#flashbackfriday: “Firenze Sucks” (fietsen in Florence)

Onderstaande blog kwam online in april 2010, dat is alweer bijna zes jaar geleden! Ik woonde toen nog in Italië en ging iedere dag op de fiets naar school. Kun je het je voorstellen? Ik vond een aantal oude artikelen terug over mijn tijd in Italië, ik hield een waarbenjij.nu bij voor vrienden en familie in Nederland. Ik vind het zo ontzettend grappig om terug te lezen, maar ik moet stiekem ook wel bekennen dat ik ontzettend heimwee heb. Maar hoe anders zou mijn leven zijn geweest als ik daar was gebleven. Toch zal ik altijd een onbegrijpelijke liefde voor Italië blijven koesteren. Ok, ik ben weer lekker aan het afdwalen jonges. Back to the point. Dames en heren, voor vandaag: #flashbackfriday: “Firenze Sucks” (fietsen in Florence)

Hehehehe, you guys are really lucky today!

Ik ben de schoonmaakster aan het bespioneren, dus ik ben thuis, dus ik verveel me, dus ik heb teveel tijd, dus ik kan urenlang schrijven. Tjah, ik bedenk me dat ik zou ook kunnen studeren op dit moment, maar ik ben ziek van school, ik ben ziek van leren en ik ben heel erg ziek van deze taal. Dus ik verspil mijn kostbare tijd liever aan het spelen van zichtbare spion en aan het updaten van mijn waarbenjij.nu hehehe. Dus dat. Ik weet dat ik weinig schrijf, maar serieus, ik heb geen tijd en geen zin om zoveel te schrijven. Ik vind mijn leven hier helemaal niet boeiend, zoals ik de vorige keer al schreef; alles is zo gewoon en dagelijks voor me hier.

Voor wie benieuwd is waarom ik de schoonmaakster bespioneer: Toen ik vanmorgen even naar de supermarkt liep heb ik heb mezelf vanmorgen buitengesloten. Geloof het of niet, maar de hele deur moest worden opengebroken en ze zijn nog nog bezig met het slot, dus ik moet wel verplicht thuisblijven. Aangezien we de schoonmaakster niet helemaal vertrouwen, is dit een uitgelezen kans om haar in de gaten te houden.
Heb jij jezelf wel eens buiten gesloten? Mocht jou net zoiets stoms overkomen, dan is dit een betrouwbare slotenmaker in Den haag om je uit de brand te helpen!

Elke dag ga ik op de fiets naar school. Puur omdat ik nog steeds moeite heb met vroeg opstaan en dus elke ochtend in een gigantische haast verkeer. Petra heeft me trouwens gevraagd om een verhaal over mijn fietsavonturen te schrijven, maar ik wil jullie eigenlijk helemaal niet ongerust maken. Ongerust maken? Ja, ongerust maken! Fietsen in Italië is niet zo makkelijk en simpel als in Nederland hoor, geloof me. Alleen al het hebben en behouden van een hele fiets is hier een hele opgave. De best beoefende sport in Firenze is het stelen van fietsen, de tweede best beoefende sport is het stelen van onderdelen van fietsen en de derde best beoefende sport is het laten schrikken van fietsers op gestolen fietsen met gestolen onderdelen. Ik wil ook graag even duidelijk maken dat de fietsen hier een beetje vreemd zijn. Wil je de betekenis van gammel, oud en gevaarlijk zelf ervaren in plaats van opzoeken in een woordenboek? Koop een fiets in Italië, ik zeg het je! Ik weet niet of het komt doordat 99% van de fietsen gestolen is of uit gestolen onderdelen bestaat of dat het komt om het stelen te verminderen, maar feit is dat het niet fijn is om op zo’n vreemde fiets te fietsen.

Om een goede voorstelling te maken van fietsen in Firenze gebruikt men een beetje van zijn of haar fantasie en stelt zichzelf het volgende voor: gammele, oude en gevaarlijke fietsen, auto’s, voetgangers en sporadisch een bus of ambulance op dezelfde slechte weg voor waarbij er geen regels lijken te gelden. Dat betekent dat je op je gammele, oude en gevaarlijke fiets een parcours van hobbels en gaten aan wegen fietst waarbij je zo goed mogelijk andere fietsers, auto’s, voetgangers en sporadisch een bus of ambulance moet proberen te ontwijken. Kijk vooral uit voor bellende fietsers en automobilisten want zij nemen minder oplettend deel aan het parcours en de kans op een botsing bij bellende deelnemers is aanzienlijk groter dan bij oplettende deelnemers. Wanneer u bent aangekomen op plaats van bestemming controleer je of alle onderdelen zich nog op of aan je fiets bevinden en wanneer je weer vertrekt is het nogmaals van belang om de fiets volledig te controleren. Wanneer dit alles zonder enige tegenslag is gelukt kun je opgelucht ademhalen.

De eerste dag van mijn leven met fiets was ik nog niet van de controle op de hoogte. Dit resulteerde zich in een “ik ben zo rood als een tomaat van schaamte moment” toen ik mijn fiets wilde parkeren op een plein. Mijn fietsstandaard was in nog geen uur tijd van mijn fiets gestolen en de fiets kletterde dus keihard op de grond omdat ik niet zo snel doorhad dat ik mijn fiets helemaal niet op de standaard had gezet. Nou, heb je een goede voorstelling of niet? Ik ben drie keer aangereden door een bellende fietser, ik heb twee keer een wederzijdse botsing gehad en heb een keer een voetganger (keihard) aangereden. Valt best mee toch? Zeker als je weet dat ik vierendertig keer een botsing heb weten te verkomen. Amen. Ondanks de spanning en het avontuur ga ik toch liever lopen. Misschien komt dit ook een klein beetje omdat het parkeren van een fiets zonder standaard een beetje moeilijk is en misschien komt dit ook een klein beetje omdat fietsen terwijl je gedronken hebt mij niet zo verstandig lijkt .. Ik zal trouwens maar niet vertellen waar ik mijn fiets thuis laat hehehe, maar het is wel mysterieus dat mijn fiets zichzelf verplaatst als ik het bij mijn huis parkeer. Het idee dat half Firenze op mijn fiets aast vind ik trouwens ook niet bepaald prettig.

Firenze Sucks

Behalve fietsen is mijn leven hier ruk! Nee, grapje. Ik houd zoveel van het leven hier, zoveel! Het is hier heerlijk. De zon schijnt, de lucht is blauw, de temperatuur is heerlijk, het eten is fantastisch en lekker, ik adoreer de supermarkten hier vanuit het diepste van mijn hart, de wijn is meer dan perfect, de mensen zijn vreemd, aardig, behulpzaam, gastvrij, vriendelijk en prettig gestoord, de winkels zijn geweldig en, en, en.. en ik mis Nederland absoluut niet. Alhoewel, de afgelopen week vond ik school echt verschrikkelijk en heeft het me twee slapeloze nachten, een zenuwslopende dag en gigantische hoofdpijn bezorgd (al kan dat ook goed mogelijk zijn van de wijn). Van vorige week heb ik niets begrepen, maandag en dinsdag gaf Monica ons les en kregen we nieuwe stof voorgeschoteld. Haar eerste mededeling was “deze stof is moeilijk, onbegrijpelijk en een groot drama” Tijdens de uitleg leek het echt heel simpel en iedereen begreep het. Omdat we zo bijdehand en stoer deden heeft Monica ons vier pagina’s huiswerk gegeven. Ik ben er vier uur mee bezig geweest en stond toen op het punt om uit het raam te springen. Van wanhoop heb ik buiten op straat onbekende mensen aangesproken om uitleg, maar echt niemand begreep het. s’ Avonds ben ik naar Federico gegaan voor hulp, maar ook hij begreep het niet en nadat we de halve avond bezig waren en nog niets hadden bereikt was ik het meer dan zat. Ik ermee gestopt en heb geprobeerd om te gaan slapen wat overigens niet lukte. Midden in de nacht kwam Mariangela thuis en hebben we samen naar de stof en opdrachten gekeken. Volgens haar begrijp ik het, maar pas ik het verkeerd toe. Volgens mij draaide ik puur door. Doordat ik van de vorige week niets had begrepen, maakte ik mezelf nu extra gek. De volgende dag hadden we een toets en heb ik op school overgegeven van de zenuwen, heerlijk.. En nu komt het..”tromgeroffel”.. ik had de meeste opdrachten af en de meeste correcte antwoorden! Ik weet heus wel dat ik naar school ga om te leren en dus fouten behoor te maken en ik weet dat stressen nergens voor nodig is, maar toch.. Pfff ik word zo moe van mezelf soms!

Ach, behalve school heb ik het hier ontzettend naar mijn zin! Amo la bella vita a Firenze!

Facebook Comments

comments

1 Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge