Zien op Netflix: Nowhere in Africa (2001)

Nowhere in Africa (originele titel: Nirgendwo in Afrika) is een Duitse film uit 2001, geschreven en geregisseerd door Caroline Link. Het verhaal is gebaseerd op de gelijknamige autobiografie van Stefanie Zweig. De film won onder andere de Academy Award voor ‘Best Foreign Language Film’ in 2002.

Tolerance doesn’t mean that everyone is the same. That’d be stupid. What I’ve learned here is how valuable differences are. Differences are good. And intelligent people will never hold it against you.

Synopsis

Net voor de tweede wereldoorlog, in 1938, vlucht Regina Redlich met haar Joodse familie voor het Nazi-regime naar Kenia. Walter, de vader van Regina, was ooit advocaat, maar moet nu als opzichter op een boerderij aan het werk. Hoewel hij dat niet makkelijk vind, is hij zich ervan bewust dat hij dankbaar moet zijn dat zowel hij als zijn gezin nog in leven zijn. Jettel, haar moeder, heeft het bijzonder moeilijk met aanpassen in haar nieuwe land en de primitieve levensomstandigheden. Lange tijd ontwijkt ze de realiteit en gaat het alleen maar slechter met haar. Regina daarentegen is de enige die haar draai in Kenia kan vinden. Ze maakt vrienden, leert de taal en krijgt van de dorpelingen zelfs de zorg over een jong hertje toegewezen. En terwijl de oorlog zich inmiddels afspeelt in hun thuisland, is dit gezin op elkaar aangewezen om een nieuw leven op te bouwen in hun gastland Kenia.

Review

Nowhere in Africa wordt verteld vanuit de ogen van Regina. Ze krijgt te zien wat voor een invloed het Nazi-regime in Duitsland heeft en hoe het voelt om, als Joodse, een buitenstaander van de maatschappij te zijn. Eenmaal verhuisd naar Kenia is dit niet anders; ze zijn nog steeds buitenstaanders, dit maal als blanke vluchtelingen uit een land ver weg. Toch ervaart Regina dat niet op dezelfde manier als haar ouders. Al snel ontmoet ze haar beste vriend en leert ze de taal. En het duurt niet lang voordat ze de, door haar moeder gegeven, onzichtbare grens naar het dorp oversteekt. Ze past zich al snel aan en maakt deel uit van het leven in Kenia. En terwijl ze midden in de Afrikaanse natuur op blote voeten opgroeit, kijkt ze ondertussen ook machteloos toe hoe haar ouders worstelen met verdriet en pijn. Een nieuw leven opbouwen in Kenia gaat hen namelijk niet zo gemakkelijk af als hun dochter, en ook hun huwelijk lijkt barsten te vertonen.. Deze grote verschillen van belevenis maken Nowhere in Africa heel interessant om te zien. Ik vroeg mezelf ook echt af hoe ik zoiets zou handelen. En soms ben ik stiekem wel een beetje bang dat ik in een, misschien niet zo heftige, maar wel gelijkwaardige situatie zit. Want want als het straks wel compleet misgaat in Turkije? Iets waar velen van ons toch wel bang voor zijn. Ik kan me goed inleven in de manier waarop de gezinsleven, stuk voor stuk verschillend, hun nieuwe leven bekijken. Maar waar ik me niets bij kan voorstellen is hoe beangstigend het moet zijn om echt een vluchteling te moeten zijn. Ik kan me niet voorstellen hoe het is om via de media te horen (of zien) hoe je thuisland wordt gebombardeerd, terwijl je niet weet hoe het met je familie en vrienden is. Dat moet toch verschrikkelijk zijn?

Het is een film die het verhaal van Joodse vluchtelingen laat zien, maar dan heel anders dan we gewend zijn. En ondanks het een duidelijk een oorlogsfilm is, wordt je niet overladen met oorlogsbeelden. Integendeel zelfs! Je wordt juist overspoeld met prachtige beelden waardoor je bijna een retourtje Kenia wilt boeken. Je leert ook heel wat leuke, nieuwe feitjes over Kenia tijdens deze prachtige film, echt zo leuk! Toch is het zeker wel een indrukwekkende verhaal, voornamelijk om de redenen die ik hierboven al geschreven heb. En zoals ik ook al een beetje zei: het mag dan wel een film uit 2001 over de tweede wereldoorlog zijn, ruim vijftien jaar later is het onderwerp helaas niet minder toepasselijk. Er is zoveel ellende in de wereld aan de gang. Nowhere in Africa geeft wat dat betreft een mooie boodschap mee. Fijn is ook dat iedereen gewoon in zijn of haar eigen taal spreekt, ik vind dat altijd zo storend als dat niet zo is. Het is best een lange film (140 minuten), maar absoluut heel boeiend en zeker een aanrader om te zien.

Facebook Comments

comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *