De prachtige film Big Eyes (2014) lijkt wel een levend schilderij

Big Eyes is een Amerikaanse, biografische film uit 2014. De film werd geregisseerd door Tim Burton. Het verhaal werd geschreven door Scott Alexander en Larry Karaszewski en gaat over de artiest Margaret Keane. De film ging in premiere op 15 december 2014 in New York en werd genomineerd voor diverse awards. In de hoofdrollen spelen onder andere Amy Adams, Christoph Waltz, Krysten Ritter en Danny ­Huston.

Well, you know, I think you can see things in eyes. Eyes are the windows to the soul.

Het is 1958 en Margaret neemt haar dochter, Jane, mee naar North Beach, San Francisco. Margaret heeft het niet makkelijk. Ze is pas geleden gescheiden van haar man en moet alleen voor haar dochter zorgen, terwijl ze ook een nieuw bestaan probeert op te bouwen. Om naast haar baan nog wat extras te verdienen, verkoopt ze haar schilderen, veelal kinderen met grote ogen, op een kunstmarkt. Ze verdient er niet veel mee en doet haar werk af als amateuristisch. Als ze Walter Keane, een charmante man, leert kennen, neemt haar leven een andere wending. Ze lijken eenzelfde passie voor kunst te delen en trouwen al snel. Maar Walter blijkt heel anders te zijn dan Margaret dacht. Hij strijkt met de eer van haar kinderen, ‘big eyes’, die al snel een ware hit blijken te zijn. Het kan dan ook niet anders dan misgaan..

Big Eyes voelt echt totaal niet aan als een film. Het is letterlijk een visuele vertelling

Ik ben groot fan van de films geregisseerd door Tim Burton, zoals: The Nightmare Before Christmas, Charlie and the Chocolate Factory, Alice Through the Looking Glass en Miss Peregrine’s Home for Peculiar Children. En dit zijn maar een paar van de laatste, prachtige films. Hij regisseert ook de film Dumbo, die in 2018 uitkomt en waar ik niet op kan wachten. Tijdens het googelen naar de releasedatum van film, zag ik ineens een voor mij onbekende film voorbij komen: Big Eyes. Ik heb geen idee waarom, maar het bestaan van deze film is totaal aan mij voorbij gegaan! Maar nu het zomer is, vind ik het altijd een goede tijd om films van vroeger, of een paar jaar geleden, (terug te) kijken. Twee goede redenen dus om Netflix op te starten. En gelukkig maar, want ik had Big Eyes niet willen missen.

Big Eyes voelt echt totaal niet aan als een film. Het is letterlijk een visuele vertelling. Ik weet niet wat het is, het lijkt een soort van levend schilderij of zo. De sfeer is zo realistisch en artistiek, echt heel mooi. Visueel is de hele film dan ook werkelijk een plaatje. En dan heb ik het nog niet eens over de ‘Big Eyes’ schilderijen gehad. Wat zijn die ontzettend gaaf zeg, en wat zou ik ontzettend graag zoiets willen hebben! Het eerste deel van het verhaal is wellicht wat saai, mede door het personage van Margaret. Enerzijds is ze een feminist, haar tijd vooruit en weet ze haar mannetje te staan. Anderzijds lijkt het wel een mak lammetje zonder inhoud, persoonlijkheid en eigen mening. Dit is heel vreemd om zo intiem waar te nemen, zonder enige achtergrond informatie. Ik vraag me dan ook sterk af waar haar gedrag uit voortkwam. Als Margaret echter besluit om voor zichzelf op te komen en haar erkenning opeist, krijgt niet alleen haar personage, maar ook het verhaal, ineens een vleugje pit. Het verhaal zelf is opmerkelijk, maar zeer interessant. Bizar hoe iemand zoals Walter kan zijn, maar ik vraag me ook sterk af waarom Margaret het zo lang heeft volgehouden. Fijn vond ik het ook dat je op het laatst nog even zag hoe het is afgelopen met Walter en Margaret. Spoiler: ze maakt nog steeds kunst en heeft zelfs een eigen gallery! Big Eyes is een sprookjesachtige film, en al had het allemaal een tikkeltje meer aangezet morgen worden, is het kijken absoluut waard!

Facebook Comments

comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge