Het doet er niet toe waar ter wereld je woont: home is where the heart is..

Ik ben opgegroeid in Nederland, het land van weilanden, fietsen, kaas, culturele diversiteit, broodbeleg, gierigheid, directheid, nuchterheid, kerst, regen en de Febo. Tenminste, dit is Nederland voor mij. Vraag het een toerist en je krijgt als antwoord: molens, klompen, coffeeshops, kaas en hoeren. En hoewel heel veel van ons deze vooroordelen de lucht uit willen helpen, zijn ze ontzettend waar. Mijn leefomgeving verspreidde zich voornamelijk over een oppervlakte van veertig kilometer; van Amsterdam naar Hoorn. En daarvan bestaat een kilometer of dertig kilometer uit weilanden. Weilanden inclusief koeien en poeplucht. Ik had alle luxe die ik me maar kon wensen; een poppenhuis inclusief echte lampjes, bakken vol met lego, een lekker bed, een fijne douche, een vaatwasser en een zelfs een blender. De zomers brachten we voornamelijk in Italië door en regelmatig gingen we ook nog eens op vakantie naar een ander land. Ik ging naar school, kon (bijna) iedere opleiding volgen die er bestaat, ik kreeg zak-, en kleedgeld, had een bijbaantje en later verdiende ik mijn eigen salaris.

Het land waar meer fietsen dan in Nederland worden gestolen en scooters je om de oren suizen, waar iedereen zich goed verzorgt en er mooi uit mag zien, waar een rokje nooit tekort is en hakken nooit de hoog zijn.

Ik pakte mij koffers en vertrok naar Italië

Op een dag wilde ik naar Italië. Ik pakte mijn koffers, schreef me in bij een school en vond een baantje. Ik bracht mijn tijd voornamelijk door in Firenze; een middelgrote stad in het midden van Italië. Italië is het land van schreeuwende mensen die luid praten met zowel hun mond als hun lichaam. Het land van pizza`s en wijn, van lekkere koffie en een staand ontbijt. Het land waar meer fietsen dan in Nederland worden gestolen en scooters je om de oren suizen, waar iedereen zich goed verzorgt en er mooi uit mag zien, waar een rokje nooit tekort is en hakken nooit de hoog zijn. Maar Italië verschilt eigenlijk niet zo heel veel van Nederland. Mits je Zuid-Italië niet meerekent dan. En ook hier zijn de vooroordelen niet zomaar uit de lucht gevallen. Het is een land dat leeft en dat iedereen mooi vind. En dat ik het allermooist vind. Ik voel me er thuis. Ik voel me er meer dan thuis.

Ik pakte mij koffers en vertrok naar Turkije

Nu woon ik in Istanbul, in Turkije. Volgens buitenlanders is Turkije het land van de hoofddoeken, waar de moslims `niet zo erg zijn` en de Turken `gewoon` Nederlands kunnen spreken. Als ik zeg dat ik in Istanbul woon stellen mensen mij drie vragen: “Wat voor werk doe je”?, “Waar leef je dan van”? en “Moet je dan ook zo`n hoofddoek op”?. Want ja, Turkije zien we als het land waar alle vrouwen gesluierd de straat op moeten, iedereen in neppe, merkkleding loopt, de zon altijd schijnt en mannen iedere vrouw die ze tegenkomen lastigvallen. Allerlei vooroordelen die zeker niet waar zijn. Istanbul is een immens, gigantische grote stad vol met Turken in alle soorten en maten. Een stad gelegen op twee continenten. Istanbul is net zo groot als Noord-Holland en heeft evenveel inwoners als heel Nederland. De Turkse cultuur valt gewoon niet over een kam te scheren, er is teveel diversiteit. Op de ene hoek van de straat zitten gesluierde bedelaars met baby`s, smekend om voedsel en geld. Aan de overkant stapt een vrouw in minirokje en hoge hakken uit een Lamborghini met aan haar pols een Louis Vuitton. Je hebt hier Turks eten, maar (mijn inziens) ook de lekkerste pizzeria ter wereld. Je hebt hier gigantische, hoge en luxe wolkenkrabbers staan en huizen die van ellende uit elkaar vallen. Er lopen zwart gesluierde vrouwen en vrouwen in minirokjes over straat, naast en met elkaar. Je hebt hier luxe winkelketens en de bekende `turkenwinkeltjes` vol gestouwd met troep. Er zijn huizen met een zwembad in de achtertuin en mensen die leven zonder douche. Het is een wereld van verschil met waar ik ben opgegroeid. Hier zijn geen weilanden met poeplucht, hier zijn geen windmolens en ook geen fietsen. Ik vind de kaas niet lekker en de koffie niet te zuipen. Er zijn geen Italianen met hun wilde gebaren die praten om het praten. En ook croissantjes en de Febo zijn hier niet. Ik mis groen en de geur van groen. Ik mis de natuur. Ik mis mijn vrienden en ik mis mijn familie. Maar ik woon in een wereldstad. Een prachtige, gigantische mooie wereldstad.

Ik pakte mij koffers en ging op vakantie naar huis

Ik ben een hele tijd niet in Nederland geweest en ik merkte hoe ik genoot van al het groen. Van de weilanden en de fietsers. Van de Febo die op elke hoek van de straat zit en van de directheid van mensen. Ik kreeg een compliment dat ik zo goed Nederlands spreek, wat eigenlijk een belediging is, maar ik waardeerde de directheid. Ik vond het heerlijk om mijn vrienden en familie te zien en heb me werkelijk tonnetje rond gegeten aan broodjes, koeken en kaas. En hoewel menigeen over het weer klaagde kon ik er alleen maar van genieten. Toen ik een paar dagen later naar Italië ging kwam ik opnieuw thuis. Ik had mijn Italianen meer gemist dan ik had gedacht. Ik ging meteen op in het leven en paste mijn ritme moeiteloos aan. Wijn ging erin als water en een pizza per dag was niet genoeg. Ik genoot het allermeest van de geuren, kleuren en de openslaande ramen. De scooters en fietsen, de mooie mensen en het allerlekkerste kopje koffie in een jaar tijd. Ik vond het heerlijk om te flaneren en weer echt buiten te leven. En nu ben ik weer in de drukte van Istanbul. Thuis. Bij mijn lief. Tussen de hoofddoekjes en mini rokjes in. Waar ik uitkijk over Bosporus en zowel Azië als Europa zie. Waar ik me mateloos erger aan de bemoeizucht waar ze hier mee geboren lijken ze zijn en waar ik ontzettend geniet van de gastvrijheid, behulpzaamheid en de geur van lekker eten op straat. Waar nog zoveel te ontdekken en beleven valt. Waar nog zoveel toekomst is en waar ik nog zoveel kan leren.

Het doet er niet toe waar ter wereld je woont: home is where the heart is.. Ieder land en iedere cultuur heeft zo zijn voor en nadelen. Ik kan niet alles hebben. Ik kan niet binnen vijf minuten bij m`n ouders op de stoep staan en ik zie niet hoe de kindjes van mijn vriendinnen groot worden. Ik kan niet zomaar even op de fiets naar de Febo en moet leren om niet zo schreeuwerig te praten. Maar ik heb skype, er zijn vliegtuigen en mijn koffer zal vol met kaas. Er is het gezegde: “Home is where the heart is”. En dat is echt waar.

Facebook Comments

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.