This are the worst things about living in Turkey

Ik weet dat ik de afgelopen tijd heel wat heb geklaagd over Istanbul, Turken en Turkije. Het is tijd om daar nu eens mee op te houden en dat dan ook af te sluiten, because I do love living here. En daarom heb ik dan ook een artikel met ‘the best things about living in Turkey‘ geschreven. Maar nu eerst nog even een keer lekker onbeschaamd klagen, zeuren en negatief zijn in dit artikel over ‘the worst things about living in Turkey’. Uiteraard, zoals een echte Nederlander betaamd, te beginnen met..

Het weer.

Nederlanders staan bekend om hun klagen over het weer. Nou, ik doe het echt niet omdat ik een Nederlander ben, maar gewoon omdat het de afgelopen maanden echt vreselijk is geweest. Iedereen denkt altijd maar dat het hier heerlijk, prachtig zonnig weer is. Nou dat is het dus niet. Het weer in Istanbul is hetzelfde als in Nederland, maar dan of tien keer heter of tien keer kouder. Vorige maand was het vijftig(!) graden. Dat is echt, echt niet fijn. Er is ontzettend veel smog in deze stad en mensen zweten dan ook non-stop. Zeg maar, er wonen twintig miljoen mensen in deze stad die zich als het vijftig graden is gewoon moeten verplaatsen met het openbaar vervoer. Je kunt je voorstellen dat zoiets best wel hutje mutje is in een overvolle metro of bus. En hoewel Turken over het algemeen niet zoveel lengte hebben, heb ik vaak alsnog iets minder lengte dan de meeste Turken hier. Zeg maar, ik kom precies tot okselhoogte. En als je dan hutje mutje in een overvolle bus of metro staat met je neus in een zwetende en stinkende oksel, dan is dat niet fijn! Gewoon, niet fijn! En in de winter is het hier kouder dan in Nederland, als het regent lijkt het alsof ik in een bebouwd, tropisch regenwoud woon en in twee maanden tijd zijn hier twee aardbevingen en een orkaan geweest.

Zuidelijke mentaliteit.

Misschien is dit wel een van mijn grootste irritaties. En volgens mij is het ook geen zuidelijke mentaliteit meer te noemen. Zoals mijn Turks/Nederlandse vriendinnetje zo mooi zei: “Ja, alles is traag. Net schildpadden zijn ze. Ze zijn langzamer als de negers hier in Nederland”. No offence, gewoon een grapje. Alhoewel, ze zijn echt ontzettend langzaam hier. Het is bijna te bizar voor woorden. Ze lopen langzaam (frustratie nummer een onder de Nederlandse expats), ze eten langzaam, ze praten langzaam, ze werken langzaam, ze leveren langzaam, alles is langzaam. En hoewel ze hier als maniakken rijden, is ook het verkeer langzaam. Afspraken worden pas weken later na gekomen en dan nog presteren ze het om te laat te komen. Het is om gek van te worden!

Het gebrek aan elektriciteit, water, gas, internet, tv, en dat soort dingen.

Even serieus, in mijn hele leven lang in Nederland is het misschien twee of maximaal drie keer voorgekomen dat de elektriciteit is uitgevallen, maar sinds ik hier woon is het haast orde van de dag. Of dan heb je ineens geen water meer terwijl je echt nodig moet douchen. Of je gas doet het niet. Of je televisie doet het niet. Of je internetverbinding is ineens weggevallen. En dan ineens valt de elektriciteit nog maar een keer uit. En dan heb ik het nog niet eens over de veiligheid en kabels gehad!

Levenskosten.

Ja, Turkije is goedkoop. Heel goedkoop. Als je op vakantie bent. Als je hier woont is het een heel ander verhaal. Ik kwam toevallig deze blog van Living the Turkish dream tegen waarin je goed kunt zien hoe duur dit land eigenlijk wel niet is. Veel dagelijkse producten zoals eieren en vlees zijn zelfs stukken duurder hier dan in Europa. De huren zijn belachelijk hoog, buitenlandse producten zijn niet te betalen en over wegenbelasting wil ik niet eens beginnen. Ik vraag me redelijk vaak af hoe mensen en dan met name gezinnen hier rond kunnen komen aangezien in veel typische Turkse gezinnen de vrouwen niet werken, het minimumloon hier rond de duizend lira ligt en de huurt hier minimaal zevend honderd lira voor een klein, oud huis of in een mindere buurt is. Veel mensen hebben hier gewoon geen kans op een beter leven, doordat ze ook niet meer kunnen werken dan ze nu al doen. Ik weet het niet, ik vind het een interessant iets om eens over na te denken.

Bemoeizucht, nieuwsgierigheid en hokjesdenken

Of ik weet niet hoe ik het moet noemen, maar verveld vind ik het wel. Toen we net naar ons nieuwe appartement verhuisden vond ik het niet nodig om meteen gordijnen te kopen. Nevzat leek wel een drama-queen en wilde zelfs extra lange, grote, dikke, zwarte gordijnen. Of liever nog; verhuizen naar een bunker. Ik begreep er niets van. Ik wilde graag gordijnen in Nederland kopen. Gewoon lekker bij de Hema en niet van die gekke, halve, kanten dingen. Nou, dat kan dus niet. Mensen kijken gewoon onbeschaamd naar binnen, het is niet eens meer gluren. Het is zelfs al een paar keer gebeurd dat mensen een stukje gordijn opzij schoven zodat ze even lekker in ons huis konden kijken. Kwaad dat ik werd joh, waar haal je het lef vandaan? Alles wordt hier in de gaten gehouden. Voornamelijk door de iets oudere, typische Turkse vrouwen. Ik liep van de week naar buiten en meteen werd ik aangesproken door de buurvrouw: “Je vriendin was hier gisteravond”? Ehh, ja. So what? Onbeschaamd wordt er gevraagd hoeveel huur we betalen, of we getrouwd zijn, waarom we geen kinderen hebben, waarom ik zolang bij de supermarkt was, wie dat meisje was, wie die jongen is, waar mij familie is, wat ik ga eten, wanneer ik naar het toilet ga.

Behalve dat er wordt gevraagd of je getrouwd bent, wordt er ook verwacht dat je getrouwd bent. Het is in de ogen van veel Turken not done om als ongetrouwd stel samen te wonen. En geen kinderen op de wereld te zetten. En om vriendschap met iemand van het andere geslacht te hebben. En om hier zonder je familie te wonen. Of om met je familie te breken zoals Nevzat heeft gedaan. Het is ook not done om te werken als vrouwzijde. Of `s avonds laat thuis te komen of om alleen naar het buitenland of op vakantie te gaan.

Ze willen alles weten en denken alles te weten. Er wordt over je gepraat wanneer je amper bent omgedraaid. Ik kan er iets beter mee omgaan dan Nevzat. Hij heeft een maand geleden gewoon ontzettende ruzie gehad met de overbuurvrouw, haha. En als je een relatie hebt, heb je ook geen eigen persoonlijkheid meer. Je wordt gezien als eenheid. Dus als je partner ruzie met de overbuurvrouw heeft, dan heeft de overbuurvrouw ook ruzie met jou. Nevzat was chagrijnig en druk aan het werk. Hij ergert zich mateloos aan de bemoeizucht hier en toen de overbuurvrouw vroeg wat er in zijn tassen zat ging het even helemaal mis. Het was de druppel die zijn emmer deed overlopen en hij heeft haar even flink duidelijk gemaakt dat ze zich met haar eigen leven moet bemoeien en hem met rust moet laten. Echter, was hij dit aan mij vergeten te vertellen. En toen ik de volgende dag heel vrolijk gedag zei kreeg ik een dodelijke blik toegeworpen. Nu is het echt niet zo dat alle Turken zo denken, maar een groot deel van de voornamelijk oudere en conservatie generatie kan soms echt het bloed onder je nagels vandaan halen.

Milieu

Oh, hier kan ik me echt ontzettend boos om maken soms. Vooral Istanbul is een wereldstad, ontzettend ontwikkeld en loopt met heel veel dingen voor op Europa. Maar als het op het milieu aankomt! Het enige positieve wat ik kan zeggen is dat er geen speciale vuilniszakken worden gebruikt, maar plastic boodschappentasjes. Echter, alles wordt in deze tasjes gedaan; glas, plastic, papier, gft-afval, echt alles! Gelukkig zijn er veel mensen die `s avonds het plastic verzamelen om bij een bepaald punt in te leveren en krijgen ze hier geld voor, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Er wordt werkelijk niets gerecycled hier. Er zit geen statiegeld op de flessen, er zijn geen glasbakken, helemaal niets. En op sommige plaatsen is ook echt ontzettend veel afval op straat te vinden. Ik zou echt willen dat de overheid hier iets aan zou doen.

Het verkeer

Iedereen die ooit in Istanbul is geweest weet wat ik bedoel. Het is dramatisch. Twee weken geleden nam ik de bus naar huis. Dit zou in twintig minuten kunnen, maar door de drukte duurde het serieus twee uur. Twee uur! In twee uur tijd kun je naar Duitsland rijden jongens.

Het eten

Ja, Turks eten is heerlijk. Ja, de Turkse keuken is een wereldkeuken. Ja, alles is vers. Maar er zijn zoveel producten gewoon niet. Het grootste gemis onder expats zijn kruidenmixen, vleeswaren en sauzen. Maar er zijn nog ontelbaar andere dingen op te noemen die hier niet verkrijgbaar zijn. Ik heb onlangs een Facebook pagina gevonden waarin expats elkaar tips geven op het gebied van koken. Alle nieuwtjes, gevonden producten en tips om bepaalde dingen zelf te maken worden hier meteen gedeeld. Als mensen terug naar hun thuisland gaan wordt er flink ingeslagen en dit later geruild. Laatst was er een vrouw die een salami wilde ruilen tegen een goed bod (ander product). Binnen vijf minuten had ze vijfendertig reacties. We leken wel een stel kleine kinderen en er ontstond nog net geen ruzie. Van alles werd er aangeboden voor een salami.

Vertrouwen en leugens.

Het is geen grapje. Turkije is een van de landen waar mensen elkaar het minst vertrouwen. Ik kan helaas de bron niet meer vinden, maar de cijfers waren schrikbarend. Ondertussen wordt er hier zoveel gelogen en bedrogen dat het helemaal niet gek is dat niemand elkaar vertrouwd. Toch is het tegenstrijdig want ondertussen geven veel Turken aan elkaar juist wel te willen vertrouwen. En zijn Turken over het algemeen ontzettend gastvrij en behulpzaam zonder iets terug te verwachten. Ik vind het maar bijzonder. En vooral heel jammer. Maar verandering begint bij jezelf!

Heuvels

Ik dacht dat mijn Nederlandse stelten er wel aan zouden wennen, maar dat doen ze dus niet. Ik roep altijd dat wij Nederlanders een aantal spieren in onze benen niet hebben ontwikkeld omdat we uit een vlak land komen, maar inmiddels ben ik ervan overtuigd dat wij gewoon een aantal spieren niet in ons lichaam hebben. Echt serieus. Ik kan er niet aan wennen, het lukt me niet. Heuvel op, heuvel af. Heuvel hier, heuvel daar. En waarom zijn ze ook meteen allemaal zo ontzettend steil en eindeloos lang?

Dit zijn mijn grootste irritaties aan het leven in Turkije. Natuurlijk kan ik niet alles en iedereen over een kam scheren en wil ik dan ook benadrukken dat Turkije absoluut geen vrouwonvriendelijk land vol leugenaars en bemoeials is. Er zijn ook heel veel mooie dingen aan het leven in Turkije!
Facebook Comments

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.