Het nationaal bewustzijn: van vreemdeling tot vernieuwe identiteit

Schreef ik in mijn vorige blog nog dat ik zo blij was het bloggen te hebben opgepakt, verschijnt er een paar weken lang niets online! Ik geloof dat ik te enthousiast was en iets te hard van stapel liep. Oeps! Nu ineens het leven op orde lijkt te zijn; voor de aankomende tijd is zowel praktisch als financieel alles geregeld en er is eindelijk een moment van rust, is er ook ineens weer tijd voor mij. En dat blijkt ineens toch nog best wel even een dingetje hoor.. Ik voelde het al aankomen, maar ineens zei m`n lichaam dan echt: “hee, ho, stop”! Ja echt, in die volgorde. Eerst had ik het gevoel dat ik geen zuurstof meer binnen kreeg. Ik snakte naar adem en had last van krampen, steken en misselijkheid. Vervolgens was er plotseling een knak ergens in mijn wervelkolom. Heel even dacht ik serieus dat ik een nekhernia had opgelopen. Maar bij “stop” deed werkelijk alles pijn, voelde ik overal vreemde dingen en tja, stopte mijn lichaam er gewoon even mee. Misschien had ik wel een ziekte waarbij mijn hersenen en/of zenuwen werden aangetast. Uhh, hoe bedoel je dramaqueen?

Een film over unicorns en regenbogen

Volgens de huisarts werd het tijd om contact op te nemen met mijn werkgever. Liever had ik een bloedonderzoek gehad, of een EGG. Maar ik moest toch echt naar huis en bellen. Dat deed ik dus maar. Ik hoopte dat mijn manager niet op zou nemen en uiteraard deed hij dat wel. Hij was bovendien ook nog eens heel vrolijk. Ik voelde de bui dus al hangen en mijn dag werd er volgens mij niet beter op! Helaas had ik gelijk, want ik zit thuis en ben verplicht uit te rusten. “Ga maar Netflixen of zo” zei hij droog. “En als je dat niet leuk vind, zoek je maar iets dat je wel leuk vind” sloot hij het gesprek af. Stiekem kon ik er wel een beetje om lachen. Maar een uur later wist ik van ellende niet was ik moest doen (nouja, het lukte eigenlijk gewoon allemaal niet) en lag ik languit op de bank met Netflix. Ik keek een film over unicorns en regenbogen en niet geheel onverwacht dwaalden mijn gedachten af. Ik vroeg me af wat er toch was gebeurt dat ik me zo voelde. Mijn omgeving denkt vaak dat het komt door hetgeen we hebben meegemaakt en gezien in Turkije met betrekking tot mensenrechten en zo. Maar weet je, die dingen horen nu eenmaal bij het leven. En daar heeft iedereen, op de een of andere manier, mee te dealen, of je nu wilt of niet. Ik ben daar niet verdrietig om en kan alles goed relativeren.

Bestaansrecht in de vorm van een paspoort

Het gevoel van onrecht dat mijn partner is aangedaan, de manier waarop ik zelf ben behandeld en Nederland überhaupt met de medemens omgaat, zijn dingen die mij pas echt dwarszitten. Dat heeft geloof ik iets te maken met dat het zijn van een vreemdeling. Gelukkig is dat niet iets wat iedereen in het dagelijks leven ervaart en dus is het logisch dat menigeen niet begrijpt waar ik het over heb. En dat is helemaal prima, maar het lukte mij maar niet op dit een plekje te accepteren en verwerken en begrip zou toch wel prettig zijn. Ik begrijp het zelf namelijk ook allemaal niet even goed. Het staat haaks op wat ik dacht te verwachten en nog steeds probeer te zien; een soort van utopisch land waarin je mag zijn wie je bent. Maar ik werd geconfronteerd met mijn bestaansrecht op allerlei verschillende manieren en door allerlei verschillende mensen. En dat verwarde mij ontzettend. Want dit is het land dat mij een paspoort gaf waarmee ik overal op de wereld werd geaccepteerd, behalve in Nederland zelf. Ik dacht dus dat ik Nederland ook de schuld van al mijn problemen zou kunnen geven. Dat ging best een tijdje goed. Want weet je, dit land is ook gewoon echt best wel kut af en toe.

Ontmoeting met een Turkse emigrant

Ik moest denken aan de Turkse emigrant die ik laatst heb ontmoet. Midden in Amsterdam nodige hij me uit voor een kop Turke thee. En ik weet niet precies waar hij de stoutmoedigheid vandaan haalde, maar hij stelde vragen waarop alleen ik het antwoord kon vinden, diep in mijn hart. Ruim drie uur lang nam hij de tijd voor me. Hij stelde me voor aan zijn vrouw en kinderen en vertelde over hun komst naar Nederland. We spraken over cultuur, geschiedenis en politiek, maar ook over de moeilijkheden waar ik tegenaan loop sinds ik weer in Nederland ben. Een ‘reverse culture shock’ is, zeg maar, zacht uitgedrukt en de worsteling met het dagelijks leven is af en toe schrikbarend groot. Hangend op de bank begrijp ik ineens waarom en zie ik waar ik constant tegenaan loop, waar mijn frustratie en verdriet vandaan komen. Want hoewel ik in theorie ‘gewoon een Nederlander ben’, is de praktijk heel anders. Ik ben inderdaad een vreemdeling. En dat wist ik ergens wel, maar accepteren deed ik dat nog niet zo. Het was een verademing om iemand tegen te komen die me begrijpt. Die op zijn manier hetzelfde heeft ervaart en snapt wat ik voel en bedoel. En ik kan het niet beter omschrijven dan:

“National consciousness is truly a miraculous thing. When I am not in Turkey I feel even more Turkish than in Istanbul. But when I’m home my European side becomes more apparent”. – Orhan Pamuk

Een paspoort zegt niets over wie je bent

Want weet je, het doet er werkelijk helemaal niets toe waar je vandaan komt. Dat is in theorie misschien interessant, maar zo werkt het in praktijk gewoon niet helemaal. In praktijk ben je gewoon wie je bent. En hoe meer je openstaat voor andere culturen, religies en gebruiken, hoe groter je bewustzijn wordt. Daar zegt een paspoort vrij weinig over en kunnen regels en protocollen niets aan veranderen. Nederland had dus wel degelijk gelijk en het recht om mijn partner en mij zo te behandelen. Het is ronduit arrogant van mij om te denken dat ik als Nederlander terug kan keren naar een land waar mijn origine zich überhaupt niet voor honderd procent bevindt en ik ook nog eens bijna de helft van mijn leven niet hebt doorgebracht. Ik bedoel even serieus gewoon; hoe durfde ik
überhaupt verwachtingen te hebben?

Het bewustzijn is mysterieus en ongrijpbaar

Wist ik veel echter veel dat er een definitie voor bestond; het nationaal bewustzijn. Misschien ga ik iets te diep nu, maar dit onderwerp levert zoveel interessante en filosofische vragen op. Het bewustzijn is namelijk zo mysterieus. Ongrijpbaar is het; niemand weet precies wat het is en toch ontwikkelt het constant. Bovendien is het ook nog eens grenzeloos. Sterker nog; het bewustzijn veranderd en overschrijd de door onszelf opgelegde grenzen. En als je niet oplet, dan heb je ineens een vernieuwde identiteit, maar kun je jezelf niet meer identificeren. Dan laat je jezelf niet door allerlei manieren en allerlei mensen in hokjes stoppen, maar probeer je vooral jezelf te begrenzen. En terwijl het lichaam dit probeert duidelijk te maken, gaan het brein hier dwars tegenin. Dankbaar voor dit inzicht ga ik het advies van mijn bijzondere ontmoeting in Amsterdam opvolgen: “Vergeet niet waar je vandaan komt en wees wie je bent”. En daar voeg ik zelf nog aan toe: ongeacht in welk hoofdstuk van het leven je jezelf ook bevindt!

PS. Ik vind het hoogst bijzonder wat een film over unicorns en regenbogen teweeg kan brengen, haha! Heeft iemand nog een leuke aanrader op Netflix voor mij?
Facebook Comments

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.