Tien dingen die ik heb geleerd van wonen in het buitenland

Door te reizen of door echt in het buitenland te wonen, verrijk je jezelf zoveel. Je leert ontzettend veel nieuwe dingen, dingen die je niet uit boeken kunt leren. Je doet levenservaring op, ontmoet nieuwe mensen, wordt socialer, sterker, gelukkiger, slimmer, makkelijker en vooral rijker. Rijker in de zin van ervaringen en herinneringen. Al die emoties, al die bijzondere momenten en mensen veranderen je voorgoed. De wereld staat niet stil, de wereld is niet klein. Ieder land is anders, iedere cultuur is anders, iedere taal is anders, alle mensen zijn anders, het weer is anders, het eten is anders, kortom alles is anders. Je zult je moeten aanpassen. Je moet afscheid nemen. Je moet afstand doen. Je leert wat echt belangrijk is in het leven en wat je echt wilt. En bovenal vind je een ontzettende rust in jezelf. Ik denk dat ik -en vele met mij- nooit meer terug kunnen naar het land waarin ze zijn opgegroeid. Ik voel me vaak onbegrepen in Nederland, daar waar alles nog is zoals het was als ik toen ik wegging. Terwijl ik en mijn leven zo ontzettend veel veranderd zijn. Lees in ‘Tien dingen die ik heb geleerd van wonen in het buitenland’, de belangrijkste dingen die ik heb geleerd tijdens mijn reizen en leven in het buitenland.

Ik ben okè zoals ik ben

Ik durf oprecht te zeggen dat ik blij met mezelf ben. Ik ben blij met hoe ik ben, met wie ik ben en met wat ik ben. Vooral de laatste tijd kan ik een ontzettende rust in mezelf vinden. Ik hoef er niet altijd geweldig uit te zien, ik hoef niet altijd vrolijk te zijn en ik hoef niet altijd alles perfect te doen. Het is okè om fouten te maken en het is okè om iets niet te weten. Het is okè om te doen waar je zin in hebt en waar je gelukkig van wordt. Het is okè om af en toe een dagje helemaal niets te doen zonder je daar schuldig over te voelen. We zijn allemaal mensen met perfecties en imperfecties en dat is okè. Ik ben zeker over mijzelf, ook al heb ik misschien niet alles op orde of weet ik niet wat ik later wil. Jezelf accepteren is volgens mij niet heel makkelijk. We klagen allemaal maar wat af over onze hangende tieten, vetrolletjes, futloze haar en lelijke tenen. We zijn onzeker, zijn bang om fouten te maken, willen indruk op anderen maken en doen ons beter voor dan we in werkelijkheid zijn. Nou, amehoela. Ik ben wie ik ben. Ik ben niet perfect, ik maak fouten, een paar kilo minder zou me niet misstaan en ik weet lang niet alles. Maar hè, je hoeft me niet leuk te vinden. Zolang ik maar blij ben met mezelf!

Leven in het moment

Nu we het er toch over hebben: ik heb geen idee wat ik later wil. Ik heb geen idee wat ik morgen ga doen en ik heb al helemaal geen idee wat ik overmorgen ga eten. De was hangt al drie dagen aan het droogrek en ik ben vanmorgen veel te laat opgestaan. But I don`t care. Misschien ben ik morgen wel dood. Nou, dan heb ik er meer aangehad dat ik nog even lekker in bed ben blijven liggen dan dat ik de was netjes heb opgeruimd. Toch? Natuurlijk is het niet zo dat ik alle dagelijkse, belangrijke dingen niet uitvoer of alleen maar doe waar ik zin in heb, maar ik heb wel geleerd dat je moet genieten van het nu. Ik heb me altijd heel erg druk gemaakt over de toekomst. Ik moet sparen, een wasmachine kopen, een baan vinden, ik wil daar en daar naartoe reizen, volgende week met die persoon afspreken, over twee dagen moet ik dit en dat en zus en zo doen en HO, stop! Behalve dat je de toekomst onmogelijk kunt plannen, omdat je gewoon niet weet hoe het zal lopen, kun je deze tijd veel beter besteden aan genieten van het moment waarin je leeft. Of aan de taken die je echt moet doen, nu, op dit moment. Je hoeft geen toekomst uitgestippeld te hebben of te weten welk pad je neemt. Je hoeft niet te weten wat er boven aan de trap wacht. Neem trede voor trede. Kleine stapjes per keer. Dan zie je vanzelf wel waar je uitkomt!

Een auto of flatscreen maakt me niet gelukkig.

En het draagt ook niet bij aan mijn geluk. Ik heb maar heel weinig nodig om te kunnen overleven en dat past allemaal in een koffer. Kleding, laptop, camera, paspoort, pinpas en.. pindakaas. Uiteraard. Maar meer ook niet. Ik gooi rustig morgen alles in de verkoop en vertrek met een koffer naar Rusland om daar te gaan wonen. Uiteraard vind ik een mooi huis fijn en wil ik graag de nodige luxe en comfort, maar ik kan geen waarde aan materialen hechten, puur omdat ze gemakkelijk te vervangen zijn. Iets wat mensen, ervaringen, herinneringen en foto`s niet zijn!

De meeste mensen hebben geen problemen

Al mijn reizen hebben mij laten beseffen wat een luxe leven we in het westen hebben. In Afrika hebben de mensen geen douche, geen wasmachine en moeten ze elke dag de zee op om hun avondeten te vinden. In Turkije, moeten mensen de keuze maken tussen warm water en gas, omdat ze beide rekeningen niet kunnen betalen. Door te reizen, of door in een ander land te wonen, ontmoet je zoveel verschillende mensen. Je mag deel uitmaken van hun leven en ziet ineens dat het niet alleen maar rozengeur en maneschijn is. Het is niet zoals we vernemen van de media en het is zeker niet een `ver van mijn bed` show. Ik zag dagelijks mensen die uit een oorlog zijn gevlucht en hun hele leven zijn verloren. Ik heb mensen ontmoet die verslaafd zijn aan chemische drugs omdat ze de pijn willen vergeten. Ik heb vrouwen gezien die zichzelf verkopen op straat zodat ze eten voor kun kinderen kunnen kopen. Er zijn mensen die niet naar het ziekenhuis kunnen terwijl ze een levensbedreigende ziekte hebben, puur omdat ze het niet kunnen betalen. Ik zeg niet dat wij, westerlingen, geen problemen kennen. Ik zeg wel dat wij, westerlingen, in staat zijn om onze problemen op te lossen en dat onze problemen helemaal niet zo groot zijn als we ze maken. Er is maar weinig in het leven om je echt druk over te maken.

Mensen zijn bijzonder

Dit is iets wat ik volgens mij heel vaak zeg, maar echt, ik voel me zo ontzettend rijk dat ik zoveel bijzondere mensen mag ontmoeten. Er zijn zoveel goede en bijzondere mensen op deze wereld. Het is niet allemaal alleen maar negatief en slecht. Heb vertrouwen en stel je open en je zult zien hoe mooi de mens is. Van die jongen in Afrika die van zijn schare geld een stuk fruit voor ons kocht tot de jongen die mij en mijn boodschappen van straat plukte toen ik in Istanbul languit op m`n bakkes viel. Van de man die in Oman bij ons in de auto stapte om ons rond te leiden tot het meisje in een toilet van een club in Italië die me haar wenkbrauwpotlood uitleende omdat mijn halve wenkbrauw was verdwenen. Het zit hem in de kleine dingen. Mensen zijn over het algemeen heel erg vriendelijk en behulpzaam. Als je zonder vooroordelen, maar met een open-mind de mensheid bekijkt en openstaat voor mensen die anders denken dan jij, dan kun je hier zo ontzettend veel van leren. Uiteindelijk zijn we namelijk allemaal hetzelfde. We zien er alleen maar anders uit en hebben een andere kijk op de wereld. En dat is nou juist iets waar je ontzettend veel van kunt leren. En daarbij vind ik het prachtig dat ik mensen van over de hele wereld ken. Dat ik -ondanks ik ze weinig zie- zulke geweldige vriendschappen heb opgedaan en ik weet dat ik altijd een terecht kan in bijvoorbeeld Oostenrijk, Slovenë, Canada of Litouwen.

Ik ben niet gebonden

Echt niet hoor. Mijn kont zit nergens aan vastgeplakt. Ik zit in mijn lichaam en mijn lichaam is waar ik wil dat het is. Als ik iets niet leuk vind, als ik me ergens niet prettig bij voel of als ik me ergens niet gelukkig voel, dan verander ik dat. Er is niemand die mij kan vertellen dat ik vijfentwintig jaar voor hetzelfde bedrijf moet blijven werken en er is niemand die mij kan zeggen dat ik een huisje, boompje, beestje moet opbouwen in een bepaald land. Er is niemand die kan mij kan vertellen dat ik mijn leven lang dezelfde vrienden, familie of partner moet behouden. Dus dat. Ik krijg vaak te horen dat ik zo blij mag zijn en zo fortunate omdat ik zoveel heb gereisd (en zal reizen), omdat ik in Italië en Turkije heb gewoond en omdat ik nu in Bulgarije woon. Nou, daar heb ik zelf voor gewerkt en dat kun jij ook. Simpel zat.

Het is okè als je hulp vraagt

Het wordt ons met de paplepel ingegoten dat we altijd alles maar zelf moeten oplossen. Weet je iets niet? Dan zoek je het op. Lukt iets niet? Dan blijf je proberen. Gaat iets niet? Dan doe je het op een andere manier. Maar als je dan ineens als zelfstandig mens in een ander land bent, je wordt ziek en beheerst de taal niet voldoende, tja wat doe je dan? Of als je een verblijfsvergunning moet aanvragen, maar nergens kunt vinden welke documenten je nodig hebt? Of als je naar de andere kant van een onbekende stad moet reizen, maar de weg niet kent? Juist. Vraag gewoon om hulp. Hoe simpel of stom iets ook lijkt, het is helemaal niet erg en mensen zijn vaak meer dan bereid om je ergens mee te helpen. Ik vond mezelf, tot ik naar Istanbul kwam, ontzettend zelfstandig. Ik was gewend om mijn eigen boontjes te doppen en had altijd mijn mondje klaar. De mensen die mij kennen weten dat ik alles op alles zet om iets voor elkaar te krijgen. Nou, ging ik even hard op m`n plaat toen dat hier niet zo bleek te werken. Simpele dingen zoals een energierekening betalen of basilicum vinden lukte me niet. En dus vroeg ik om hulp. En dat kreeg ik. En er ging helemaal niemand dood. Nee, het is best fijn eigenlijk als je soms om hulp kunt vragen.

Perfectionisme brengt je nergens

Misschien wel een van mijn belangrijkste lessen. Ik was zo ontzettend perfectionistisch dat ik al helemaal al uit m`n plaat kon gaan als er geen hoofdletter was gebruikt. Hilarisch als ik eraan terugdenk. Alhoewel ik nog steeds wel vrij perfectionistisch kan zijn, focus ik me nu vooral om de echt belangrijke dingen die gewoon goed moeten gebeuren. So what als er een typ fout in mijn blog staat, ik een vlekje op mijn broek heb of mijn babyhaartjes een beetje uit mijn staart steken. So what als mijn gordijn niet de perfecte kleur grijs heeft en de verf op de muur achter de bank loslaat. So what dat ik mijn ramen niet heb gelapt of dat ik iemand een dagje later dan gepland terug mail. So what dat ik vijf minuten te laat ben voor een afspraak of dat iemand niet precies doet zoals ik gevraagd heb. Perfectionisme is een goede eigenschap, tot een bepaalde hoogte. Maar zoals perfectionisme eerder mijn leven beheerste was dat totaal geen goede eigenschap. Eerder een stressvolle, tijd verspillende, onzinnige, nutteloze en idiote eigenschap waarmee ik niets meer of minder heb bereikt.

Alles is mogelijk

Ik verbaas me werkelijk nergens meer over. Een Monnik die zonder te vragen mijn ziekenhuiskamer binnenloopt om mij te zegenen terwijl ik in mijn ondergoed op de dokter aan het wachten ben, tot een steen naar het raam omdat ik ben vergeten het gordijn dicht te doen terwijl ik in mijn handdoek rondloop. Een politieman die me de straat om stuurt om een illegaal document te kopen tot taxichauffeurs die een jointje roken. Van plakkende tafelkleden in restaurants en haren in mijn eten tot regenbuien waarbij de straten zijn overstroomd door modder. Van kinderen die achter je aanrennen “I love you” roepen tot kinderen die op hun smerige, blote voeten in de regen om geld vragen. Van betastende Afrikanen tot afwijzende Turken. Van Nee, ik kijk er niet meer van op.

Koken

En dan bedoel ik vooral creatief met eten zijn. Het is bizar hoe je eten kunt missen. Iedere expat zal het begrijpen als ik vertel dat ik met tranen in mijn ogen in de supermarkt heb gestaan. Eten is zo`n belangrijk aspect van je dagelijks leven zonder dat je daarover nadenkt. Je groeit op met een bepaalde smaak en bepaalde producten. Als dat ineens niet meer tot je beschikking is, dan is dat echt heel vervelend. Zo vervelend dat je jezelf soms puur wanhopig voelt. De producten die je kent en die wel beschikbaar zijn kosten ineens een fortuin en zelfs als je jezelf dit kunt veroorloven, dan nog is smaakt het niet zoals je gewend bent. Sterker nog, er zit vaak juist een naar bijsmaak aan omdat je weet dat je er veel te veel voor betaald hebt. En dus wordt je creatief. Je neemt koffers vol met voedselwaren mee uit je thuisland die lang houdbaar zijn of je in kunt vriezen. Je maakt ineens zelf pesto, tomatensaus en pizzadeeg. Je bakt boterkoeken, pepernoten en weet een redelijke chili con carne in elkaar te flansen.

Wat zijn de belangrijkste dingen die jij hebt geleerd tijdens jouw ervaringen in het buitenland?

Facebook Comments

comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *