Bureaucratie en stress om een nieuwe Turkse verblijfsvergunning

Nog niet zo lang geleden riep ik dat ik dit blog graag positief en vrolijk zie. Er is al genoeg ellende in de wereld en het lijkt soms wel of er niets anders dan negativiteit rondgaat over het internet. Maar af en toe is het gewoon heerlijk om even je spui te gallen en dat is dan ook precies wat ik nu even ga doen. Ik ben op dit moment namelijk in alle staten en zie door de bomen het bos niet meer. Dit in tegenstelling tot Nevzat, want hij vind mij ontzettend komisch en heeft moeite om zijn lach te bedwingen als ik op het punt sta in huilen uit te barsten. Ik wil graag iets serieuzer worden genomen en weet zeker dat jullie, mijn volksgenoten, mij wel zullen begrijpen.

Mijn verblijfsvergunning is nu bijna drie weken verlopen. Ik heb nog geen nieuwe verblijfsvergunning en dit bezorgt mij slapeloze nachten. In principe ben ik nu, mijn inziens, illegaal in Turkije. Ik kan het land op dit moment bijvoorbeeld niet langer dan vijftien dagen verlaten en om Turkije überhaupt in en uit te reizen zal ik speciale papieren moeten aanvragen. Deze regel geldt totdat ik mijn nieuwe verblijfsvergunning in ontvangst heb genomen en ik weet niet hoelang dit nog zal duren. De reden hiervoor is simpel: het systeem is veranderd. En potverdorie, dit is al de zoveelste keer dat ze alle regels met betrekking tot een verblijfsvergunning van de ene op de andere dag plotseling besluiten te veranderen. Ieder jaar moet ik mijn verblijfsvergunning verlengen en ieder jaar moet ik weer aan andere eisen voldoen. Maar dit jaar is het echt een ramp. Vorig jaar in mei hebben ze een nieuw systeem ingevoerd waardoor je voor het verlengen van je verblijfsvergunning alleen de benodigde papieren hoefde te verzamelen en op te sturen via de post. Binnen drie maanden zou je dan een nieuwe verblijfsvergunning ontvangen. Oh, en je moest dit digitaal even melden. Simpel toch? Toen ik aan deze uitdaging begon kwam ik er al snel achter dat de benodigde documenten waren veranderd. Het kostte me dus iets meer tijd om alles te verzamelen, maar ach, zoveel moeite was dat nou ook weer niet. Toen ik online mijn applicatie wilde invullen ging het echter mis. Dagen achter elkaar bleef het systeem maar zeggen dat ik niet geregistreerd was. Er was geen informatie te vinden over mijn verblijfsvergunning en er was geen informatie te vinden over mij. Na een stuk of tien door Nevzat gepleegde telefoontjes was ik nog niets opgeschoten. Alle instanties bleven maar zeggen dat ik het maar moest blijven proberen tot het systeem werkte en anders op de dag waarop mijn verblijfsvergunning zou vervallen moest langskomen. Stress alom.

Toen een officier uiteindelijk vertelde dat ik dan maar een nieuwe verblijfsvergunning moest aanvragen barstte ik in tranen uit

Ik ben lid van een groep speciaal voor buitenlandse vrouwen en ook daar liepen een aantal dames tegen hetzelfde probleem aan. Nadat er een paar dagen waren verstreken, wist nog steeds niemand niemand wat te doen. Ik kan niet zo goed dealen met dergelijke situaties en wordt er heel onrustig van. Nevzat bleef maar bellen met diverse instanties en toen een officier uiteindelijk vertelde dat ik dan maar een nieuwe verblijfsvergunning moest aanvragen barstte ik in tranen uit. Een nieuwe verblijfsvergunning aanvragen betekent opnieuw zesduizend papieren verzamelen, mijn opgebouwde jaren kwijtraken, dagenlang verspillen met wachten, alles opnieuw registreren, een afspraak maken voor de aanvraag zelf en daar een hele dag wachten om vervolgens weg gestuurd te worden met de opdracht om nog een paar documenten te verzamelen en, en, en. Nee, dat wilde ik dus echt niet. Ook een vriendin van Nevzat, die advocaat is, belde naar iedere instantie die ze maar kon vinden om meer informatie te verzamelen. Urenlang zat ze aan de telefoon voor mij. Urenlang heeft ze gepraat, geschreeuwd en geruzied. Urenlang werd ze van het kastje naar de muur en van de muur naar het kastje gestuurd. Urenlang heeft ze informatie proberen te verzamelen. De conclusie? Nou, die was er gewoon niet. Stress alom.

We bleven het proberen via verschillende apparaten, op verschillende tijden en met verschillende gegevens. Werkelijk niets werkte en ik had nog maar vier dagen tot mijn verblijfsvergunning zou vervallen. Ik was inmiddels super geïrriteerd en mijn level van paniek was ontzettend verhoogd. En dus besloot ik voor mijn eigen gezondheid en de mensen in mijn omgeving om dan maar een nieuwe verblijfsvergunning aan te vragen. Gewoon, helemaal opnieuw beginnen precies zoals ons inmiddels diverse keren was verteld. Je raad het waarschijnlijk al, maar ook dat ging mis. Nadat ik mijn gegevens had ingevoerd moest ik wachten op een mail met een code om verder te gaan met de applicatie. Die mail kwam tot mijn grote verbazing netjes aan, maar toen ik verder wilde gaan met mijn applicatie vertelde het systeem mij dat dit niet kon. Mijn gegevens konden namelijk niet worden gevonden. Een nieuwe applicatie starten kon ook niet want dan werden mijn gegevens namelijk wel gevonden en zei het systeem dat ik moest verder gaan waar ik was gebleven met mijn vorige applicatie. En zo werd ik van het kastje naar de muur en van de muur naar het kastje gestuurd. Stress alom.

Licht aan het einde van de tunnel

Uiteindelijk heb ik zelf urenlang telefoontjes gepleegd en geloof het of niet, maar er kwam een licht aan het einde van de donkere tunnel in zicht. Een vriendelijke jongeman hielp mij om in het systeem te komen zodat ik verder kon met mijn applicatie. Hij vertelde mij ook dat de regels zodanig veranderd en aangescherpt zijn en dat zelfs het verlengen van een verblijfsvergunning niet meer zo gemakkelijk is. Alsof ik daar inmiddels nog nit achter was.. Ik moet een vragenlijst van acht pagina`s invullen, met mijn paspoort naar de notaris, een verklaring van goed gedrag overhandigen, op interview komen en nog heel veel meer. Uiteindelijk is het me gelukt om een afspraak te maken zodat ik mijn verblijfsvergunning kan verlengen. Deze afspraak staat gepland op 5 april. Let wel, het is nu misschien maart, maar toen dit alles zich afspeelde was het nog gewoon februari. En dus zit ik net als voorgaande jaren gewoon weer een tijdje zonder verblijfsvergunning en moet ik net als voorgaande jaren gewoon weer door de hele Turkse bureaucratie ten top om nieuwe en andere documenten te verzamelen. Iets waar ik nog steeds niet aan begonnen ben. Ik krijg er hoofdpijn van.

Ik kan gewoon niet meer normaal functioneren in een abnormaal functionerende maatschappij. Hoe erg is dat?

Ik ben bang dat ik niet aan de eisen voldoe, dat ik de documenten niet kan verkrijgen, dat mijn verblijfsvergunning niet zal worden verlengd, dat mijn pasfoto`s niet goed zijn, dat ze in de tussentijd nog meer regels en procedures gaan verzinnen, dat ik een boete moet betalen voor illegaal verblijf, dat ze me het land uit gaan zetten, en, en, en. Het begint hier aardig op Europa te lijken wat betreft bureaucratie en dat zint me niets. Ik ben blij dat ik niet langer met de striktheid en regels van Nederland hoef te dealen, daar waar alles via een goedlopende systeem draait. Ik voel me zo geïntegreerd in deze maatschappij waar je een nep contract kon invullen op het belastingkantoor zelf en het lijkt wel of niet meer weet hoe het is om je gewoon aan de regels te houden. Nevzat vind dit allemaal uiterst grappig, maar ik pieker me al weken suf en heb er slapeloze nachten van. Ik kan gewoon niet meer functioneren in een abnormaal functionerende maatschappij. Hoe erg is dat?

Maar laten we hier wel even eerlijk blijven. Met de gehele situatie in het Midden-Oosten is het niet verwonderlijk dat terreur hier inmiddels gesprek van de dag is. Hoewel we allemaal rustig doorgaan met ons leven -want wat moeten we anders- maken we ons natuurlijk wel zorgen en zijn we alerter dan ooit. Er hebben verschillende gebeurtenissen plaatsgevonden die te maken hebben met terrorisme en de realiteit waarin we op dit moment leven betekent dat we niet zomaar altijd overal naar toe kunnen gaan. Een auto die klaargemaakt is om een bomaanslag te plegen op een universiteit is niet bepaald stimulerend voor een veilig gevoel in deze stad. En daarnaast vangt Turkije op dit moment de meeste vluchtelingen ter wereld op. Geschat wordt op meer dan drie miljoen vluchtelingen. Drie miljoen, dat is ontzettend veel. Bijna al deze vluchtelingen zijn afkomstig uit het Midden-Oosten en een groot deel van deze mensen is niet geregistreerd. Een groot deel van de bewoners in dit land is überhaupt niet geregistreerd en verblijft hier illegaal, dat heeft niet alleen betrekking op vluchtelingen. Maar dat betekent dus ook dat er onder al deze mensen een heleboel terroristen zijn en hier uiterst comfortabel verblijven. Dus tja, het is misschien maar beter om te stressen over een heleboel papieren, regels en procedures dan om me af te vragen of mijn buurman een terrorist is en binnenkort een aanslag voor de ISIS gaat plegen.

Nu ga ik beginnen met het verzamelen van de benodigde documenten. Wens me succes!

Facebook Comments

comments

1 Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *