Een gelukkig nieuwjaar gevuld met Netflix, reflectie en tijdsbesef.

Er is geen ander moment in onze jaartelling waarop we ons meer bewust zijn van tijd, dan nu. Bijzonder, want als je er zo over nadenkt, lijken we vooral bezig te zijn met eten, uiterlijk, materalisme en wereldvrede. Maar ergens zijn we onszelf na de kerstdagen ineens ook zeer bewust van het begrip tijd, en alles wat daarbij komt kijken. Want als alle cadeautjes (nog een paar sokken?!) uitgepakt zijn, we de feestkleding (Gerard en Gordon zijn er niets bij) voor een paar dagen in de kast hangen, onze make-up (zes lagen foundation en waar komen al die glitters toch vandaan?) verwijderen en met een dikke buik (zo rond als een volleybal!) op de bank neerploffen, beseffen we ons ineens dat het nieuwe jaar klaar staat om ons even flink achter de oren te wassen. Massaal zijn we aan het reflecteren en denken we afgelopen jaar over. Zelfreflectie, kritiek en persoonlijke ontwikkeling vieren deze dagen hoogtij. We worden ons op wonderbaarlijke wijze ineens met zijn alle tegelijkertijd bewust van als onze gebreken, gemiste kansen en gemaakte fouten en besluiten om in het nieuwe jaar alles anders te doen. We maken goede voornemens, doen allerlei beloftes en stellen een heleboel verwachtingen. Vol hoop en goede moed zien we een verbeterde versie van onszelf tegemoet. Vreemd eigenlijk. Een paar dagen later doe ik namelijk helemaal niets anders. En een paar maanden later ook nog steeds niet.

Netflix en nog meer wijn.

Ik vergeet al mijn gebreken, gemiste kansen en gemaakte fouten. Onverstoorbaar ga ik door met mijn leven, net zoals gisteren en eergisteren. Mijn wekker gaat, ik vervloek dat ding en sta ik na zes keer snoozen, eindelijk, maar wel een beetje gehaast, op. Ik spurt naar mijn werk, waar het ontzettend druk is en ik mezelf gek laat maken door alles dat nog gedaan moet worden. s`Avonds kom ik moe thuis en schenk een wijntje in. Snel zet ik Netflix aan, ik heb zin om mijn favoriete serie te kijken. En omdat ik zo`n ontzettend stressvolle baan heb, steek ik ook nog maar een sigaretje op. Ik weet wel dat ik zou stoppen hoor, maar ja.. stress! Dus als m’n glas leeg is, schenk ik ook nog maar wat wijn bij. De tijd vliegt ineens voorbij. Is het je wel eens opgevallen hoe snel de tijd soms lijkt te gaan? Snel flans ik dus maar wat te eten in elkaar, want mijn lief komt zo thuis. Het is niets bijzonders hoor, vooral gemakkelijk en snel. Zo’n kant en klaar mix, weet je wel? Het is eetbaar ook wel, prima te doen. Na het eten zetten we Netflix aan, tot het tijd is om naar bed te gaan. Dan zet ik mijn snoozer en snooze ik mezelf, uitgeput, tegen mijn lief aan. De volgende dag herhaalt dit alles zich zo’n beetje, net zoals morgen en overmorgen.

Okè, dat is niet echt een typische dag uit mijn leven, maar in grote lijnen toch wel heel herkenbaar. En ik denk voor veel van ons. We nemen onszelf voor om van alles te doen, maar ‘het’ komt er telkens maar niet van omdat we te druk zijn met de dagelijkse beslommeringen van het leven. Een ver familielid bezoeken, een oude schoolvriendin opbellen, die verre reis maken, meer qualitytime met je partner doorbrengen, eindelijk eens je hobby oppakken, uit eten gaan.. het zijn zomaar een paar voorbeelden van dingen die we vaak wèl willen, maar niet doen. Maar gelukkig hebben we daar dus een prachtig excuus voor, door middel van ons dagelijke begrip van absolute tijd. Want we hebben maar vierentwintig uur in een dag, een drukke baan, we moeten ook de wasmachine aanzetten en strijken, en, en, en dus niet genoeg tijd om alles wat we willen ook daadwerkelijk te doen! Bovendien is er morgen weer een dag. Toch?

Paniek in de confettiefabriek

Maar morgen komt ineens heel dichtbij en bovendien wacht er nu ineens een heel nieuw jaar, in plaats van alleen maar een dag. Samen met de rest van de wereld overdenk ik ondertussen afgelopen jaar en reflecteer ik op mijn leven. Ondertussen zit ik zonder make-up (maar met een heleboel glitters) in mijn nieuwe sokken (gekregen voor kerst) en met mijn dikke buik (zo rond als een volleybal) op de bank te Netflixen (nee, geen Geer en Goor). Maar goed, ik ben me dus plotseling bewust van al mijn gebreken, gemiste kansen en gemaakte fouten van afgelopen jaar! En ik besluit, bijna vanzelfsprekend, dat ik in het nieuwe jaar gezonder ga eten, meer ga sporten, stoppen met roken, vaker ja ga zeggen, en.. ouff! Er heerst aardig wat paniek in mijn confettifabriek! Want nu wil ik niet alleen maar allerlei dingen, ik moet ook ineens van alles! Nou ja.. volgend jaar dan. Toch? En ik dacht, misschien is het een beter idee om eerst nog even te genieten van aankomende feestjes, want dan verzet ik tenminste even mijn gedachten nog voor een paar dagen.

Wees gewoon altijd de beste versie van jezelf!

Nee hoor, dat dacht ik helemaal niet. Ik weet alleen niet zo goed hoe ik dit blog om kan zetten naar een einde dat inspireert. Dat blijkt nogal moeilijk, terwijl hetgeen ik wil zeggen eigenlijk heel simpel is. Dus in plaats van nog meer sarcastische humor over goede voornemens, quantumfysica en Netflix, zeg ik het maar gewoon; leef in het nu! Want gisteren is geweest en morgen moet nog komen (en breek me dus alsjeblieft de bek niet open over weken, maanden en jaren). Even serieus dus. Want misschien is het gewoon fijner en bovendien veel handiger om een wijze les te leren die ons de rest van ons leven van waarde is, in plaats van zeventig jaarwisselingen lang goede voornemens te maken, deze niet na te komen en het dan een leven te noemen. Misschien zoiets als: tijd is een illusie en verandering creëer je zelf, ondanks de tijd of ruimte waarin je jezelf bevindt.

Of dat een goed begin is voor 2019? Wie weet. De tijd zal het leren.. Ik wens je in ieder geval een geweldig, fantastisch en sprankelend nieuwjaar, driehonderdvijfenzestig nieuwe kansen en elke dag de beste versie van jezelf!

Facebook Comments

1 Comment

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.