Update II: Leven in Istanbul

Dit is Update II: Leven in Istanbul. Lees het eerste deel over mijn leven als expat hier. Afgelopen twee weken zijn druk geweest met bezoek van mijn ouders en twee vriendinnetjes. Mijn ouders hebben hier een week geslapen en het was zo fijn om ze bij me te hebben. Meteen daarna kwam vriendinnetje Petra hier logeren. Ik ben heerlijk verwend met allerlei Europees lekkers, kaarsen en stapels tijdschriften. Ik heb een heerlijke week met mijn ouders gehad; gelachen en genoten, maar ook serieuze gesprekken gehad. Ik besefte me hoe gelukkig ik mag zijn met een vriendin als Petra die zomaar even een paar dagen naar Istanbul komt en dan totaal geen behoefte voelt om als een dwaas de stad te verkennen, maar die het heerlijk vinden om op de bank thee te drinken en een maskertjes te nemen. Ook vriendinnetje Eva huppelde rond op Turkse bodem en hoewel ik haar helemaal niet zolang ken, heeft ze in korte tijd een bijzonder plekje in mijn hart weten te veroveren. Het was heerlijk om weer vanouds met haar te kunnen lachen. (Note to Eva: I know, I know, I should write in English too, but I`m SO lazy. Neyse, I mentioned that you were hopping around in Istanbul and though I don`t know you for a such long time, you`ve conquered a special place in my heart and I`m happy I`ve met you. I hope you come back soon because we do miss you!)

Het is alweer bijna mei, weten jullie dat? De tijd gaat zo snel. ZO snel. Ik vergeet af en toe dat ik leef. Nu alle drukte voorbij is en iedereen weer naar Europa is kom ik een beetje tot mezelf. Ik ben een vrij open persoon en deel veel met de buitenwereld, maar er zijn ook veel dingen die alleen mijn `close friends and family` weten. Laten we zeggen dat ik de afgelopen maanden in een soort van achtbaan heb gezeten en eigenlijk mezelf een beetje verloor. En juist in deze periode heb ik fantastische mensen ontmoet, ben ik naar een geweldige stad verhuisd en doe ik dingen waarvan ik nooit had kunnen dromen. Ik besefte het alleen niet.

Het leven is spontaan en onverwachts.

Ik heb altijd het gevoel dat ik mijn leven moet plannen en uitstippelen. Dat dingen moeten gaan zoals ik ze in mijn hoofd heb bedacht. Maar hee, zo werkt het leven niet. Het leven is spontaan en onverwachts. Ik had nooit durven dromen dat ik in een wereldstad als Istanbul zou wonen. In juni ga ik voor een maandje naar Nederland. Lekker bij mijn familie zijn, vriendinnetjes bezoeken, croissantjes eten, wijntjes drinken, elke dag flippen (kadetjes) met pindakaas eten, echte koffie drinken en nog zo veel meer genieten. Ook ga ik een weekje naar Florence met broerlief. We slapen in Viareggio – in een hotel op honderd meter van het strand- en gaan lekker van de stad en het strand genieten. In Juli ga ik terug naar Istanbul en dan jongens en meisjes, dan gaan vriendlief en ik als het goed is samen op zoek naar een ander appartementje! We zijn al een tijdje aan het discussiëren over welke wijk (vriendlief wilt graag een rustigere wijk en dat is vaak buiten het centrum, terwijl ik afhankelijk ben van het openbaar vervoer. Ik wil graag `Europese` mensen om me heen, een metrostation op loop afstand en de supermarkten Migros en Carrefour in de buurt. Dan zijn er ook nog dingen als budget, inrichting etc. Kortom een heleboel eisen, maar weinig mogelijkheden om aan alles te kunnen voldoen)

Goh jongens, ik besef het af en toe allemaal nog niet helemaal hoor. Ik vond het altijd erg moeilijk om dingen los te laten, om te doen wat ik echt wilde en voor mijn dromen te kiezen. Om vooral geen dingen te doen die `eng` waren of die mijn leven wel eens drastisch zouden kunnen veranderen. Veel mensen leken me juist totaal anders te zien; als een reislustige mens zonder angst. Maar niets is minder waar. Ik was bang om knopen door te hakken en definitieve keuzes te maken. Ik rommelde maar wat aan. En ondertussen vroeg ik me af wat voor leven ik had. Het leven is zo kort en ik verspilde het aan angst. En toen, op een dag besloot ik `to go with the flow` en nu zit ik hier. Ik ben weg uit mijn comfort zone en woon in deze bizar mooie wereldstad. Over twee weken heb ik een afspraak voor mijn alweer mijn tweede verblijfsvergunning. Ik run een huishouden. Ik word volwassen.

Soms is het moeilijk, maar ik ben gelukkig!

Soms heb ik het moeilijk omdat ik me in een ander land begeef, met een andere taal, een andere cultuur en andere normen en waarden, omdat ik mijn vrienden en familie mis en soms van ellende niet weet hoe of wat ik moet eten. Say whut, ik heb het zelfs moeilijk omdat ik geen oven, geen blender en geen tuin heb. Maar ondanks dat ik het af en toe moeilijk heb, doe ik geweldige ervaringen op, heb ik geweldige mensen in mijn leven (waar ter wereld ze ook zijn and thank you internet) en dat allemaal zonder dat ik ook maar iets heb gepland. Life is good, people. Ik moet gewoon leren om los te laten en dingen te accepteren zoals ze zijn. Genieten van wat er op mijn pad komt en zien waar het schip strand. Spontaniteit brengt namelijk meer moois voor dan je kunt dromen. Ik wijs geen dingen meer af omdat ik ze eng vind. Ik wil geen moment meer verspillen. Ik ben zo gegroeid als mens (in mijn persoonlijkheid natuurlijk, niet in de lengte noch in de breedte). De wereld is zo groot nog niet. Ik ben maar een vlucht verwijderd van de mensen om wie ik geef. Ik kan naar Nederland wanneer ik wil. Petra deed er twee uur over met het openbaar vervoer om vanaf Rotterdam Airport thuis (Den Haag) te komen, vliegen vanaf Istanbul naar Amsterdam duurt maximaal 3,5 uur. Wat is dat nou helemaal? Ik ben waar ik wil zijn, ik kan mijn leven leiden zoals ik dat wil, de keuze`s maken waar ik me goed bij voel.

“I am doing fine”.

Facebook Comments

4 Comments

  • Prachtig geschreven Nena, het is precies zoals je schrijft, het leven is een vat vol keuzes zoals ze zeggen, en je moet de keuzes maken die goed voelen! Jij komt er wel!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.