Persoonlijke update: Mijn illegale leven in Istanbul

Voordat ik aan mijn persoonlijke update begin wil ik beloven dat ik niet weer een a-4tje vol zal klagen over mijn leven in Istanbul, maar ontzettend positief zal blijven. Ondanks dat ik bijna op het punt stond om van de ‘ bogazici koprusu’ af te springen. Let`s start. Ik ben een tijdje illegaal in dit land verbleven. Niet door mijn schuld, maar door het achterlijke systeem hier. Ik heb een nieuwe verblijfsvergunning nodig om te kunnen leven in Istanbul, maar het systeem liet me geen afspraak maken. Dus in December ben ik naar Nederland gegaan en in januari ben ik opnieuw met een toeristenvisum gekomen, anders mocht ik het land niet meer in. Met een visum voor Turkije mag je 90 van de 180 dagen in het land verblijven. Als er 180 dagen verlopen zijn kun je weer een nieuw visum voor 90 dagen kopen. Dit betekent dat je ongeveer drie maanden in een half jaar tijd in Istanbul kan verblijven. Tenzij je een verblijfsvergunning hebt. Maar die heb ik nu dus niet. Op twee mei is mijn afspraak voor een verblijfsvergunning. Tot die tijd mag ik het land niet uit omdat mijn visa in maart zal verlopen en ik niet nog een keer op een toeristenvisum het land in mag. Vanaf volgende maand ben ik dus weer een illegaal.

Leven in Istanbul

Ik weet zo ongeveer wat ik moet regelen voor een verblijsvergunning en het is allemaal vrij makkelijk; een afspraak maken, je papieren verzamelen, pasfoto`s laten maken en geld laten zien. Daar komt het zo ongeveer op neer. Echter, ook je Nederlands paspoort moet minimaal twaalf maanden geldig zijn op het moment van aanvraag. En natuurlijk kwam ik er pas achter dat mijn paspoort over tien maanden verloopt toen ik allang en breed in Istanbul was. Ik had geen idee hoe ik dit zou moeten oplossen en raakte aardig in paniek, maar gelukkig kon mijn vriendin nog helder nadenken en zei ze doodleuk: “Ehh, Nena, waarom vraag je niet gewoon een nieuw paspoort aan op de Nederlandse ambassade”?

Een nieuw paspoort aanvragen

Ik belde meteen het Nederlands consulaat in Istanbul met de vraag of dit mogelijk zou zijn en wat ik daarvoor zou moeten regelen. “Dat is geen enkele probleem, mevrouw. Uiteraard kunt u bij ons gewoon een nieuw paspoort aanvragen” zei mevrouw Nederlands Consulaat. Wat mevrouw Nederlands Consulaat er echter niet bij zei was ik dat om een paspoort aanvraag in te dienen of een verblijfsvergunning, of een rijbewijs of een tweede id nodig zou hebben. Nee, mevrouw had letterlijk tegen mij gezegd dat er dezelfde regels gelden als in Nederland en dat ik alleen maar twee pasfoto`s en contant geld mee zou moeten brengen.

Op vrijdagochtend ging ik vol frisse moed op weg naar het Nederlands Consulaat, met mijn oude paspoort, mijn pasfoto`s en het contante geld. Bij het Nederlands Consulaat aangekomen kreeg ik papieren om een paspoort aanvraag in te dienen en daarna moest ik wachten. En wachten. En wachten. Toen ik eindelijk aan de beurt was gaf ik mijn ingevulde papieren, mijn pasfoto`s, mijn paspoort en vroeg ik hoeveel ik moest betalen.

Wij kunnen u niet helpen

Mevrouw Consulaat zei “Uw verblijfsvergunning alstublieft”. Ja, die heb ik dus niet. Ik legde uit dat ik geen aanvraag voor een verblijfsvergunning kon indienen omdat mijn paspoort daar niet genoeg geldig voor zou zijn en dat ik daarom een nieuw paspoort nodig had. Mevrouw Consulaat zei: “Uw identiteitskaart of rijbewijs alstublieft”. Ja, die heb ik dus ook niet. Ik legde uit dat ik geen rijbewijs heb en ook geen identiteitskaart heb. Ik zei dat ik niet wist dat zoiets nodig was, maar dat ik het ook gewoon echt niet had. Mevrouw Consulaat zei: “Dan kunnen wij u niet helpen, mevrouw”.

En zo wilde mevrouw Consulaat mijn naar huis stuurde. Het maakte niet uit wat ik deed of zei, ze was er niet van onder de indruk dat ik dreigde mijn paspoort te verbranden, het kon haar allemaal niets schelen. Zonder tweede identiteitsbewijs kon ik geen paspoort aanvraag indienen en daarmee was ze uitgesproken. Ze adviseerde me om een mail te sturen naar Minbuza (Ministerie Buitenlandse Zaken) en dat heb ik ook direct gedaan. Drie keer. Tot op de dag van vandaag heb ik nog geen antwoord gehad.

De rijksoverhein in Nederland

Ik heb de rijksoverheid in Nederland gebeld. Zij vonden het een gek verhaal en volgens hen zou ik gewoon een paspoort moeten kunnen aanvragen. Ze zouden binnen een week contact met mij opnemen om me verder te helpen, maar ook van hun heb ik tot op de dag van vandaag nog niets gehoord. Dezelfde week nog ging ik weer naar het Nederlands Consulaat.

Ik heb geen rijbewijs!

Deze keer was meneer Consulaat aanwezig. Ik legde hem mijn probleem uit. Hij vroeg mij of ik geen rijbewijs heb. Ik zei dat ik geen rijbewijs heb. Hij vroeg wat ik verloren was. Ik zei dat ik niets verloren was. Hij vroeg wat mijn probleem was. Ik legde hem nogmaals mijn probleem uit. Hij vroeg of ik geen rijbewijs heb. Ik zei dat ik nog steeds geen rijbewijs heb. Hij vroeg.. en zo ging dat ongeveer twintig minuten door.

Toen ik mijn verhaal voor de vierde keer had uitgelegd ging er zowaar een lampje branden bij meneer Consulaat. Hij vroeg of ik een momentje had, liep weg en kwam vijf minuten later terug. Er was goed nieuws: mijn paspoort aanvraag werd in behandeling genomen. Hij maakte een paar kopietjes, nam mijn pasfoto`s aan, ik betaalde en ik kan mijn nieuwe paspoort deze week ophalen als het goed is. Zo simpel was het dus.

Ons nieuwe appartement

Verder gaat mijn leven in Istanbul zijn gangetje. Twee weken geleden zijn we verhuisd naar een ander appartementje. Het was afschuwelijk ingericht -en laten we eerlijk zijn: dat is het nog steeds- maar met een beetje verandering en homeshopping begint het tenminste op een thuis te lijken. We hebben een groot deel van de meubels verplaatst een accessoires zoals kaarsen, kussenhoesjes etc. en gekocht. En ondanks dat het niet de inrichting is die ik zelf zou kiezen begin ik me al aardig thuis te voelen.

Leven in Istanbul is prachtig

Ik leer om geduld te hebben en het leven te nemen zoals het komt. Ik heb wat mogelijkheden openstaan voor een baan, maar nog niet echt besloten wat ik precies wil. Dat zie ik allemaal wel! Ik heb het naar mijn zin hier. Soms voel ik me hier zo thuis dat ik niet eens meer besef hoe mooi deze stad is. Maar soms als ik op straat loop en al die verschillende mensen zie, al dat leven in Istanbul, het uitzicht over de Bosporus, dan realiseer ik me weer hoe prachtig deze stad is!

Facebook Comments

7 Comments

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.