Wij zijn Europeanen met kansen in het leven

Ik kan me niet veel herinneren van mijn peutertijd, eigenlijk vrijwel niets. Maar toen ik vier jaar was ging ik naar de basisschool. Hier leerde ik lezen en schrijven, rekenen en knutselde we elke vrijdagmiddag iets moois in elkaar. Tussen de middag hadden we een uur pauze. Soms moest ik overblijven, soms ging ik naar huis, maar ik had altijd iets lekkers te eten. Na schooltijd ging ik met een vriendje of vriendinnetje spelen. We maakten ons druk om spinnen, barbie`s en knikkers. Of we bouwden een boomhut. Na de basisschool ging ik naar de middelbare school. Hier leerde ik nieuwe dingen. Ik had vakken zoals geschiedenis, godsdienst, wiskunde en Frans. Het kon me niet veel boeien, mijn vriendinnen en ik hadden namelijk hele andere zorgen; sigaretjes roken, schoolfeesten, nieuwe schoenen en jongens. Dat was wat ons bezighield. Daarna begon mijn echte leven. Tenminste, zo voelde dat toen. Zelfstandig worden, een bijbaan vinden en je eerste zorgpremie betalen. Op vakantie willen naar zonnige oorden, merkkleding kunnen aanschaffen en uitgaan. Tot je echt volwassen wordt en een vaste baan hebt. Tot je leven ineens echt begint. En ik denk dat het gemiddelde leven van een Europeaan op deze manier verloopt.

Zeven mensen in pure armoede op een afstand van 1.5 km

Van de week liep ik naar mijn school toe. Mijn school zit aan de Istikal Cadessi (de hoofdstraat in Taksim, een drukke wijk in Istanbul). Ik geloof dat Istikal Cadessi 1,5 kilometer lang is. Aan weerszijde van de straat zijn winkels. Dit betekent 3 kilometer aan winkels en ook 3 kilometer aan winkelend publiek. Behalve s`ochtends vroeg, als de winkels nog niet open zijn, als de straat leeg is en de zon opkomt. Ik moest een kilometer lopen. En op die ene kilometer kwam ik welgeteld zeven mensen tegen die in pure armoede leven. Er was een klein meisje zonder schoenen die stiekem met de tram mee wilde liften, een vrouw die zakdoekjes wilde verkopen en een man die een arm mistte zat te bedelen. Er stond een man in een vuilnisbak te zoeken naar eten, een klein meisje van een jaar of vier kwam met haar speelgoed piano aanlopen om de dag “werkend” door te brengen. Er liep een zwervende vrouw in de rondte en er was een man die in een portiek lag te slapen. En dit alles speelde zich af in een straat van 1.5 kilometer lang.

In vier uur tijd leek de wereld te zijn veranderd

Ik heb het hier over Turkije en een aantal mensen zal nu denken dat hun vooroordelen worden bevestigd, maar dat is absoluut niet mijn bedoeling. Ik krijg genoeg vooroordelen te verduren en dit is een totaal ander onderwerp. Misschien zelfs een goed idee voor een volgende column. Ik wil namelijk maar al te graag alle vooroordelen in de grond boren. Maar zoals ik al zei, dat is een ander onderwerp. Waar het nu om gaat is dat ik zo geschrokken was. Ik sta normaal nooit zo stil bij bedelaars of zwervers. Maar om zeven mensen in armoede te zien leven op nog geen twee kilometer afstand liet me beseffen wat een goed leven ik wel niet heb. Ik was al twee nachten aan het klagen over de kou en het feit dat internet het niet deed. Stel je voor dat je niet eens een computer hebt om überhaupt te kunnen internetten of dat je niet eens een huis hebt om voor de regen te kunnen schuilen? Vier uur later was mijn school afgelopen. De winkels waren open en Istikal Cadessi had zich gevuld met hordes mensen. Meisjes in minirokjes, toeristen met rugzakken, mannen in pak. De armoede was naar de achtergrond verdwenen. Het leek wel of die ochtend nooit had bestaan. In vier uur tijd leek de wereld te zijn veranderd en werd ik opgeslokt in hebzucht. Ik had namelijk echt een nieuwe broek nodig.

We willen alleen maar meer, meer, meer.

In de avond kwam dit onderwerp terug tijdens een gesprek met Alicia. We zijn allebei opgegroeid in Europa. Zij in Frankrijk en ik in Nederland; een verzorgingsstaat. Vooral mensen van mijn generatie zijn opgegroeid in een weelde van luxe, komen niets tekort en hebben voldoende educatie gehad. Over het algemeen spreken wij veel talen en hebben wij veel kennis op verschillende gebieden. Ik wil niet zeggen dat wij allemaal maar een onbezorgd leven hebben gehad, maar het staat wel vast dat we veel mogelijkheden en kansen hebben. Er zijn natuurlijk uitzonderingen, maar ik denk dat de meeste mensen zich hierin herkennen. Wat we echter niet leren en waar we niet op worden voorbereid is het echte leven in de echte wereld. We staan niet stil bij het feit dat we het zo goed hebben, we beseffen niet dat we alle mogelijke kansen voor het grijpen hebben. We willen alleen maar meer, meer, meer. Het is nooit genoeg. Ik ken serieus mensen die alles hebben wat ze willen hebben en alsnog ongelukkig zijn omdat ze niet meer weten wat ze willen. Ik zie mensen om mij heen die zoveel geld op hun bankrekening hebben staan, dat ze niet meer weten wat ze ermee aanmoeten en daardoor veranderen in monsters die zich verheven voelen boven de gehele mensheid. Ik zie mensen om mij heen die hun miljoenenbedrijf, huis, auto, vrouw en kinderen verliezen en alsnog lopen te verkondigen dat ze elke vrijdag oesters en kaviaar eten.

We zijn Europeanen met kansen in het leven

En dat maakt me ziek. Het maakt me ziek dat we zoveel hebben en zoveel kunnen, dat we de waarde van het leven niet eens meer zien. Onlangs vertelde ik dat ik een vuilniszak winterjassen naar de kringloop heb gebracht. Ik koop die jassen zonder erbij stil te staan. Elke maand koop ik dingen zonder erbij stil te staan. Ik heb goede opleidingen gehad, ik heb mooie reizen gemaakt, ik heb schoenen en kleding in overvloed en nog is het niet genoeg. Nog steeds heb ik iedere maand een nieuwe verlanglijst van dingen die ik wil hebben. Als ik in de ochtend naar school loop en verdrietig ben om zoveel arm mensen te zijn, wil ik rustig in de middag een nieuwe broek kopen omdat ik die “echt” nodig heb. En zijn we niet allemaal zo? Willen we niet allemaal een groter huis? Een duurdere auto? Mooiere schoenen? Ik zeg nu echt niet dat we de helft van ons salaris maar aan goede doelen zouden moeten storten. Of dat we geen mooie, luxe dingen meer zouden moeten aanschaffen. En nee, ik zeg zeker niet dat je nu bij alles wat je doet rekening moet houden met alle arme en zielige mensen in de wereld, of dat je de wereld over moet reizen om te zien hoe slecht andere mensen het hebben. En ik zeg ook helemaal niet dat je nu moet nadenken voor je iets aanschaft of iets doet omdat anderen het misschien wel eens niet zouden hebben. Dat zou onzin zijn. We werken voor ons geld en we hebben het recht om dit uit te geven aan alle luxe die we maar willen hebben. Maar ik wil je wel zeggen dat je dankbaar moet zijn voor wat je hebt. Dat je moet beseffen hoe goed je het hebt. Ook al heb je misschien niet alles wat je wilt. Dan zou de crisis misschien ook een stuk minder moeilijk zijn voor een heleboel mensen. Want hoe je het ook went of keert: wij zijn Europeanen met kansen in het leven.

Facebook Comments

1 Comment

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.