Deze kattenfilm Kedi (2016) moet je hebben gezien!

Kedi is een Turkse en Amerikaanse documentaire uit 2016, door Ceyda Torun in samenwerking met Bülent Üstün. Kedi is een Turks woord, betekent heel toepasselijk ‘kat’. De hoofdrollen worden vertolkt door Sari, Duman, Bengü, Aslan Parçasi, Gamsiz, Psikopat en Deniz. Dit zijn allemaal katten die stuk voor stuk je hart zullen veroveren. Kedi is een YouTube Red Originals film en verschijnt 24 augustus in de bioscoop, of is te bekijken via onderstaand kanaal.

That’s what I first admired about cats, the way I admired superheroes like Spiderman or Superman. I believed cats had superpowers too. I never stopped being in awe with them. Having nine lives or being able to land on all four feet. If only we could land on all fours.. We land on two and they snap like twigs.

Synopsis

In Istanbul lopen honderdduizenden verschillende soorten katten (en honden) rond. Geen van deze dieren heeft een baasje, ze zijn allemaal vrij en beheersen zij de straten van deze metropool. Het zijn geen zwerfkatten, noch huiskatten. En hoewel sommige van hen wel degelijk leven in verlaten gebouwen en voedsel vinden bij het vuil of verse vis stelen bij restaurants, worden vrijwel alle katten verzorgd door mensen. Iedereen die in Istanbul woont (of heeft gewoond), heeft dan ook een persoonlijk verhaal over een kat. Katten maken namelijk al jarenlang deel uit van de bevolking en ze leven, net zoals de stad Istanbul zelf ook is, tussen twee werelden in. Kedi laat het bijzondere leven van zeven van deze katten zien.

Review

Eindelijk! Eindelijk is de film Kedi bezig de wereld te veroveren! Ik heb hier zo lang op gewacht. Het is een van mijn favoriete films ooit! Het is een documentaire die, wat mij betreft, iedereen verplicht moet zien! Het is een prachtige en unieke film die het leven van zeven katten volgt: Sari, Duman, Bengü, Aslan Parçasi, Gamsiz, Psikopat en Deniz. Allemaal wonen en terroriseren(!) zij de straten van het prachtige, oude gedeelte in Istanbul. Kedi is een bijzondere documentaire en toch, weet een ieder die in Istanbul heeft gewoond, dat dit deze film eigenlijk helemaal niet zo bijzonder is. Dit is namelijk het gewone, dagelijkse leven in deze gigantische metropool.

Ceyda Torun heeft verhalen van willekeurige mensen en katten gevolgd in een willekeurig deel van de stad. Maar dit beeld representeert bijna iedere straat, bijna iedere inwoner en bijna iedere kat van Istanbul. Ik heb het al zo vaak benoemd, zo vaak gezegd, maar het is gewoon echt waar: Turken zorgen zo ontzettend goed voor straatdieren. Niet alleen zijn er individuen die buurtkatten voorzien van voeding en een droge en warme schuilplaatsen, er zijn ook mensen die iedere dag complete maaltijden bereiden en de straten ingaan om dit aan viervoeters uit te delen. Buren verzamelen geld in om de dierenarts te kunnen betalen en in werkelijk iedere woonwijk struikel je over de voederbakken en ‘DIY’ hokken en slaapplaatsen. En als je denkt dat het niet beter kan: in sommige wijken staan er zelfs machines op straat om dierenvoer en water te kopen. Een tip voor als je naar Istanbul op vakantie gaat: haal het niet in je hoofd om een kat weg je jagen omdat je graag wilt zetten, want katten zijn de heersers van de straten, de koningen van Istanbul!

Kedi is echt een pracht van een documentaire met een nog mooiere boodschap. De beelden zijn van de stad zijn echt prachtig en geven mijn liefde voor Istanbul zo mooi weer! Ik mis ‘mijn thuis’ echt, maar dit is gewoon niet meer hoe het leven daar ooit was. De film laat dan ook laat zien hoe veranderlijk de huidige maatschappij is en hoeveel ellende wij als mens aanrichten, aan de aarde en het leven zelf. Het is bijna niet voor te stellen, maar behalve viervoeters, maken ook speciale eenheden, tanks en grote geweren nu deel uit van het leven in Istanbul. En ondanks alle problemen die het land ondergaat, die de dalende economie met zich meebrengt en de onzekerheden die de toekomst voorziet, blijven Turken trouw aan deze dieren. Velen van ons maakt zich tijdens de staatsgreep voornamelijk ontzettend veel zorgen om de dieren. En dat is iets wat ik zo ontzettend respecteer aan Turken: het respect, de verzorging, de aandacht en de liefde die ze voor dieren hebben. Het staat in scherp contrast met wat veel Westerlingen over de Islam denken en laat zien hoe vredelievend dit geloof eigenlijk is.

Maar ook als de stad Istanbul je niet boeit en je geen zin hebt om na te denken over wereldse problem is deze film het waard om op groot scherm in de bioscoop te gaan kijken! Want genieten van katten in allerlei soorten en maten en allemaal met hun eigen, vaak grappige en eigenwijze karakter, is absoluut gegarandeerd. En dat je met een glimlach op je gezicht en een lading positiviteit de bioscoop verlaat is ook een feit! Het is jammer dat de film maar tachtig minuten duurt, want het liefst wilde ik het leven van alle honderdduizenden katten zien. Ik mistte onze buurtkatten en dacht aan ‘Garfield’, de geadopteerde kat van mijn vriendin en aan de kitten die Nevzat eens op straat gevonden had. Er zijn nog zoveel meer bijzondere verhalen en katten in Istanbul. Ik hoop echt dat er een vervolg komt. Kedi is namelijk een van de beste documentaires ooit: een aaneenschakeling van mooie beelden, ontroerende momenten, grappige verhalen, spirituele belevenissen, harige beestjes en bijzondere mensen. En dat allemaal voorzien fantastische muziek. Wat wil je nog meer?

Meeeoow

Facebook Comments

1 Comment

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.