Het waargebeurde verhaal van journalist Maziar in Rosewater (2014)

rosewater

Rosewater is een dramafilm uit 2014. De film is geregisseerd door Jon Stewart en gebasseerd op het boek `Then They Came for Me` van Maziar Bahari en Aimee Molloy. Maziar Bahari is een Iraanse journalist en tijdens zijn gevangenschap was hij het grootste deel van zijn tijd geblinddoekt. De man die hem overhoorde rook naar rozenwater.

Samenvatting van Rosewater

In Rosewater zien we hoe journalist Maziar Bahar in 2009 afreist naar Iran om een rapportage te maken over de verkiezingen en zijn moeder te bezoeken. Hij vertrekt voor een week terwijl zijn zwangere vrouw Paola thuis in London op hem wacht. Terwijl hij diverse interviews afneemt en alles wat hij onderneemt filmt, wordt hij zelf ook geïnterviewd door ‘The Daily News’. In dit interview worden grapjes gemaakt over terroristen en spionnen. Als er demonstraties uitbreken besluit Maziar om niet langer in Iran te blijven. Hij filmt de demonstraties, maar per ongeluk legt hij ook vast hoe een van de demonstranten wordt neergeschoten.

Een dag later wordt Maziar uit zijn bed gelicht. Hij wordt opgepakt en naar de gevangenis gebracht. Hoewel Maziar eerst denkt dat het komt door zijn filmmateriaal, blijkt al snel dat hij ervan word verdacht een spion te zijn en samen te werken met onder andere de CIA. Maziar moet hard lachen, maar als blijkt dat het serieus is, veranderd de situatie snel. Maziar word iedere dag op brute wijze overhoord, beschuldigd, mishandeld en gekweld terwijl hij zich sterk probeert de houden met de gedachte aan zijn overleden vader en zus.

Mening over Rosewater

Rosewater is hele interessante film. Ik vraag me vaak af hoe de situatie voor de bevolking van Iran is en in het eerste deel van de film krijg je hier een goed beeld van. Je ziet hoe een groot deel van de bevolking over het regime in Iran denkt en hoe zij hun dagelijks leven proberen te leiden. Als Maziar word opgepakt komt er ook een vleugje humor in de film.

Maziar wordt beschuldigd van het hebben van porno (voor het in het bezit hebben van de films Pasolini’s, Teorema en The Sopranos). En hoewel de scene grappig is, is het meteen duidelijk dat de situatie alles behalve grappig is. Ik vind het een mooi, maar treurig verhaal. De gehele film vroeg ik mezelf af waarom het Westen niet ingreep. Hoe het mogelijk is dat een onschuldig persoon word opgepakt, opgesloten en mishandeld? Maar aan het einde van de film wordt hier meer over duidelijk.

De film laat voor het grootste deel namelijk alleen de ervaringen van Maiar zien. De film bevat de nodige humor en ik heb af en toe echt hardop gelachen. Maar is ook een heel ontroerend verhaal. Je ziet hoe machteloos en wanhopig Maziar zich heeft moeten voelen. Ik vond het jammer dat Engels in plaats van Arabisch werd gesproken. Ik begrijp dat de film dan minder publiek zou hebben getrokken, maar iets meer Arabisch was meer dan welkom geweest. Ook ergerde ik me er erg aan dat het haar van Maziar tijdens zijn gevangenschap niet groeide. Na 118 dagen had hij nog steeds dezelfde baard als de eerste dag. Het zijn kleine details, maar voor een film als deze vind ik dat dit soort details wel veel waarde hebben.

Facebook Comments

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.