Persoonlijke update over heimwee, ptss, Istanbul en Volendam

Ruim twee jaar heb ik uitgekeken naar het schrijven van dit artikel. Het was niet zo dat ik geen tijd had, maar ik had het wel veel te druk en ook even geen behoefte om mijn persoonlijke leven op het internet te delen. Er heeft zich zo ontzettend veel afgespeeld in de afgelopen jaren, dat schrijven een uitlaatklep van donkere emoties zou worden en dat is iets waar ik Bohalista niet mee wil infecteren. Dus gooide ik het concept om. Gewoon, totaal anders: van lifestyle blog gevuld met artikelen zette ik alles om naar een reisblog met maar weinig inhoud. Ruim een derde van al mijn artikelen heb ik verwijderd en waar eerder bijna dagelijks een artikel online verscheen, heb ik dit veranderd naar een keer per week. Dat was dat niet veel persoonlijks. De zeer goed bezochte serie ‘Picture Monday’, waarin ik wekelijks een update deelde ben ik zelsfs helemaal gestopt en heb ik compleet verwijderd. Dat is iets waar ik echt veel spijt van heb, maar helaas had ik op dat moment niet echt een andere keus.

Met de noorderzon vertrokken

Toch bleef het knagen. Ik wilde niets liever dan schrijven en mijn dromen waarmaken. Maar iets hield me tegen en lange tijd kon ik niet precies plaatsen wat. Mijn laatste echte persoonlijke update is van twee jaar geleden, toen we uit Istanbul vertrokken. Uiteraard is er een heel proces aan de keuze vooraf gegaan, maar na de staatsgreep hebben we eigenlijk van de een op andere dag de beslissing genomen om weg te gaan. Binnen twee maanden tijd is ons leven totaal omgegooid. Met heel veel pijn in ons hart hebben we de salon moeten sluiten, de webshop stop gezet, onze inboedel verkocht en zijn we met de noorderzon vertrokken naar Bulgarije. Van een hectieke levenstijl in een metropool met ruim vijftien miljoen (geregistreerde) inwoners en zaten we ineens zonder bezigheden in een havenstadje met nog geen half miljoen inwoners. Van beton en chaos gingen we naar groen en rust. Dat ging allemaal niet zo heel lekker en we kregen beiden te maken met de verweking van een aantal heftige dingen die het leven met zich mee kan brengen. Maar met z’n tweeën verhuizen naar een vreemd land is achteraf gezien sowieso best een grote stap die veel impact maakt.

Bier als ontbijt is niet mijn ding

Het contrast en de plotselinge overschakeling waren denk ik te groot en te snel. En tevens was er daar werkelijk geen reet te doen! Desondanks zou ik over het leven in Bulgarije een dik boek kunnen schrijven. Het zou echter niet eerlijk noch heel aardig zijn, want bier als ontbijt is simpelweg niet mijn ding. Dat zal ik dus maar niet doen. En zoals ik al zei wil ik Bohalisa niet volspammen met narigheid. Bovendien hebben we geprobeerd er iets van te maken en ook hele mooie herinneringen en bijzondere vriendschappen aan onze tijd hier overgehouden. Mijn drukke, chaotische en hectieke ik hebben zelfs een paar dagen op het platteland doorgebracht! Okè, heel eerlijk voeg ik daaraan toe dat het plan was om een week te blijven en ik na vier dagen terug ben gevlucht naar ‘de stad’. Het was destijds echt een beetje too much om een hele week van de beschaafde wereld weg te zijn, maar zoals je ziet volgen de leuke anekdotes vanzelf nog wel! Toch was het leven in Bulgarije niet helemaal ons ding en waren we blij toen we na bijna een jaar verhuisden naar Nederland.

Gespecialiseerd in het vreemdenlingenrecht

Maar in al deze tijd heb ik echter niet meer naar het recente verleden omgekeken; heel Turkije heb ik gedachten van de wereldkaart gewist. Twee weken na aankomst in Nederland vonden Nevzat en ik beiden een baan en gingen we hard aan het werk om ons leven hier op te bouwen, verder waar we gebleven waren. Maar hoewel ik tijdens mijn reizen het nodige heb gezien en meegemaakt, een paar keer ‘illegaal’ op de wereld ben verbleven en een nacht serieus in niemandsland heb doorgebracht, ervaarde ik in mijn geboorteland pas echt wat het is om geen bestaansrecht te hebben. Ik voelde me totaal ontheemd, verloren, eenzaam en alleen. En terwijl we beiden druk bezig waren met inburgeren (ik dacht wel dat het makkelijk zou zijn om terug te komen naar het land waar ik vandaan kom, niets bleek echter minder waar), het vinden van woonruimte en het opbouwen van een toekomst, zijn we in korte tijd ook gespecialiseerd in het vreemdenlingenrecht en verantwoordelijk voor zes hectare papierverspilling. Dit proces is niets anders dan pijnlijk, niet alleen voor ‘de vreemdeling’. Meer kan ik niet zeggen. Maar inmiddels zijn we hier alweer bijna anderhalf jaar en het gaat eigenlijk wel prima zo. Het leven gaat zijn gangetje en we hebben alles weer aardig op rit.

De diagnose ptss en onverklaarbare klachten

Tenminste, dat dacht ik. Eerlijk gezegd ging het helemaal niet zo lekker. Ik had allerlei onverklaarbare, lichamelijke klachten en de diagnose ptss werd zelfs gesteld. Maar ach, in Istanbul heb ik ruim een half jaar ziek op bed gelegen dus dit viel allemaal wel mee vond ik zelf. Bovendien had ik in mijn hoofd helemaal nergens last van, vond ik ook zelf. Herinneringen aan het politiek klimaat, de economische crisis, de tanks voor mijn deur, de waterkanonnen in de straat, terroristische aanslagen, invallen door de politie, aanvallen met traangas, gewelddadige demonstraties en beelden van ontelbare vluchtelingen zonder eten en van kinderen op blote voeten in de sneeuw, stopte ik ver weg. Ik ging lekker door met alle praktische zaken. En dat ging best een tijdje goed moet ik zeggen. We maken inmiddels deel uit van de maatschappij, rouleren in de eindeloze bureaucratie van Nederland, ik heb een vaste aanstelling op m’n werk en al het papierwerk voor ons verblijfsrecht is achter de rug. Zelfs Bohalista bestaat nog steeds. Ik zal aan het werk moeten om haar ook weer op de kaart te zetten en vooral ook vorm te geven in de richting die ik wil, maar ik mag niet klagen moet ik zeggen. En er is zelfs positief vooruitzicht op een nieuwe onderneming waar ik binnen nu een een paar maanden (take life easy, Nena) meer over zal vertellen. Oja, en we hebben we ook eindelijk weer een thuis.

Jezelf kunnen en mogen zijn, altijd en overal

Maar dat huis bleek nogal een dingetje te zijn. Niet alleen het vinden ervan (dit is ook maar tijdelijk), vooral ook het bewonen ervan. Lange tijd had ik hier naar uitgekeken; eindelijk weer een veilig plekje in deze wereld. Een huis voor ons samen, gevuld met onze persoonlijke bezittingen, waar we samen kunnen zijn en vrienden en familie kunnen ontvangen. Gewoon kunnen doen en laten wat je wilt, jezelf kunnen en mogen zijn en dat allemaal in je blote bips. Dat ben ik lange tijd niet geweest (mezelf bedoel ik, met mijn blote bips gaat het prima), want weet je.. het kan gewoon niet altijd en niet overal. En dat is gek, want iets fijner dan dat (ik heb het nog steeds over jezelf zijn, al zijn blote bipsen ook heel fijn) bestaat volgens mij niet! Toch dacht ik dat ik doodging. Serieus. Heel kortgezegd kreeg ik ineens geen adem meer. Letterlijk en figuurlijk niet. Ik dacht toch echt dat het beter ging? Maar elke keer als ik probeerde te genieten, naar mijn spulletjes keek, iets te eten of drinken wilde pakken, mijn laptop aanzette om aan Bohalista te werken, probeerde te begrijpen waarom collega`s zich druk maken over een koekjestrommel of zelfs maar uit het raam keek, werd ik overspoeld door een vlaag van misselijkheid, hartkloppingen, krampen, steken en snakte ik serieus naar zuurstof.

Wonen in Volendam is gewoon maar gewoon

Toch kon ik maar niet begrijpen wat er mis was. Dit was toch wat ik wilde? Waar we zo lang en zo hard voor hadden gewerkt? Daarbij lijkt dit huis precies op ons huis in Istanbul (okè, dan drie keer groter). Onze persoonlijke bezittingen staan er in en we slapen eindelijk weer in ons eigen bed, met onze eigen lakens. We waren waar we wilden zijn. Ik begreep er echt niets van. Heel even dacht ik zelfs dat het door de woonplaats kwam. Ons huis staat namelijk in Volendam en de reacties die ik daarop krijg, zijn niet mis. Maar hoewel een groot deel van Nederland zich laat leiden door vooroordelen, vinden wij het hier eerlijk gezegd wel prettig. Heel prettig zelfs. Want Volendam is gewoon maar gewoon. Volendam lijkt zelfs in veel opzichten op Istanbul en is tegelijkertijd ook net zo tegenstrijdig. We voelen ons hier echt thuis. Daar valt veel over te zeggen en is een interessant blog voor een andere keer, dat begrijp ik. Maar terwijl ik al schrijvend mijn gedachten aan Istanbul probeerde te reviseren in ons nieuwe huis in Volendam, werd ik gebeld door mijn werk; weer bullshit. Gelukkig ging het nog net niet over een lege koekjestrommel, maar terwijl ik naar buiten keek en het gemoedelijke Volendamse leven waarnam begreep ik het ineens.


Als de morgen is gekomen
En alles wat je hebt mee gemaakt allang verdwenen is
Als de morgen is gekomen
Dan verlaat je mijn verleden en ben jij degene die ik mis

Jan Smit

Accepteren dat ‘de morgen’ is gekomen

Goed, het heeft even geduurt en er is heel wat aan vooraf gegaan, maar ook dat is leesvoer voor een andere keer. Voor nu weet ik eindelijk wat mijn fucking probleem is; heimwee. Of eigenlijk, de acceptatie daarvan. Want ik heb al een tijdje intense heimwee naar de drukte, chaos en realiteit van het leven. Alleen, die realiteit kan ook rust en orde zijn. En dat is zeg maar hetgeen waarin Istanbul het meest van Volendam verschilt en de reden waarom we hier wilden wonen. Maar net zoals ik constant te maken had met allerlei vooroordelen over Istanbul, heb ik dat nu ineens over Volendam. En in plaats dat ik me aanpas, integreer en verder ga met mijn leven (want dat kan gewoon als je in Volendam woont), probeer ik mijn mede-Nederlander te begrijpen en maak ik me ook druk over de lege koekjestrommel op mijn werk. Maar koekjes zijn nu niet bepaald een van de zorgen in mijn leven, dus mezelf daar druk over maken heeft natuurlijk totaal geen zin.

Leedvermaak is een boost voor het ego

Een kennis zei onlangs tegen me: “Je moet een boek schrijven om mensen te vermaken, niet om begrepen te willen worden want daar heb je vrienden voor”. En ze vond dat ik ook zelf moet doen: naar mensen luisteren om mezelf te vermaken en niet om ze te begrijpen. Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik die behoefte niet zo heb. Maar wat ik dankzij haar wel besef is dat leedvermaak een boost voor het ego is. Het is een emotie is die veel mensen helpt bij hun motieven, belangen en doelen. Het zij zo, helaas. Tegelijkertijd weet ik gelukkig ook dat alles draait om accepatie, weten dat je niet de enige bent die moeilijkheden meemaakt en de hoop op verbetering. Ik blij dat ik nu eindelijk begrijp dat ik moet accepteren dat het verleden een deel van mij is, waarom de grootste zorg van de gemiddelde Nederlander een lege koekjestrommel is en dat ik daar vooral niets mee te maken heb. Ik ga me dus maar gewoon focussen op morgen en mijn eigen ego een boost geven.

De waarheid achtervolgt je, altijd en overal

Om te beginnen heb ik het bloggen weer opgepakt en ik merk dat het fijn is om weer met regelmaat te schrijven. Het is goed om bezig te zijn met dingen waar je plezier in vind en het is fijn dat mijn mailbox weer volstroomt met emails van lezers, pr-bureaus en bedrijven! En nu alles weer een beetje structuur begint te krijgen, merk ik ook dat mijn hoofd minder vol is. Ik kan nu weer de tijd nemen om te schrijven, maar vooral ook om de juiste woorden te vinden. De weg die ik ben ingeslagen met Bohalista past nu sowieso veel beter bij mij en daardoor vind ik het ook weer echt leuk om er energie en een beetje van mezelf in te steken. Het is en blijft toch een beetje m’n kindje. En ik kan niet wachten om te vertellen over alle hilarische, vreemde, minder leuke, bijzondere en gave avonturen van de afgelopen tijd! Want weet je, al die vreemde lichamelijke klachten die ik heb en ptss genoemd worden? Dat is eigenlijk niets meer dan expressie die de weg naar buiten niet kan vinden. Zelf negeer ik het uit angst voor verwarring en voor een tijdje vond ik het ook veel simpeler om te doen alsof mijn verleden niet bestond, want tja.. mezelf druk maken over die koekjestrommel was eerlijk gezegd wel makkelijk. Maar de waarheid achtervolgt je altijd en overal en blijft constant aan je knagen.

Dus nu we eindelijk weer thuis zijn, is het geloof ik tijd om uit mijn comfortzone te stappen en die verdomde waarheid een weg naar buiten te laten. Met stilstaan kom je immers niet verder! En gelukkig is er niemand meer die ons zomaar op straat kan zetten. Dus vanaf nu ben ik blij voor iedereen die oprecht zorgen heeft over een lege koekjestrommel. En wie weet, maak ik diegene die zich hier ook zorgen over maken, maar dan omdat ze dat net als ik veel makkelijker vinden dan hun eigen problemen onder ogen zien, wel aan het lachen en help ik ze toch een beetje verder!

I’m so excited! Tot snel.

Facebook Comments

2 Comments

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.