Update VI: Leven in Istanbul

I think I`m overworked and have a burn-out. But how can I be overworked and having a burn-out if I`m not even making any money

Dit is Update VI: Leven in Istanbul. Eerdere delen kun je hier, hier, hier, hier en hier lezen.

Hey you, It has been a while! Ik kan me niet eens herinneren wanneer ik een laatste update heb geschreven. Al maanden staat het in de planning om een blog te posten en te vertellen hoe het nu allemaal gaat, maar ik kom er maar niet aan toe. Tegen Ruta zei ik laatst: “I think I`m overworked and have a burn-out. But how can I be overworked and having a burn-out if I`m not even making any money”? Nou, het kan prima. En hoewel Ruta het een geweldige quote vond, vind ik er eigenlijk weinig grappigs aan. Ik heb ook weinig up-te-daten. Alles is nog precies hetzelfde als maanden geleden. Op persoonlijk gebied gaat het ook niet echt beter. Op de momenten dat ik niet aan het werk ben, breng ik een bezoek aan het ziekenhuis, de apotheek of lig ik vaak ziek in bed. Koorts, zweten, overgeven en diarree, pijn in mijn maag en oprispingen, het houdt niet op. Inmiddels geloof ik ook niet meer in een zogenaamde `waterallergie` want ik drink -behalve cola of ijsthee- niets anders meer buiten de deur. De artsen in het ziekenhuis willen nu verder onderzoek doen, maar aangezien ik al maanden met deze klachten rondloop en er telkens iets anders gezegd of aangeraden wordt ben ik mijn vertrouwen kwijt en besloot ik te wachten tot ik in Nederland ben om daar onderzoek te laten verrichten.

Hier in Turkije is alles nog even Turks als altijd. De buren (die tevens denken dat we getrouwd zijn) vragen nog steeds `waarom we in hemelsnaam nog steeds niet zwanger zijn` en `of het misschien een idee is om een arts te bezoeken voor dit probleem`. Dat sommige mensen geen geld, geen tijd of gewoon geen zin in kinderen hebben blijkt hier gewoon niet van toepassing. Dus antwoord ik standaard: “Ik wil graag eerst zelf goed geintregeerd zijn, zodat mijn kinderen goed kunnen opgroeien in dit prachtige land”. Dat lijkt me een perfect antwoord en tot nu toe werkt het goed. Ik vraag me alleen af hoelang ik er nog mee wegkom, maar dat terzijde. Daarnaast hebben we thuis soms wel en soms geen elektriciteit. Hetzelfde geldt voor het water. En het gas. En ja, ook internet en tv. Eten is en blijft een probleem en ik verbaas mezelf nog iedere dag over van alles. Bijvoorbeeld als iemand midden op straat een kip slacht of als iemand besluit zijn relatie van ruim een jaar te beëindigen omdat zijn moeder een vrouw voor hem gevonden heeft. Veel contacten in Nederland ben ik inmiddels verloren. Iets waar ik veel moeite mee heb gehad, maar inmiddels ben ik tot het besluit gekomen dat het eigenlijk niet mijn, maar hun verlies is. And I don`t give a f*ck. Ik heb namelijk geen zin meer om energie en tijd in oppervlakkige mensen te steken. Mensen die er alleen zijn als je interessant bent of als ze iets van je nodig hebben.. nee dankjewel, daar pas ik voor.

Zo, dit was even mijn moment van klagen. Let`s be positive. Overigens, sorry voor mijn veelvuldige Engelse taalgebruik. Ik spreek en denk minimaal drie verschillende talen op een dag, het is soms niet anders dat ik ze door elkaar gebruik. Het blijkt af en toe echt onmogelijk om een simpel woord in het Nederlands (of een andere taal) te vinden.

Ondanks het vele werken heb ik er ontzettend veel plezier in. Ik ben met een paar hele leuke projecten bezig en hoewel het nu geen geld oplevert, weet je maar nooit wat de toekomst brengt. Ik hoop dat er mooie deuren zullen worden geopend, maar zolang ik plezier heb ik wat ik doe en zolang het mogelijk is dat ik dit doe vind ik alles prima. Ik doe veel ervaring op, ik leer ontzettend veel en ik leer veel nieuwe mensen kennen. De bezoekersaantallen op mijn blog stijgen enorm de laatste tijd en daar ben ik heel dankbaar voor. Ik ben in contact met een aantal leuke merken, bezig met het opzetten van een webshop, draai telefoondiensten, design websites, help mee in de salon.. Ik vind het heerlijk en hoop dat er straks het een en ander van de grond komt en ons leven weer enigszins normaal zal worden. Ik ben ontzettend, echt ontzettend dankbaar voor het feit dat ik hier woon, voor alles wat we meegemaakt hebben, voor alles wat ik geleerd heb en voor alle geweldige mensen die ik heb ontmoet. Ik ben ontzettend blij met de mensen die ik heb leren kennen de afgelopen tijd. Ik geniet van de kleine dingen.

Oh, wij zijn gisteravond in Nederland aangekomen. Ik schreef bovenstaand stuk al eerder, maar had het nog niet geplaatst. Waarschijnlijk omdat er weinig zinnigs in staat, maar zoals ik al zei: “het leven is inmiddels zo gewoon in Istanbul, dat ik nog maar weinig waardevols heb up-te-daten. Ondanks dat ik niet veel te melden had is dit blog tot best lang geworden, haha. Nevzat zegt altijd: “Op jouw mond zit geen stop, noch een pauzeknop”. En dat klopt wel een beetje. Ach, wat maakt het uit. Ik zit er af en toe een beetje doorheen zoals denk ik ook wel blijkt uit bovenstaande tekst en ik vind het fijn om een en ander van mezelf af te kunnen afschrijven. Gooi al het negatieve eruit en er is weer ruimte voor positiviteit. Daar kom je veel verder mee, dus dat probeer ik dan ook goed vast te houden, maar af en toe is het best okè om te klagen. Zolang je jezelf er maar niet in laat meeslepen. Anyway, we zijn in Nederland en we gaan even lekker genieten. Hoop ik dan, want de meeste van onze tijd is al helemaal volgepland. Vandaag begint met een bezoek aan de dokter. En daarna ga ik eten. Heel veel eten.

Byeee!

Facebook Comments

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.