Persoonlijke update: problemen met familie in Istanbul

Nou, ik ben er weer hoor; terug in het leven. Jullie zullen het niet geloven, maar internet doet het. Het is een ramp geweest. Niet alleen het internet, maar het hele verhuizen en alles wat erbij komt kijken. En dan zijn we nog niet eens klaar, maar gelukkig is nu het meeste achter de rug en kunnen we nu eindelijk een beetje normaal leven. Met internet. Hoe blij kan een mens zijn. Zoals jullie misschien wel weten is mijn schoonfamilie niet de allerleukste die er is. Sterker nog, als ik heel eerlijk en ook realistisch ben, dan is het een van de allerergste families die je maar kunt wensen. Ik wil er niet al te veel over kwijt, voornamelijk in verbrand met onze privacy, maar laat ik het erop houden dat het een grote heksenketen is en we heel veel problemen met onze familie in Istanbul hebben.

familie in Istanbul

Ruzie’s met onze familie in Istanbul

Wij woonden in een, via zijn vader, via via, gemeubileerd appartement. Het was niet naar onze smaak, maar voor een korte tijd was het prima, want we waren toch opzoek naar iets voor onszelf. Dit liep dankzij de heksenketen iets anders dan we hoopten en uiteindelijk hebben we een paar weken in een piepklein appartementje moeten wonen terwijl onze spullen verspreid door heel Istanbul waren. De problemen met de heksenketen stapelden zich ondertussen steeds verder op en er zijn gigantische ruzie`s geweest. Ik heb maandenlang geprobeerd om alles rustig te houden want het blijft immers familie en het zou fijn zijn als daar in ieder geval normaal contact mee mogelijk is, maar dit mocht helaas niet baten.

De bom is gebarsten

Uiteindelijk is de bom gebarsten en heb ik de longen uit mijn lijf staan schreeuwen. Idioten zijn het. Leugenaars zijn het. Hypocrieten zijn het. Dieven zijn het. Ik zou er een boek aan kunnen wijden. Sorry, ik moet even ontladen. Het komt erop neer dat we ons huis totaal niet hebben kunnen inrichten zoals wij willen. Heel veel dingen hebben we tweedehands moeten kopen. Dit is een van de redenen dat het allemaal iets langer heeft geduurd. Het is überhaupt al een ramp om en mooie en betaalbare meubels te vinden, maar het werd ons alleen maar moeilijker gemaakt. Dagenlang hebben we woonwinkels en tweedehandswinkels afgezocht naar betaalbare en mooie spullen.

Tweedehands meubels

Ons bed en de bank zijn nieuw, waren goedkoop en zijn rechtstreeks uit de fabriek geleverd. En daar zijn we dan ook ontzettend blij mee. Op onze vitrage heb ik heel erg veel weten af te dingen, maar echte gordijnen hebben we bijvoorbeeld nog niet. Tot zover ging alles goed. Dat was week een. In week twee begonnen de problemen. We hadden namelijk nog steeds geen gasfornuis, koelkast en televisie gevonden. En zolang wij geen televisie hadden staan wilde het telecombedrijf ook niet langskomen om televisie en internet aan te sluiten.

Ik was boos en draaide door

Nevzat vondt een grote, schone en werkende koelkast in een tweedehandswinkel. Dezelfde beste man had ook nog een gasfornuis staan die nog bijna zo goed als nieuw zou zijn. Maar die stond ergens achter in het magazijn dus het zou twee dagen duren voordat hij die zou bezorgen. Twee dagen werden drie dagen, drie dagen werden vier dagen en vier dagen werden vijf dagen. Toen was ik boos. Maar ja, de man nam zijn telefoon niet op. Twee dagen lang was zijn telefoon dacht en nacht uitgeschakeld en ook zijn winkel was dicht. Ik draaide door.

De halve straat bleef stilstaan om te kijken wat er aan de hand was, ik zou ze bijna een kopje thee hebben aangeboden, maar meneer stond op en binnen een uur stond de oven bij ons in huis.

Ruzie over een gasfornuis

Na een paar dagen kwam het nieuws dat de beste man in het ziekenhuis lag voor een of andere operatie, maar zodra hij uit het ziekenhuis zou komen zou het eerste wat hij zou doen ons gasfornuis bezorgen. Nou, niet dus. Uiteindelijk ben ik weer naar de winkel gegaan en toen ik vroeg wanneer hij in godsnaam ons gasfornuis zou bezorgen. De beste man had natuurlijk geen idee wie ik was, maar ook Nevzat kon hij zich niet herinneren.

Toen ik op het moment was aangekomen om de man iets aan te doen wist hij zomaar plotseling ineens weer wie Nevzat was en zei hij ons gasfornuis morgen te komen brengen. Hij zou hem wel even laten zien en samen liepen we zijn vijf magazijnen af op zoek naar die nieuwe oven die voor ons gereserveerd was en die we ook al hadden betaald. Ondertussen probeerde de man nog even of hij niet toch een oud brak aan ons kon slijten, maar dat feest ging helaas niet door voor hem.

Ruzie met een winkel

De volgende dag stipt om negen uur stond ik weer bij meneer voor de winkel, maar meneer was er nog niet. Waarschijnlijk lag hij lekker te knorren op een oor. Toen ik s`middags terugkwam was hij er echter nog steeds niet. Ik begin dan aardig pissig te worden he, maar hij zou over een uurtje terug zijn. Dus toen ik anderhalf uur later terug kwam en de beste man er nog steeds niet was heb ik de winkel eventjes laten weten dat mijn geduld nu echt op was.

Eindelijk een oplossing

Uiteraard speelde de ruzie met mijn familie in Istanbul ook mee, maar er kwamen me toch een paar vreselijke dingen uit mijn mond. Ik kon niet ophouden met schreeuwen. Binnen tien minuten stond meneer voor de deur. “Sorry, sorry sorry, ik heb het zo druk vandaag. Ik moet even zitten” zei hij terwijl hij daadwerkelijk ging zitten. Hier had ik dus echt geen zin in en dat heb ik laten merken ook. De halve straat bleef stilstaan om te kijken wat er aan de hand was, ik zou ze bijna een kopje thee hebben aangeboden, maar meneer stond op en binnen een uur stond de oven bij ons in huis.

Alles gaat zo langzaam

Bovenstaande alinea heb ik geprobeerd zo kort mogelijk te houden, maar in totaal heeft het twee weken geduurd. Twee weken lang hebben we gewacht op een oven. Gek werd ik. Het is ook echt om gek van te worden. Hetzelfde probleem hadden we dus met de aansluiting van televisie en het internet. Alleen al een afspraak maken ging niet helemaal zoals het zou moeten. Daarna zou alles binnen een paar (maximaal vijf) dagen werken. Om het heel kort te houden: drie weken later en zeshonderd telefoontjes later werkte zowel de televisie als het internet nog steeds niet. Er waren wat problemen. Wat wat die problemen precies waren leek echter niemand te weten.

Alles gaat hier zo langzaam. Tot je dreigt dat je naar een ander gaat of je geld terug wilt. Dan kan alles ineens wel. Niet dat het in Nederland anders is hoor, maar a: dan gaat het toch echt om andere dingen en b: dan gaat het mij allemaal een stuk makkelijker af omdat ik de taal goed beheers en mezelf een stuk beter duidelijk kan maken. Uiteindelijk hebben we alles bij een nieuwe aanbieder afgesloten en was alles binnen -let op- drie(!) dagen geregeld.

Eindelijk rust

Anyway, alles wat we nodig hebben om te leven is nu klaar. We hebben een dak boven ons hoofd, gas, elektriciteit, water, televisie, internet, een koelkast, een gasfornuis en de nodige meubels. Voor accessoires hebben we voorlopig geen geld en ons huis is dan ook aardig leeg, maar dat komt allemaal later wel. Belangrijk is dat wij nu normaal kunnen leven en eindelijk afstand van familie in Istanbul kunnen doen.

Inmiddels zijn we bijna een maand verder en hoewel we de nodige stress en ook ruzie`s met onze familie in Istanbul hebben gehad, is onze relatie is alleen maar sterker geworden door alles. We hebben nog een lange weg te gaan en het is belangrijk dat ik nu een baan vind zodat ik ook inkomsten kan genereren. We gaan een van onze slaapkamers proberen te verhuren zodat we een deel van de huur niet zelf hoeven te betalen en langzaam zullen we ons huis inrichten naar onze smaak. Over een paar weken komt lief vriendinnetje Petra met een tas accessoires. Ik kan niet wachten!

Toch nog goed nieuws

Oja, behalve al mijn frustraties van afgelopen tijd, heb ik ook goed nieuws te delen. Ik was het bijna vergeten, maar ik heb eindelijk mijn verblijfsvergunning in ontvangst genomen. Het bleek dat die al een tijdje bij de vreemdelingenpolitie op me lag te wachten omdat ons nieuwe adres nog niet verwerkt was in het systeem. Al die wekelijkse reisjes naar het postkantoor zijn dus voor niets geweest, haha!

Facebook Comments

1 Comment

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.