Bedelende Kinderen in Istanbul

Vorige week plaatst ik een blog waarin ik vertelde dat ik zo moest huilen om twee straatkinderen. Deze kinderen waren niet aan het bedelen en zagen er duidelijk anders uit dan de bedelende kinderen die je hier zovaak ziet. Met zovaak bedoel ik letterlijk op elke hoek van de straat. In sommige wijken, voornamelijk waar veel toeristen komen, zie je ze meer dan in de wijk waar wij bijvoorbeeld wonen. Behalve bedelende kinderen zie je ook veel verkopende kinderen. Zij staan bijvoorbeeld langs de snelweg met rozen, ze komen in de bussen om flesjes water te verkopen of staan op het stations met pakjes zakdoeken. Het gebeurt regelmatig dat deze kinderen mij aanspreken, maar ik bekijk ze ook vaak vanaf een afstandje. Of nouja, ik kijk niet persè naar de kinderen. Dat vind ik alleen maar intens verdrietig. Ik ben opzoek naar iets anders..

Kinderen van de straat bedelen of verkopen. Ze geven niet snel op. Nadat je ze een of twee keer verteld dat je geen interesse hebt of niets wilt geven, worden er zielige gezichten opgezet. Met grote, smekende ogen kijken ze je aan en je voelt een steek in je hart. Toch zeg je nee. Je draait je om en loopt weg. Vaak volgen de kinderen je nog even, maar zodra het duidelijk is dat je echt geen geld zult geven, lopen ze weg. Als je ze iets te eten geeft, zeggen ze geen dankjewel. Ze vragen om meer of om geld. En regelmatig roepen ze nog een paar lelijke dingen omdat je ze geen geld hebt gegeven. Niet allemaal natuurlijk, maar het komt regelmatig voor. Ze zijn vies en onhygiënisch, ze zijn asociaal en onbeschoft. Ze vloeken en ze schelden. Ze hebben geen schoenen, geen jas en vaak is hun kleding een of meerdere maten te klein. Ze slijten hun dagen met verkopen en bedelen. Ze slaan elkaar, spugen op de grond, vernielen publiek bezit en laten hun vuil overal achter. Gezellig samen spelen doen ze niet. Naar school gaan ze niet. Schrijven en lezen kunnen ze niet. En daar blijft het niet bij hoor. Ik zie vaak kinderen van ongeveer elf en twaalf jaar sigaretten roken. Ze delen dit vaak met elkaar terwijl ze stiekem achter een hoekje staan. Ach, ik zou willen dat stiekem sigaretten roken alles was. Maar dat is het niet. Het gaat het regelmatig over het nieuws dat deze kinderen verslaafd zijn aan drugs. Ze roken bonzai (een chemische wiet) of snuiven andere chemische troep. Ik weet niet. Wat ik wel weet is dat deze kinderen helemaal verloren zijn.

Het liefst zou ik al deze kinderen een voor een van de straat plukken en naar een opvanghuis brengen. Een plek waar ze leren om lief te hebben, waar ze kunnen spelen met speelgoed, waar iemand ze knuffelt en vasthoud. Een plek waar ze leren lezen en schrijven, waar ze aan tafel moeten zitten om te eten. Een plek waar ze kunnen douchen en slapen in een warm bed. Een plek waar ze een toekomst kunnen opbouwen en kunnen opgroeien tot fatsoenlijke mensen. Maar dat gaat niet. Het is triest dat deze kinderen, nog zo jong en zo puur, nu al een uitzichtloze toekomst hebben.

Er zijn geen poppen in het spel, alleen maar echte kinderen. En ze zijn inderdaad de hele dag heel lief en rustig of liggen te slapen. Deze arme kinderen worden namelijk gedrogeerd met alcohol en/of drugs.

Met de situatie in het Midden-Oosten neemt het aantal straatkinderen hier in Istanbul in rap tempo toe. Maar niet alleen kinderen, er zijn ook steeds meer volwassen mensen. En als je een heel goed oplet, zie je vooral heel veel vrouwen. Met een slapende baby of een hele rustige peuter. En als je twee uur later, drie uur later en vijf uur later nog een langs loopt ligt de baby nog steefs te slapen. Of zit de peuter nog steeds rustig naar de vrouw. Eerst vroeg ik mij af of zij misschien allemaal gebruikt maakten van een pop om zieliger gevonden te worden, maar die kleine kindjes kon ik niet verklaren. Helaas blijkt dit niet het geval. De baby`s en kinderen worden zeker wel gebruikt om zieliger gevonden te worden en meer aandacht te trekken. Er zijn geen poppen in het spel, alleen maar echte kinderen. En ze zijn inderdaad de hele dag heel lief en rustig of liggen te slapen. Deze arme kinderen worden namelijk gedrogeerd met alcohol en/of drugs. En deze vrouw zijn in veel gevallen niet de moeder van deze kindjes. Ook geen zus of tante. Er worden namelijk dagelijks kinderen ontvoerd uit het Midden-Oosten. Daarna worden ze gedrogeerd en krijgen ze een `moeder` toegewezen. Als ze te oud zijn voor hun moeder worden ze in groepjes met andere kinderen de straat opgestuurd om te bedelen of verkopen. Deze kinderen zijn onderdeel van organisaties. Deze kinderen werken voor een baas. Deze kinderen zijn niet door puur toeval of stom ongeluk op straat beland. Deze kinderen zullen nooit, nooit, nooit geen toekomst kunnen opbouwen. Deze kinderen worden op straat gezet om te werken en geld op te leveren. Want elke Turkse Lira of elke euro die aan deze kinderen word gegeven, word binnen vijf minuten afgepakt! De mensen die hierachter zitten wonen dikwijls in villa`s, rijden in dure auto`s en dragen maatpakken. Onder hun werken mannen die de verantwoordelijkheid over deze kinderen hebben. Deze kinderen moeten dagelijks een bepaald bedrag geld binnen brengen. Deze kinderen worden dagelijks in elkaar geslagen. Deze kinderen slapen met vijf andere kinderen op een matras op de grond in een vies huis vol schimmel. Deze kinderen mogen niet douchen, krijgen geen drie maaltijden per dag en hebben geen tijd om te spelen. Deze kinderen zijn geen kinderen.

De Turkse politie is hier wel degelijk mee bezig, maar dit is natuurlijk niet zo makkelijk op te lossen. Daarnaast zijn er ook nog heel veel echte bedelaars en verkopers, zoals de meisjes uit mijn blog van vorige week. Ik kan inmiddels vrij goed zijn welke kinderen echt bedelen en welke kinderen bij een organistatie horen, maaar dat is niet makkelijk. Ik geef nooit iets anders dan eten. Wat jij doet is jouw keuze. Maar onthoud alstjeblieft dit verhaal.

Facebook Comments

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.