Persoonlijke update: confronatie met vluchtelingen in Istanbul

Na alles wat we vorig jaar hebben meegemaakt en na alle hulp en steun die we hebben gekregen wil ik jullie graag zo nu en dan een update geven over hoe het nu gaat. Aan het eind van 2014 leek er een hoop in positieve zin voor ons te veranderen en hebben we veel bezoek van vrienden en familie gehad. We hebben heerlijk genoten en op alle gebieden ging alles heel goed. Toch zit ik niet lekker in mijn vel. Alle spanning is voorbij en nu het puin ruimen is begonnen. Het besef van alles wat er is gebeurt is echter ook ineens kei en keihard doorgedrongen. Waar ik eerder telkens riep dat we alles wel zouden overleven, er belangrijkere dingen zijn en ik alles positief inzag, besef ik me nu ineens dat we zoveel kwijt zijn geraakt.

De salon hebben we gered

De salon hebben weten te redden, we hebben een leuke jongen aangenomen en Nevzat werkt zich te pletter buiten de deur. En dat was het. We hebben een schuld. En op de manier waarop het nu gaat, zal het super lang duren voordat deze is afbetaald. Ik kan nog steeds niet winkelen, nog steeds geen Parmezaanse kaas kopen, nog steeds niet zomaar even naar Nederland vliegen en nog steeds niet op reis. We zijn vrienden verloren, hebben geen contact meer met het grootste deel van Nevzat zijn familie in Istanbul en worden regelmatig lastiggevallen door een aantal van zijn familieleden.

Ik baal ontzettend

Ik ben zo vaak ziek doordat ik allergisch ben voor water uit drinkflessen, we hebben ruzie gehad met ons vorige huisgenootje en, en, en.. Allemaal luxe problemen, zou ik een paar maanden geleden zeggen. Nu niet meer. Nu baal ik gewoon. We kunnen gewoon niets. En tijdens het schrijven van dit blog heb ik alles al een paar keer gewist om opnieuw te beginnen. Ik schrijf telkens een aantal problemen op, maar ik heb helemaal geen zin om zielig en negatief te zijn en daarbij hoeft niet iedereen alles te weten. Ik wil positief blijven, hoe moeilijk dat soms ook is.

Van een mug een olifant maken

Twee weken geleden zat ik er echter even helemaal doorheen en was er in het hele leven niets positiefs meer te vinden. Alles stapelde zich op en ik maakte van iedere mug een olifant. Ik was samen met Nevzat op een oriënterend gesprek en ik kon het even niet handelen. De Turkse manier van zaken doen is zo anders dan in Nederland en mijn geduld was gewoon op. Ik liep al dagen op mijn tenen en deze man, deze man was gewoon echt vervelend en langzaam in het gesprek.

Normaal gesproken heb ik daar begrip voor en geduld voor en pas ik me aan, maar nu.. ik ontplofte gewoon! Nevzat ronde het gesprek snel af, maar eenmaal buiten was ik nog niet klaar. Ik begon ruzie met Nevzat te maken en barstte midden op straat in huilen uit. Hij begreep er helemaal niets van en besloot om naar huis te gaan. Eenmaal in de auto kalmeerde ik en raapte ik mezelf weer bij elkaar. Tenminste, dat dacht ik.

Vluchtelingen in Istanbul

Haar kleine handjes trilden van de kou en haar ogen waren leeg. Ze straalde niets uit, behalve een diep en intens verdriet.

Vluchtelingen in Istanbul

We reden richting huis, maar uiteraard stonden we in de file dus stopten we bij het tankstation om te pauzeren. Nevzat kwam terug met chocoladekoekjes, om mij een beetje op te fleuren. Toen we verder reden, was de doorstroom van het verkeer er nog niet beter op geworden. Ik keek naar buiten en even verderop zag ik twee kleine meisjes.

De jongste was ongeveer twee jaar en de oudste ongeveer vijf jaar. Hun moeder zat tegen de muur, op de grond en in een deken gewikkeld. Het kleinste meisje liep op slippers, zonder sokken. De oudste had geen winterjas. Ze stonden voorovergebogen bij een grondlamp en hielden hun handjes boven de warmte.

Ik vroeg aan Nevzat wat ze aan het doen waren. Hij keek naar de meisjes en zei dat ze zich waarschijnlijk probeerden warm te houden. Ik voelde niets, ik dacht niets. Van binnen was ik helemaal leeg en stom staarde ik naar de meisjes en hun moeder. De moeder merkte mij op en probeerde contact te zoeken. Ik reageerde niet, maar staarde nog steeds. Ineens stond het oudste meisje naast de auto. En toen brak ik.

Haar haren vol met klitten, vuil onder haar nagels en zwarte strepen op haar gezicht. Haar kleine handjes trilden van de kou en haar ogen waren leeg. Ze straalde niets uit, behalve een diep en intens verdriet. Ze stak haar handjes uit en mompelde iets in het Arabisch. We konden haar niet verstaan.

Ik gaf haar chocoladekoekjes en op haar gezicht vormde zich een kleine glimlach. Ze rende terug naar haar zusje op slippers om koekjes te delen en hun moeder glimlachte ons vriendelijk toe. Ik begon te huilen. Keihard te huilen. Ik huilde tranen met tuiten en kon niet meer stoppen. En nu tijdens het schrijven voel ik de tranen weer opwellen.

Deze vrouw en meisjes komen uit Syrië. Ze zijn gevlucht vanuit te oorlog. Waarschijnlijk hebben ze heel veel familie en vrienden verloren. En zeer waarschijnlijk zijn deze mensen allemaal vermoord. Ze zijn hun huis kwijt, hun waardevolle spullen en hun hele toekomst. Nu zijn ze vluchtelingen in Istanbul. En met hen zijn er nog duizenden vluchtelingen in Istanbul.

Duizenden vluchtelingen zonder huis, zonder familie, zonder warmte, zonder toekomst. Is er nog hoop? De Turkse overheid geeft Syrische vluchtelingen in Istanbul een bedrag van ongeveer veertig dollar per maand om van te leven. Daarnaast zijn er vluchtelingenkampen opgericht en worden er maaltijden uitgedeeld.

Mensen met een Syrische nationaliteit hebben nu het recht om te werken in Turkije, zonder werkvergunning zoals andere buitenlanders. In de winter is er een grote inzamelingsactie gehouden om deze mensen te helpen aan dekens, winterkleding, schoenen en voedselvoorraad.

Vrachtwagens vol met nieuwe spullen werden er verzameld en het was prachtig om te zien dat er zoveel mensen zijn die zich inzetten om deze mensen te helpen. Maar, behalve dat dit natuurlijk niet genoeg is (we hebben het hier over miljoenen vluchtelingen), zou het ook niet nodig moeten zijn.

Wij zijn deze oorlog begonnen

Waar is Europa? Waar is Amerika? Wij hebben dit aangericht. Wij zijn deze oorlog begonnen. Onder andere Europa is er verantwoordelijk voor dat deze twee kleine meisjes zich `s avonds in de koud, zonder fatsoenlijke schoenen en zonder jas, proberen op te warmen aan een lamp. Een lamp!

Waar gaat dit over? Heeft niet iedereen recht op een basis? Is het in Nederland niet zo geregeld dat er een zorgsysteem is waarbij je altijd kunt terugvallen op de staat? Waarom mogen we dan wel een oorlog beginnen en kijkt er niemand naar deze twee kleine meisjes en hun moeder om?

Waarom heeft iedereen het over ‘grenzen dicht’ en ‘terug naar eigen land’ terwijl we complete landen kapot maken en levens van mensen afnemen? Wat wordt er bedoeld met ‘grenzen dicht’ en waarom moeten  mensen ‘terug naar eigen land’? Ik kan me hier zo boos om maken.

Ik zou een hele blog aan dit politieke onderwerp kunnen besteden met cijfers en statistieken en mijn ongezouten, maar onderbouwde mening. Maar dit was een persoonlijke update. Een update over onze luxe problemen, die ineens helemaal niet zo belangrijk meer zijn. Want vergeleken met de vluchtelingen in Istanbul hebben wij het maar goed.

Facebook Comments

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.