Ken je dat gezegde: “als je reist, probeer je te vluchten van jezelf”? Wellicht zijn dat niet de precieze woorden, maar er zijn genoeg quotes in omloop die dit idee uitdragen. Er wordt veelal geïmpliceerd dat reizen een vlucht is, dat er wordt gedacht dat er in een andere omgeving geen problemen meer zijn. Ik heb de woorden heel vaak gehoord en mezelf er lang schuldig over gevoeld omdat mijn leven als digital nomad bestond uit oneindig veel reizen. Van stad naar stad, van land naar land. Maar was ik echt aan het vluchten? Eigenlijk wel. Echter, ik vluchtte niet weg van mezelf.
Diaspora blues: been everywhere but nowhere home
I was too foreign for here, too not-from-here for there and never quite enough for both. My soul seemed from elsewhere, never grounded and always somewhere in between. Or as Ijeoma Umebinyuo wrote:
“So, here you are – too foreign for home, too foreign for there. Never enough for both.”
I have lived everywhere like a boundless soul floating around the world without a passport. This was neither for holidays nor to get away for a while. I was not fleeing from myself, but from chaos and noise. My main goal was to be away from systems that try to make, measure and fix everything. Not light, tinted and not dark enough. Not Eastern, not Western and not Islamic enough. And I wanted to be far away from projections and expectations that are constantly expressed. I was looking for peace and a place where I could simply be, without anyone trying to name, control or explain. Who I am, I already knew. What I was missing was space, silence and peace. Freedom, perhaps. Because that’s what it is, right? After all, the problem is never who you are, but that the world has no room for it.
Love of chaos and living as a digital nomad
Ironically, I just lived in countries that broke me, in cities that ate me up and spat me out again and in villages that were too small to lose myself. I got carried away from one adventure into another. Earthquakes, floods, illegal stays in unrecognised countries, a coup, beaches in the middle of nowhere with strangers, discoveries in forgotten villages and getting lost in underground tunnels are a fraction of experiences. Yet I fell in love with chaos. After all, it is where you are truly pure yourself. In the midst of the turmoil, there are no filters, no masks and there is no audience. As a result, I have made friends with souls worldwide that I will effortlessly find again in the afterlife.
What remains when everything else falls away: nothing is perfect
I have spent timeless nights under starry skies that know no boundaries, received wisdom from ancient Berber traditions in the desert, learnt from nomads in Oman and Yemen, immersed myself in Istanbul’s nightlife, dived deep caves, climbed high mountains and volcanoes, while sharing the love of my life and being close to Allah. Where you travel through countries, but actually move through layers of yourself. And yet, the more I experienced and the more I saw, the quieter it became inside. I knew less and less who I really was.Not because I had lost myself, but because everything I thought I was had to be completely let go. At any cost. Travelling stripped me completely. It removed all layers from me: masks and roles, but also projections and obligations. Until only what is real remained. Not perfect. Not finished. But true.
Living as a digital nomad: when every destination becomes home
There came a moment when I realised: travelling is not about destinations. Not about booking tickets, taking photos and collecting stories. Travelling only begins when you no longer know who you are and learn to make peace with that. The world does not erase sadness, changing countries does not change patterns and you do not become someone else with a new vision. Yet travelling can open you up, provided you allow it to. Not because it is magical, but because it reveals who you are when no one knows your name. It makes you face fears in crowded airports, in dark alleys and moments when there is no control. When you no longer belong anywhere except in the middle of yourself.
The essence of freedom and living without masks
Sometimes it seems that living as a digital nomad or moving to another country is thought to be an escape. But what if a memory is? If we are not looking for a new adventure, but for a pure version of ourselves? In every destination, among every culture and under every starry sky, I was born anew. Not as someone else and not as someone on the run, but as someone who came closer to her true essence. There is no final destination and there are no intermediate stops. There is only endless freedom. Because when no one expects anything from you and you are allowed to just be you without putting on a mask or playing a role, the adventure really begins.
It is this freedom that I want to carry into the world with my work, my words and presence.
Diaspora blues: overal geweest, maar nergens thuis
Ik was te vreemd voor hier, te niet-van-hier voor daar en nooit helemaal genoeg voor beiden. Mijn ziel leek van elders, nooit geaard en altijd een beetje ergens tussenin. Of zoals Ijeoma Umebinyuo het schreef:
“So, here you are – too foreign for home, too foreign for there. Never enough for both.”
Ik heb overal gewoond als een grenzeloze ziel die zonder paspoort over de wereld zweeft. Dat was niet voor vakantie en ook niet om even weg te zijn. Ik was niet op de vlucht van mezelf, maar van chaos en ruis. Mijn voornaamste doel was om weg te zijn van systemen die alles proberen te maken, meten en vastzetten. Niet licht, getint en niet donker genoeg. Niet Oosters, niet Westers en niet Islamitsch genoeg. En ik wilde ver weg zijn van projecties en verwachtingen die constant worden geuit. Ik was op zoek naar rust en een plek waar ik simpelweg kon zijn, zonder dat iemand dat wilde benoemen, controleren of uitleggen. Wie ik ben, dat wist ik al. Wat ik mistte was ruimte, stilte en vrede. Vrijheid wellicht. Want dat is het, toch? Het probleem is immers nooit wie je bent, maar dat de wereld daar geen ruimte voor heeft.
Liefde voor de chaos en leven als digital nomad
Ironisch genoeg heb ik gewoon in landen die me braken, in steden die me opaten en weer uitspuugden en in dorpen die te klein waren om mezelf kwijt te raken. Ik liet me meeslepen van het ene avontuur in het andere avontuur. Aardbevingen, overstromingen, illegale verblijven in niet erkende landen, een staatsgreep, in the middle of nowhere stranden met vreemden, ontdekkingen in vergeten dorpen en verdwalen in ondergrondse tunnels zijn een fractie aan belevenissen. Toch werd ik verliefd op de chaos. Het is namelijk daar waar je echt puur jezelf bent. In het midden van de onrust zijn geen filters, geen maskers en is er geen publiek. Hierdoor heb ik wereldwijd vrienden gemaakt met zielen die ik in het hiernamaals moeiteloos terug zal vinden.
Wat blijft als alles wegvalt: niets is perfect
Ik heb tijdloze nachten doorgebracht onder sterrenhemels die geen grenzen kennen, ontving wijsheid uit eeuwenoude Berber-tradities in de woestijn, leerde van nomaden in Oman en Jemen, dook onder in het nachtleven van Istanbul, heb gedoken in diepe grotten, geklommen op hoge bergen en vulkanen, terwijl ik de liefde van mijn leven deelde en dichtbij Allah was. Waar je door landen reist, maar eigenlijk door lagen van jezelf heen beweegt. En toch, hoe meer ik meemaakte en hoe meer ik zag, hoe stiller het werd van binnen. Ik wist steeds minder wie ik werkelijk was. Niet omdat ik mezelf was verloren, maar omdat alles dat ik dacht te zijn helemaal losgelaten moest worden. Koste wat het kost. Het leven als digital nomad en reizen stripte me compleet. Het haalde alle lagen van me af: maskers en rollen, maar ook projecties en verplichtingen. Tot alleen dát overbleef wat echt is. Niet perfect. Niet af. Maar wél waar.
Leven als digital nomad: wanneer iedere bestemming thuis wordt
Er kwam een moment dat ik besefte: reizen gaat niet over bestemmingen. Niet over tickets boeken, foto’s maken en verhalen verzamelen. Reizen begint pas als je niet meer weet wie je bent en daar vrede mee leert sluiten. De wereld wist geen verdriet, van land veranderen verandert geen patronen en je wordt niemand anders met een nieuwe visie. Toch kan reizen je openbreken, mits je dit toelaat. Niet omdat het magisch is, maar omdat het laat zien wie je bent als niemand je naam kent. Het laat angsten onder ogen komen op drukke luchthavens, in donkere steegjes en momenten dat er geen controle is. Als je nergens meer thuishoort, behalve in het midden van jezelf.
De essentie van vrijheid en leven zonder maskers
Soms lijkt het alsof er gedacht wordt dat een leven als digital nomad of verhuizen naar een ander land een vlucht is. Maar wat als een herinnering is? Als we niet op zoek zijn naar een nieuw avontuur, maar naar een pure versie van onszelf? Op iedere bestemming, tussen iedere cultuur en onder iedere sterrenhemel werd ik opnieuw geboren. Niet als iemand anders en niet als iemand op de vlucht, maar als iemand die dichterbij haar ware essentie kwam. Er is geen eindbestemming en er zijn geen tussenstops. Er is slechts eindeloze vrijheid. Want als niemand iets van je verwacht en je gewoon mag zijn zonder een masker op of een rol te spelen, begint het avontuur pas echt.
Het is die vrijheid die ik de wereld in wil dragen met mijn werk, mijn woorden en aanwezigheid.
Discover more:
- Leven als digital nomad: overal geweest, maar nergens thuis
- The Meaning of Bohalista: a Brigde Between Worlds
