Leven als expat in het buitenland is eigenlijk maar heel gewoon

Ik roep altijd dat reizen een verrijking is. Je leert zo ontzettend veel van reizen. Nieuwe mensen, nieuwe culturen en nieuwe religies dragen bij aan een nieuwe ontwikkeling van jezelf. Je leert jezelf kennen. Je leert de wereld kennen. Je leert buiten de hokjes denken, alleen te zijn en doet nieuwe ervaringen op. In het buitenland wonen is anders. Je bent dan ineens een local. Je laat een leven achter je en bent verplicht een nieuw leven op te bouwen. Je moet jezelf een andere cultuur eigen maken. Je moet de normen en waarden van een andere bevolking uitoefenen. Je moet een nieuwe taal leren. Je moet. Terwijl je er zelf voor gekozen hebt.

Zoals jullie misschien wel weten -of misschien wel niet weten- heb ik ook een tijdje in Italië gewoond. Als ik het soms moeilijk heb begrijpen mensen dat niet, want `je hebt toch al eens in het buitenland gewoond`? en `hoe was het dan in Italië`?. Nou, dat zal ik eens even vertellen. Ik heb nooit gezegd dat het toen altijd even makkelijk was of dat ik toen nergens moeite mee had. Ik snap de vraag dus niet eens. Skip it. Stop met vergelijken. Een nieuw leven opbouwen is niet altijd rozengeur en maneschijn. Verhuizen naar het buitenland is een reis vol uitdagingen, vol ervaringen, vol leerprocessen, vol heimwee, vol drama, vol ellende, vol nieuwe dingen, vol met obstakels. Wonen in een ander land is moeilijk. Wonen in een ander land is zwaar. Wonen in een ander land is iedere dag opnieuw vechten en leren. En ik hoor je nu denken: “Wat een trut. Wat klaagt ze nou. Ze heeft er toch zelf voor gekozen om in het zonnige Turkije te wonen”. Dat klopt. Ik wil alleen even duidelijk maken dat het niet altijd zo zonnig is als het lijkt. Ik krijg vaak te horen dat mensen het ook gewild hadden; verhuizen naar het buitenland. Ik krijg vaak de horen dat mensen jaloers zijn. En het lijkt wel alsof iedereen denkt dat als je naar het buitenland verhuist je in een zonovergoten vakantie-oord komt ze wonen zonder zorgen. En dat is dus niet zo! Verhuizen naar het buitenland is iets wat je echt moet willen. Je moet niet bang zijn. Het is niet dapper dat ik in een ander land woon. Het is iets wat ik wilde en wat ik durfde. Als je het echt wil, echt, echt, echt wilt, dan doe je het. Dan houd niet of niemand je tegen. Want obstakels, die zijn er in ieder land wel. En als je dus echt wilt verhuizen naar een ander land, dan deal je daar -waar je gelukkig bent- wel met die obstakels.

De afgelopen tijd hebben wij natuurlijk een hele nare periode gehad en hoewel we er nog lang niet uit zijn, gaat het steeds beter. Ik had het gevoel dat ik in een achtbaan zat en heel veel herinner ik me alleen maar heel vaag. Wat ik me wel heel goed herinner is dat er een aantal mensen vroegen waarom ik niet `gewoon` terug naar Nederland kwam. Nou eh, omdat ik niet `gewoon` mijn leven in Nederland heb. Ik heb `gewoon` mijn leven hier. Daar heb ik keihard voor moeten vechten, daar heb ik heel veel voor moeten leren. Dat is niet iets wat ik zomaar even achter me kan laten omdat het even minder leuk is. Wat nou als ik dezelfde problemen in Nederland zou hebben gehad? Zou ik dan `gewoon` maar even naar Hawaii moeten verhuizen. Of zo. Verhuizen naar het buitenland betekent leven in het buitenland. Ik snap dat veel mensen niet begrijpen hoe het is. Dat merk ik vooral als ik in Nederland ben. Het leven is daar nog precies hetzelfde als toen ik wegging. Voor mijn gevoel heeft de tijd stil gestaan. Iedereen leeft zijn of haar leven en is bezig met de dagelijkse dingen. Mijn leven heeft alles behalve stilgestaan. En dat realiseer ik me des te meer als ik in Nederland ben. Soms dan wil ik wat vertellen. Soms dan denk ik ergens aan. Soms dan wil ik iets uitleggen. Soms dan wil ik iets kwijt. Allemaal over mijn nieuwe leven. Maar vaak houd ik mijn mond omdat ik niet degene wil zijn met al die verhalen over mijn nieuwe leven. Ik wil niemand lastigvallen met mijn ervaringen, contacten, obstakels, problemen en alle bijzondere mensen die ik ontmoet en alle bijzondere dingen die ik meemaak. Omdat mensen denken dat ik overdrijf als ik vertel over het ziekenhuis. Of mijn verblijfsvergunning. Of het kopen van een vervoersbewijs. Of kinderen op blote voeten in de sneeuw. Of over mensen die met zijn tienen in een kelder wonen. Of over het feit dat we op oudejaarsavond geen elektriciteit hadden. Want in Nederland, daar is alles nog zo gewoon.

Je heb standaard twee verschillende munteenheden in je portemonnee zitten en uiteraard mix je deze regelmatig door elkaar. Twee simkaarten, twee bankpassen en twee pasjes van de bibliotheek.

Als je in het buitenland woont dan is het leven niet meer `gewoon`. Je geeft ineens als je comfort op. Met twee koffers (ik had maar vier paar schoenen mee, niet eens een kwart van al mijn kleding, geen beautystash en ook geen boeken), zonder familie en zonder vrienden begin je aan een nieuw leven. Je spreekt ineens drie verschillende talen op een dag maar toch zijn die talen niet genoeg want de locals spreken geen vreemde talen. En dus moet je de lokale taal leren. Naar verloop van tijd merk je dat het normaal voor je is om tussen verschillende talen te moeten wisselen, dat je simpele woorden uit je moedertaal kun je ineens niet vinden, denkt in het Engels en zweert in het Italiaans. Praat je de hele dag Turks dan zeg in je ineens een Duits woord. En ontmoet je een Spanjaard, dan begin je Nederlands tegen diegene te praten. Je heb standaard twee verschillende munteenheden in je portemonnee zitten en uiteraard mix je deze regelmatig door elkaar. Twee simkaarten, twee bankpassen en twee pasjes van de bibliotheek. Klantenpasjes van winkels hier en winkels daar. Alles heb je dubbel. Je moet ook alles opnieuw leren. Koken bijvoorbeeld. Of boodschappen doen. Alles is ineens anders! Je raakt gewend aan mensen die komen en gaan. De mensen met wie je ooit ieder detail deelde, zijn nu degene die alleen nog maar je status op Facebook `liken`. Je weet dat je huisgenoot weer weggaat en je haar waarschijnlijk nooit meer zult zien. Je leert je hechten aan dingen die echt belangrijk zijn en geeft ineens niet meer om je favoriete mok die zo lekker drinkt of die lekkere zachte sokken. Je voelt je ineens vrij om te staan en gaan waar je wilt en hoeft geen verantwoording meer af te leggen aan je directe omgeving. Je leert mensen vanuit de hele wereld kennen, ieder met een eigen achtergrond en een ander verhaal. Je raakt verliefd op de wereld. Op de mensen. Je bent gefascineerd door de verschillen en je voelt je ontzettend rijk dat je -al is het nog zo klein- een deel mag uitmaken van het leven van al deze bijzondere mensen. Je bent ineens heel sociaal en maakt een praatje met jan en alleman. Je kunt communiceren met mensen uit alle bevolkingslagen, zelfs al spreek je niet dezelfde taal. Je leert om hulp vragen want ineens kun je niet meer alles alleen doen. Je leert jezelf kennen, je leert jezelf begrijpen. Je wordt door elkaar geschud, je weet niet meer waar je voor staat en de persoon die je dacht te zijn is niets meer dan een projectie. Ineens ben je op jezelf aangewezen en moet je jezelf binnenste buiten keren. Je kunt niet voor jezelf vluchten. Je wordt overwelmt door emoties. Je lacht harder dan je ooit hebt gelachen en je huilt meer dan je ooit hebt gehuild. Je leert om geduld te hebben, je leert dat je niet altijd over controle over kunt hebben. Je leert te genieten van kleine dingen en hoe belangrijk tijd is. Je leert om afstand te doen, je leert om aanpassingen te doen. En je leert om alles wat je ooit geleerd hebt te vergeten. Je manieren en gebruiken, je normen en waarden, de dingen waar je in gelooft, hygiëne, alles krijgt ineens een nieuwe betekenis. Alles moet je ineens opnieuw leren. Je groeit. Iedere dag een stukje meer. Je leert. Iedere dag een beetje meer. En op een dag besef je dat je bent veranderd. Thuis is niet je huis met al je waardevolle spullen, thuis is de plek waar jij bent.

Dit is mijn leven nu. Dit is `gewoon` voor mij. Gewoon. Leven in het buitenland. Ik kan niet meer terug. De wereld is eindeloos. Leven in het buitenland is een uitdaging. Een uitdaging vol met obstakels, maar vooral met wijze lessen, bijzondere mensen en mooie momenten. En gewoon? Gewoon is maar een sociaal gebonden definitie, een cultuur geaccepteerd iets. Er is meer dan dan een soort `gewoon`.

Facebook Comments

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.