Ik had bezoek en kreeg een koffer vol Nederlands eten

Ik ben blij! Ik had bezoek en kreeg een koffer vol Nederlands eten! Pindakaas, hagelslag, chocolade, tandpasta, shampoo, conditioner, deodorant, kilo`s chocolade, tien pakjes kauwgom, een kaasschaaf, goed snijmes, soeplepel (serieus), focaccia, honderd afbakbroodjes (okay, ik overdrijf een klein beetje), zalm.. Volgens mij bijna alles van mijn verlanglijstje!

Pauze.

Halverwege het schrijven van bovenstaand stukje ging het niet meer goed. Ik voelde me als een drugsverslaafde zonder drugs. Denk ik. Anyway, ik schreef over allerlei lekkers dat ik al maanden niet heb gegeten. En toen ging het mis, zwaar mis.

koffer uitpakken

Mijn ouders zijn een weekje op bezoek. Ze brachten een koffer vol met mijn zomerkleding en schoenen mee en een koffer vol Nederlands eten. Ik heb ze opgehaald vanaf de bushalte en toen we thuis kwamen was ik blij als een klein kind in de snoepwinkel. Ik kon mijn ogen niet geloven bij het openen van de koffer. De koffer was gevuld met lekkers. Allemaal Nederlands eten voor mij alleen. De foto`s zeggen denk ik meer dan woorden hier, dus ik zal er geen heel verhaal van maken.

Petra wees me erop dat ik wel een blog zou kunnen schrijven en dat vond ik ook wel een leuk idee, dus vol goede moed begon ik te schrijven. Maar halverwege de eerste alinea ging het dus helemaal mis. Het was alsof ik naar iets lekkers zat te kijken, maar er niet van mocht proeven. Ik probeerde me te concentreren op wat m`n ouders allemaal hadden meegebracht, maar hoe meer eten er in mijn gedachten voorbij kwam, hoe ellendiger ik me voelde. Ik besefte dat er in de keuken allemaal lekkers op me lag te wachten en dat ik behalve tijdens het uitpakken overal van heb geproefd, ik nog niet echt van al dat lekkers heb gegeten. En dus ging ik als een kip zonder kop naar de keuken.

Nederlands eten

Ik heb twee afbakbroodjes in de pan gebakken (ja, dat kan heel goed), een groot glas melk ingeschonken, een stuk spekkoek afgesneden, een stuk chocolade afgebroken en de afbakbroodjes belegd met kaas, pindakaas, brie en hagelslag. Tijdens het maken van de broodjes werkte ik hagelslag, lepels pindakaas, plakjes kaas en plakjes brie naar binnen. Ik wilde er foto`s van maken, maar ik heb de woonkamer niet gehaald; ik heb op de gang met mijn bordje op mijn schoot zitten eten. En halverwege bedacht ik me dat eten beter is dan sex. Ik voelde me een varken, ik at als een varken en het kon me helemaal niets schelen.

En ja, daarna was ik misselijk. Heel erg misselijk.

Vijf minuten later kwam Nevzat. En tegelijkertijd kwam er een ontzettende misselijkheid opzetten. Ziek. Ik was ziek. Ik proefde alles door elkaar, mijn buik was zwaar en mijn maag leek wel een eigen leven te leiden. Ik moest mijn best doen niet over te geven. Nevzat vroeg bezorgd wat er aan de hand was. En toen moest ik opbiechten dat ik als een varken had zitten schransen. En in plaats van medelijden te tonen moest hij keihard lachen. Maar ja, ik had ook geen medelijden met mezelf. Ik gaf er niet meer om. Ik was zo ontzettend gelukkig met mijn pot pindakaas en brie. Het kon me helemaal niets schelen dat ik ziek was. Al zou ik drie dagen misselijk zijn.

En dus -nu ik toch zo eerlijk ben-, nam ik als toetje nog een plakje brie, een lepel pindakaas en een stukje spekkoek. Ja, het kon me allemaal niets meer schelen. s `Avonds at ik een handvol met drop. En nu, vier uur later, ben ik al drie keer naar het toilet geweest. Mijn buik is opgezet en voelt zes kilo zwaarder. Mijn broek doet pijn. Mijn maag doet pijn. Alles doet pijn. Ik ben misselijk. Niemand vind me zielig, waardoor ik mezelf zielig vind omdat niemand mij zielig vind. Ik probeer om niet over te geven en heb zes glazen water gedronken waardoor alles nog erger lijkt te zijn geworden.

Mosterd

Maar people, ik heb genoten! Jarenlang heb ik geklaagd over Nederlandse supermarkten. Ik vond dat er niets verkrijgbaar was, dat er in Nederland niets lekkers te eten is, dat alles kant en klaar is, dat alles duur is, dat het assortiment te klein is, dat alles hetzelfde is, dat alles smaakloos is en weet ik veel wat voor klachten ik nog meer had. Pure gewenning.

Alicia en ik hebben het dagelijks over producten die we missen uit Europa. Vriendlief begrijpt het niet, hij zegt dat het niets uitmaakt waar of hoe hij eet. Dat eten gewoon eten is, waar ter wereld ook. Maar als je niet meer hebt wat je gewend bent, besef je pas hoeveel waarde iets heeft. Ik wist niet dat eten zo gelukkig kon maken. En dan heb ik het gewoon over hagelslag, brood en wijn, En wat is Beemster kaas smaakvol! Ik proefde de nootjes in de pindakaas en de gesmolten brie op een afbakbroodje uit de pan leek wel een dessert van Adriano Zumbo. Ik voel een intense gelukzaligheid als ik alleen al naar mijn pot pindakaas kijk. Dat ik mezelf niet kan inhouden om er een lepel uit vandaan te eten is een ander verhaal.

Pindakaas

De moraal van dit verhaal? Ik ben een varken. Grapje. Nouja, ik kan wel schransen als een varken, maar dat terzijde. Ik besef me hoe gewoon dingen naar verloop van tijd kunnen zijn. Hoe je dingen zo vanzelfsprekend kun aannemen voor wat ze zijn, dat je niet eens meer beseft hoe fijn, mooi of lekker het is. In mijn blog “A day in Istanbul” beschreef ik dat ik mijn luxe leventje uit Nederland soms zo mis. Nu heb ik het over Nederlands eten dat ik mis. Begrijp me niet verkeerd; ik mis puur en alleen eten, luxe en mijn familie en vrienden. Nederlandse normen en waarden, het weer, de mentaliteit of dergelijke zaken mis ik absoluut niet. Ik wil duidelijk maken dat dingen soms zo simpel, zo vanzelfsprekend worden, dat we de waarde ervan vergeten. En ik wilde gewoon eens even eerlijk zeggen hoe heerlijk het soms kan zijn om lekker te schransen.

Probeer te waarderen wat je hebt, te genieten van de kleine dingen. Geluk zit in een klein hoekje.

P.S. Ik zal niet meer zal schransen, maar zuinig aan zal doen met al die lekkers. Beloofd!

Facebook Comments

5 Comments

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.