Update III: Leven in Istanbul

Dit is Update III: Leven in Istanbul. Eerdere delen kun je hier en hier lezen. Hier zit ik dan op de bank. Of eigenlijk lig ik. Ziek ben ik. Ik denk dat ik vandaag of morgen doodga. Om de tien minuten moet ik naar het toilet. Voor een grote, waterige boodschap van onder. Of voor een grote waterige boodschap van boven. Nevzat wilt me naar de dokter sturen. Of nou ja, naar het ziekenhuis. Ik wil dat niet. Ik heb gewoon griep. Vorige week moest ik al ontzettend erg overgeven en lag ik met koorts op bed. Een halve dag wel geteld, want tijd om ziek te zijn had ik eigenlijk helemaal niet. En dus nu komt de griep drie keer zo hard terug. Logisch, voor ons nuchtere Nederlanders. Want ik weet heus wel dat ik vandaag of morgen niet doodga. Ik voel me alleen even zo en wil me even zo voelen. Nu het kan. Maar Turken denken daar anders over..

Ze denken wel over meer dingen anders. Over tijd bijvoorbeeld. Het is en blijft mijn grootste ergenis hier in dit land. En nu ben ik echt niet zo heel precies als de meeste Nederlanders hoor. Sterker nog, ik ben juist altijd degene die te laat komt en alles op het laatste moment doet. Maar hier, hier ben ik door en door een gehaaste, precieze en bovenal gefrustreerde Nederlander. Dat vind ik van niet. Ik vind het gewoon achterlijk hoe bizar langzaam alles hier gaat. Het is nu zaterdag en 15.35 uur om precies te zijn. Om 12.45 belde Nevzat naar de winkel die een kast zou komen brengen vandaag. Binnen een uur zouden ze er zijn. Ik kan niet heel goed rekenen, maar 12.45 plus 01.00 is volgens mij 13.45. Geen 14.45 en ook geen 15.45. Nee, 13.45 uur had die verdomde kast hier moeten staan. Inmiddels heeft Nevzat al drie keer gebeld. Omdat hij gek voor mij wordt, anders zou hij tot morgen wachten. Of overmorgen. Maar verdorie, ik ben ziek. Ik wil slapen. Ik wil niet aangekleed op de bank liggen wachten tot de kastenman zin heeft om te komen.

De oven

Twee weken wonen we nu in ons nieuwe appartement. Het is prachtig en ik ben heel blij. We hebben alleen nog steeds geen oven. Die zou anderhalve week geleden al zijn gekomen. Een tweedehands oven hebben we gekocht. Ovens zijn heel duur hier. Alles is heel duur hier overigens. Maar goed, die oven.. Die we twee weken geleden al gekocht hebben en anderhalve week geleden al hier in huis zou hebben gestaan. “Ja” zegt de beste man. “Ik heb ook nog een nieuwe oven staan. In het magazijn hoor”. Zucht. “We moeten hem even tevoorschijn halen” gaat de beste man verder. Nevzat gaat daar uiteraard mee akkoord. Ik ook. Want een nieuwe oven is toch beter dan een tweedehands oven. “Dus” zegt de beste man. “Als je nou morgenmiddag even belt, dan komen we hem morgenavond brengen”. Dat was dus anderhalve week geleden. We kunnen gelukkig wel eten maken hoor, we hebben namelijk een klein gasfornuis van de man gekregen. Dat kleine gasfornuis staat nu midden op het aanrecht. Net zoals alle andere keukenapparatuur, vazen, schuurpapier, verf, kwasten, bananen, zout, peper, brood en het afdruiprek. Er is geen plaats om een ui te snijden. Soms zetten we de blender op de grond om een smoothie te maken. Zolang die verdomde oven er namelijk niet is kunnen we geen reet doen om de keuken fatsoenlijk op te ruimen. En dus wachten we. Als het goed is komt de oven vanavond. Anders wordt het vast wel morgen. Of overmorgen. Of volgende week. Of gewoon niet. Echt, ik snap het niet. Waarom zo verdomde langzaam. Het is niet zo dat het druk is, dat ze veertien uur per dag werken en nog tijd te kort komen of dat ze geen geld willen verdienen. Dus wat is het dan wel? Ik snap er niets van. Het kan namelijk wel snel hoor. Want de bank is speciaal voor ons gemaakt, was binnen twee dagen klaar en werd om een uur of 02.00 `s nachts bezorgd door drie mannen vanuit de andere kant van Istanbul. De oven moet vanuit een of twee straten verderop komen. Het is dat ik echt heel ziek ben, anders had ik de oven nu zelf gaan halen en op m`n rug naar huis getild. Zo geïrriteerd ben ik. Dat je het even weet.

Dat was vorige week. Zeven dagen geleden. En nogmaals, ik kan niet zo heel goed rekenen, maar zeven min twee is volgens mij vijf.

Hetzelfde geldt voor de televisie en internet. We hadden de televisie nog niet staan en dus wilden ze niet komen om die aan te sluiten. En dus haalde Nevzat in alle haast en spoed de televisie op terwijl het honderd graden celcius was. Toen belde de man op om te zeggen dat Nevzat de papieren moest tekenen omdat ik een buitenlander ben. Helemaal bezweet en moe zat hij hier op onze nieuwe bank op die man te wachten terwijl hij eigenlijk naar de salon moest om te werken. En toen -je zult het niet geloven- belde de man van de televisie en het internet op om te zeggen dat hij besloten had om toch maar een paar uur later te komen want het was te heet (?) om te werken. Afijn, de man is uiteindelijk gekomen en heeft twee kastjes aangesloten, honderd handtekeningen van Nevzat verzameld en ging weg met de mededeling dat alles binnen twee dagen zou werken. Dat was vorige week. Zeven dagen geleden. En nogmaals, ik kan niet zo heel goed rekenen, maar zeven min twee is volgens mij vijf. Vijf dagen te laat. Want zowel internet als televisie werken nog niet.

Life sucks

Echt hoor, hier raak je toch gestoord van? En nu hoor ik je denken: “Ja, ach, dat is in al die zuidelijke landen zo”. Ja, amehoela. Dit gaat nergens over. Het is nu 16.00 uur en de kast is er nog steeds niet. Toen ik begon met schrijven wilde ik iets heel anders kwijt, maar inmiddels ben ik mijn geniale blog waarin ik een “Update III: Leven in Istanbul” wilde beschrijven totaal vergeten. Volgens mij wilde ik uitleggen waarom ik zo weinig blog en zo weinig van me laat horen. Ik weet het niet meer. Life sucks. Volgende keer beter. Behalve het ziek zijn en deze puntjes van frustratie en irritatie gaat het goed hier. Ons huis is echt heel mooi en hopelijk binnen nu en een jaar of zo ook af. Het valt niet mee om een huis hier leuk in te richten aangezien alles wat ook maar een beetje Europees lijkt meteen ontzettend duur is. Maar goed, zolang we een bank hebben om te zitten, een bed om te slapen en ruimte op de grond om smoothies te maken redden we het prima. Het is heerlijk om iets voor jezelf te hebben; een plek waar je in je blote bips kunt rondhuppelen en een lief die midden in de nacht je braaksel opruimt om daarna je bezwete voorhoofd te kussen.

Edit/update: Om 17.40 uur kwamen twee mannen eindelijk de kast brengen hoor. Helaas deed de kast niet aan mijn verwachtingen (er zat een krasjes op de zijkant en de bovenste lade sloot niet) dus om 17.45 stonden twee mannen en de kast weer buiten op straat. Heel boos zeiden ze dat ze morgen een nieuwe komen brengen. Ik betwijfel het..

Facebook Comments

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.