Zin en onzin over het leven als expat in Turkije en het zien van unicorns

Begrijp me niet verkeerd hoor, want ik heb het ontzettend naar mijn zin als expat in Turkije. Leven in het buitenland is een verrijking en een prachtige ervaring die niemand me ooit zal kunnen afnemen. Ik zou het liefst alleen maar in het buitenland wonen, elke paar jaar naar een ander land verhuizen lijkt me wel wat. Voorlopig zit ik hier echter nog wel even goed. De Turkse cultuur vind ik mooi, Istanbul is prachtig, we hebben weinig regen en mensen zijn hartstikke behulpzaam. Overal is lekker eten, zijn mooie winkels en heerst een fijne atmosfeer. En zo kan ik nog wel honderd dingen opnoemen die ik geweldig vind. Toen ik van de week naar huis liep bedacht ik me ineens wat ik het hier zal missen als we naar een ander land gaan. Maar soms, ja dan vervloek ik het hier echt. Zoals ik al in vorige blogs liet merken heb ik heel wat problemen met de langzame, nonchalante mentaliteit hier. Ik kan eindeloos doorgaan met mijn geklaag over het gebrek aan haast en perfectionisme. Perfectionisme ja. Want van afraffelen hebben ze hier een hele kaas gegeten. Ik verlang naar iemand die ziekelijk perfectionistisch is en gewoon iets maakt en aflevert zoals het hoort. Maar dat blijkt simpelweg niet mogelijk in dit land. En soms is het gewoon heerlijk om daarover even te klagen en te zeuren. Ik denk niet dat veel mensen het begrijpen, maar het leven is niet alleen maar regenbogen en vlinders. Ook niet als je in het buitenland woont. En dus is er ook niets mis mee als je af en toe even je negativiteit uit over de vreemde ongemakken des levens, in het bijzonder dat als expat in Istanbul.

Over zakendoen

Er is een meneer. Meneer wilt graag Aloë Vera drankjes importeren. Helemaal prima. Ik moet daarvoor zes keer met hem afspreken, zes keer thee drinken en zes keer over koetjes en kalfjes praten. En als ik dan eindelijk, op de zevende afspraak, denk dat we tot het doel van de bespreking komen heeft meneer honger en word er tosti besteld. Ik, als Nederlander, heb hier weinig geduld voor. Meneer heeft geen plan, meneer heeft geen idee wat hij doet en meneer stelt onnozele vragen. Een voorbeeld: “De douane wilt graag weten hoeveel het weegt”. Ik vraag waar hij het over heeft. Ik bedoel: hoeveel wat weegt? Een flesje? Een doos? Een pallet vol dozen? Wees eens duidelijk joh! “Ja, hoeveel stuurt je vader op” vraagt meneer. En daar sta ik dan: vol stomheid geslagen. Vervolgens zegt meneer dat hij perse flessen van 1 liter wilt. Die flessen zijn er niet. “Jawel” zegt meneer. “Nee, die bestaan niet” zeg ik. “Moet ik het even laten zien”? vraagt meneer. Nou, dat is prima. Meneer maakt print-screens van het internet en bombardeert mijn whats app. Met foto`s van halve en anderhalve literflessen. Geen flessen van een liter. Want die zijn er niet. Ik word er zo moe van. Zo moe!

Nog meer zakendoen

Voor mijn webshop ben ik maandenlang opzoek geweest naar een leverancier. Nu is een leverancier niet heel moeilijk om te vinden, Istanbul is namelijk een van de grootste steden ter wereld die textiel produceren. Maar om een leverancier te vinden die zich aan zijn afspraken houdt, op tijd levert en zijn zaken op orde heeft.. Tja, dat is simpelweg een ander verhaal. Ik dacht dat ik een heel goede samenwerking aan was gegaan, maar het blijkt gewoon niet normaal te kunnen. Drie maanden geleden vroeg ik het bedrijf om foto`s. Twee maanden geleden weer. Vorige maand nog een keer. Toen ik ging inkopen weer. Overigens had ik een keurige, gesorteerde lijst geschreven met artikelnummers op volgorde, maar toch ging het nog mis tijdens het inkopen. De helft van mijn bestelling is niet doorgekomen. Hoe dan kan? Geen idee. Maar goed, we hadden het over foto`s. Die kreeg ik dan eindelijk op de dag van bestelling. Op CD. “Natuurlijk staan alle foto`s erop” aldus mevrouw. Thuis aangekomen bleek dat er maar tien foto`s opstonden, van producten die ik niet had besteld. Ik houd het kort, maar na een week bellen en mailen en nog twee foutieve cd`s kreeg ik dan eindelijk foto`s toegestuurd via de mail. Foto`s die in de fabriek waren gemaakt. Foto`s van de verpakkingen, foto`s van mensen in de fabriek, foto`s van foto`s, foto`s van foto`s waar met pen op was geschreven en nog veel meer. Maar een productiefoto die zat er uiteraard niet bij. Na nog vier keer bellen bleek dat niemand in het bedrijf de productiefoto`s kon vinden. Het lijkt zo ongeloofwaardig. Een simpele vraag, een simpele opdracht, er gaat hier zoveel aan vooraf voordat het eindelijk goedkomt. Want uiteindelijk is het allemaal goed gekomen hoor. Er gaat alleen zoveel tijd (en dus geld) en stress aan vooraf. Iets wat in mijn ogen totaal niet nodig hoeft te zijn..

Ja, mevrouw. Ik kan er ook niets aan doen. Tuuut, tuut, tuut..

Afsluiting van basisvoorzieningen

Regelmatig wordt hier zomaar het een of ander afgesloten. Onlangs werd onze elektriciteit afgesloten. Gewoon omdat de buren hun rekening niet hadden betaald. Logisch toch? Als je dan belt krijgt is het: “Ja, mevrouw. Ik kan er ook niets aan doen”. Tuuut, tuut, tuut. Laatst werd ook ons internet afgesloten. Omdat we de rekening van afgelopen maand wel betaald hadden, maar die van daarvoor niet. We waren in Nederland en zijn het vergeten. Waar de hele rekening is weten we niet, want bij ons thuis hebben we hem niet gezien. Het zou zomaar kunnen dat het nooit is aangekomen, dat is namelijk ook al eens gebeurd. Net zoals dat het internet een keer werd afgesloten omdat we over de limiet heen zaten. Ja, van onbeperkt internet hebben ze hier nog nooit gehoord. Er wordt geen herinnering of iets dergelijks gestuurd, je hebt gewoon midden op de dag terwijl je aan het werk bent geen internet meer. En als je naar de bank gaat om te pinnen en er komt geen geld uit de automaat, dan heb je pas echt een probleem. Dit gebeurde mij namelijk onlangs. Nevzat belde de bank en die kon inderdaad in het systeem zien dat er iets was misgegaan. Daarom verwezen ze ons naar het dichtstbijzijnde filiaal zodat het zou kunnen worden opgelost. Uiteraard kon dit niet, want niemand wist wat hij of zij moest doen. We werden van het kastje naar de muur gestuurd en toen ik na vier uur, zestig telefoontjes en honderd bankmedewerkers gesproken te hebben, het echt zat was en mijn stem verhief werd ik de bank uitgezet. Nu was ik woest. Uiteindelijk zijn we na nog een ander filiaal bezocht te hebben naar het hoofdkantoor gegaan alwaar, gelukkig, de beveiliging wel heel behulpzaam was. Er werd een hoge piet naar buiten gehaald en wij via uiteindelijk via een achteringang het gebouw ingeleid. Vervolgens hebben we alles binnen het gebouw gezien, inclusief alle medewerkers, maar geen geld. Ik heb wel honderd keer gevraagd waar mijn geld was, maar dat kon niemand ons vertellen want niemand begreep er iets van. Uiteindelijk heb ik naar de ABN AMRO in Nederland gebeld waarna ze me in vijf minuten konden vertellen hoe zoiets kan gebeuren, wat er waarschijnlijk is gebeurd en hoe het systeem van de bank in Turkije dit waarschijnlijk zal oplossen. Waarom niemand, maar dan ook niemand dit bij de HSBC bank kon vertellen? Geen idee.

Snel en efficiënt te werk gaan lijkt hier iets van een andere planeet.

Ik snap werkelijk waar niet waarom alles hier altijd zo moeilijk gaat. Het is algemeen bekend dat dit land geen systeem heeft. Nergens niet. Medewerkers hebben een taak en meer niet. Dat is dan ook hetgeen wat ze de hele dag uitvoeren en als ze even niets te doen hebben? Nou, dan doen ze gewoon niets. Zo simpel is het. Van orde, regelmaat en structuur lijkt nog nooit iemand gehoord te hebben. Van buiten de lijntjes denken al helemaal niet. Automatisering en technologie is een ver van mijn bed show. Snel en efficiënt te werk gaan lijkt hier iets van een andere planeet. En terwijl iedereen hier krap bij kas of zelfs een schuld lijkt te hebben, maar niemand zich druk en is besparen wereldvreemd in dit land. En ik snap het gewoon niet. Expats lopen tegen dezelfde problemen aan. Toen ik mijn beklag na een dag bij de bank uitte op een Facebookpagina voor buitenlandse vrouwen in Istanbul was er niets anders dan begrip en soortgelijke verhalen. Als ik hierover spreek met mijn Turkse (verwesterde) vrienden zijn ze het allemaal met me eens en gooien ze allemaal hun ongenoegen uit. Maar er is niemand die het anders doet. Er is niemand die verandering aanbrengt. En that is it. Ik kan eindeloos doorgaan met verhalen en voorbeelden die niemand zal geloven, maar zoals een mede-expat zei: “It`s difficult to explain that you actually saw an unicorn”.

Heb jij wel eens een unicorn gezien?

Facebook Comments

comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *