Dit blogpost staat al een tijdje in de planning, maar ik wist maar niet waar ik moest beginnen. Eigenlijk weet ik dat nog steeds niet precies. Onlangs schreef ik al een afscheidsbrief aan Istanbul en een blogpost over hoe het is om te leven in Istanbul, waarin ik volgens mij veel duidelijk maak. De laatste paar maanden zijn overweldigend, verwarrend, verdrietig, gelukkig en ook een beetje raar geweest. Dit had ik totaal niet door, maar nu ik eindelijk weer een beetje gesetteld ben, begrijp ik pas wat voor impact de afgelopen paar maanden hebben gehad. Of misschien kan ik beter jaren zeggen want we zaten natuurlijk niet van de een op andere dag in de chaos van het regime van prinses Erdogan. Nee, dat sloop er allemaal langzaam in, met een protest hier en een waterkanon daar. Uiteindelijk zijn we vertrokken uit Turkije om te emigreren naar een ander land. Die keuze is niet eenvoudig geweest, maar helaas zagen we geen andere mogelijkheid meer.

De huidige politieke situatie

In 2013 waren er protesten rondom Gezi-park. Die waren heftig en bizar, maar niets wat het leven ondragelijk maakte. Dat gebeurde later pas. Stapje voor stapje en steeds een beetje meer. Hierdoor merkten we eigenlijk maar weinig van de ontwikkelingen. Toch hebben protesten en traangas, in slechts enkele jaren tijd, plaatsgemaakt voor terroristische aanslagen en zelfmoordbommen. Dat is de wazige realiteit van het land dat Turkije heet. Een rode draad is er niet te volgen. Ook logica er is niet. Het is chaos en paniek. Echter, als je er middenin zit dan wen je vanzelf aan deze negativiteit. Dat het helemaal niet zo normaal is, dat heb je niet door. Het is bizar. Absurd! Als ik in Nederland was dan werd ik daarmee geconfronteerd. Daar leeft iedereen namelijk ongestoord het leven, zonder constante spanning en zonder constante stress. Er zijn niet genoeg woorden om uit te leggen wat ik bedoel. 

Reden om te vertrekken uit Turkije

Toch was het de reden om weg te gaan uit Turkije om te emigreren naar een ander land. Het is niet alleen het huidige, politieke klimaar, maar ook de educatie en gezondheidszorg. Feminisme en mensenrechten die keer op keer worden geschonden, op grote schaal. Ik weet dat het weinig zin heeft om deze onderwerpen aan te kaarten. Het is namelijk nauwelijks te bevatten. Om iets echt te kunnen begrijpen en voelen, moet je iets namelijk zelf meemaken. Dat doe je nu eenmaal niet vanuit je luie stoel in Bos en Lommer of Osdorp en ook niet vanaf je strandbedje dat twee weken per jaar in Antalya (stemmers van Erdogan) gereserveerd voor je staat. Dit is echter een politieke kwestie die op dit moment nogal gevoelig ligt en ik beter niet hier kan behandelen. Ik wil alleen maar even een update over mijn persoonlijke situatie geven. De gehele politieke situatie buiten beschouwing laten kan ik echter niet. Het is namelijk de voornaamste reden voor ons besluit om te vertrekken.

Protesten en traangas hebben in een kleine vier jaar tijd plaatsgemaakt voor terroristische aanslagen en zelfmoordbommen.

Economische crisis in Turkije

Ook de economie is niet om naar huis te schrijven. Eigenlijk ligt deze vrijwel gewoon totaal plat. Ik heb inmiddels zoveel ondernemingen en bedrijven zien sluiten. Waar ooit levendige en gezellige winkelstraten waren, ziet het er nu grauw en verlaten uit. Financieel is het moeilijk om rond te komen in Turkije. Zeker omdat het voor expats (met meestal iets hogere standaarden en meer kosten) extra moeilijk is om een degelijke baan te vinden (en behouden). Ik bedoel daarmee een officiële baan met officiële werktijden en officiële salarissen die op tijd worden uitbetaald. Niemand had het echt makkelijk, maar het werd steeds moeilijker om normaal rond te komen. Ik spreek dan nog niet eens over de veiligheid. Iets dat voor mij ooit zo vanzelfsprekend was, maar in Turkije langzaam werd afgebrokkeld tot er nog maar weinig van over bleek te zijn. Tijdens de coup wist ik namelijk ineens hoe het voelt als er plotseling een oorlog uitbreekt.

Het begin van een oorlog

Een staatsgreep is natuurlijk geen oorlog, maar zo leek het wel. Het was alsof heel Istanbul plat werd gebombardeerd. Onze buurt was afgezet door het leger, terwijl het verkeer nog chaotischer was dan normaal. Iedereen probeerde buiten de stad te komen, terwijl ze onderweg winkels en pinautomaten leegroofden. Het was complete paniek waarbij er geen contact via sociale media mogelijk was en het nieuws werd overgenomen door gewapende mannen. Overal hoorden we schoten en bommen, die later ‘alleen maar’ laagvliegende vliegtuigen bleken te zijn. Op dit moment wist ik dat ik dood zou gaan, maar dacht ik niet na om te vertrekken uit Turkije en te emigreren naar een ander land.

Aan bomaanslagen ontsnapt

Het was verschrikkelijk. Ik was er echt van overtuigd dat ik de volgende dag niet meer wakker zou worden, als ik al in slaap zou kunnen komen. Ja, vreemd genoeg probeerde ik maar gewoon te gaan slapen tijdens de staatsgreep. Ik had namelijk geen idee wat ik anders zou moeten doen. Dit was een belangrijke les waarin ik leerde dat het leven zomaar voorbij kan zijn. Ik besefte me niet lang daarna ook dat ik dat leven liever ergens doorbreng waar het veilig is. Het is namelijk helemaal niet nodig om iedere dag het risico te lopen dat er ergens een bom kan afgaan of dat mijn buurman samenwerkt met ISIS. Inmiddels is het twee keer gebeurd dat ik net niet op een plaats delict aanwezig was. Ik had mezelf een keer verslapen en een keer heb ik de bus gemist, anders was ik nu hoogstwaarschijnlijk dood of zwaar getraumatiseerd. Nu ik dat opschrijf besef ik me pas hoe belachelijk dat is.

Nationaalsocialisme in Turkije

Toch heb ik ook genoeg nare dingen wel gezien. Er zijn verschrikkelijke situaties op mijn netvlies gebrand. Ik weet dat het land in een onrustig gebied ligt en de situatie met de buurlanden het er niet beter opmaakt. Weet echter ook dat er politieke spanningen in het land zijn die niets met de regio zelf te maken hebben. Nadat Erdogan ons voor nazi’s heeft uitgemaakt en Nederland fascistisch heeft genoemd ben ik er dan ook helemaal klaar meer. Stel je voor dat ik daar nu nog woonde! Dan zou het misschien wel simpelweg onveilig zijn om over straat te gaan. Immers, mensen met een sterk Aziatisch uiterlijke en Amerikanen zijn ook tijdenlang bespuugd. Erdogan heeft het volk in tweeën verdeeld, zet aan tot haat en gebruikt zijn achterban in Europa om aan de macht te komen. Het merendeel van de Turken in Turkije stemt ‘HAYIR’ (nee) en dat heeft een reden.

Media is niet eerlijk

Ik vind het zo jammer dat veel Nederlanders met een Turkse achtergrond dit op de een of andere manier niet lijken te zien. Zij hebben de educatie, kansen en middelen om onderzoek te doen in tegenstelling tot veel van de Turken zelf. Het zou deze mensen sieren als ze zich gewoon gedragen zoals wordt geacht in het land waar je brood verdient. Kom op voor de normen en waarden waar je mee geboren bent, maar die in ‘jouw’ land totaal niet vanzelfsprekend zijn. Ik heb in Turkije dingen gezien en meegemaakt waar menig Nederlander hopelijk nooit aan zal worden blootgesteld. Niemand verdient dat. Het nieuws dat in de media verschijnt is echt niet de waarheid. Toch is het niet aan mij om hier campagne voor de voeren en eigenlijk wil ik er ook helemaal niet meer mee bezig zijn. 

Nog meer redenen

Ik wil ontspannen naar een winkelcentrum kunnen lopen, geen sluitroutes uit mijn hoofd kennen en niet op iedere hoek van de straat het leger tegenkomen. Ik wil onbeperkt internet kunnen gebruiken en betrouwbaar nieuws kunnen onderzoeken. Toch zijn er nog veel redenen waarom ik het moeilijk vond om in Turkije te blijven. Zelfs als zouden er geen politieke spanningen zijn en zelfs al zou mijn veiligheid gewaarborgd zijn. Zo had ik bijvoorbeeld gezondheidsproblemen en kon ik niet zomaar ergens iets drinken zonder ziek te worden. Dit was bijvoorbeeld een grote belemmering, maar zo waren er nog meer kleine dingen. Dat is echter misschien interessanter voor een ander artikel. Ik denk namelijk dat het leuker is om te lezen hoe het was om te emigreren vanuit Turkije naar..