Waarom we zijn vertrokken uit Turkije en geëmigreerd naar..

Dit blogpost staat al een tijdje in de planning, maar ik wist maar niet waar ik moest beginnen. En eigenlijk weet ik dat nog steeds niet precies. Onlangs schreef ik al een afscheidsbrief aan Istanbul en een blogpost over het is om te leven in Istanbul, waarin ik volgens mij veel duidelijk maak. De laatste paar maanden zijn overweldigend, verwarrend, verdrietig, gelukkig en ook een beetje raar geweest. Dit had ik totaal niet door, maar nu ik eindelijk weer een beetje gesetteld ben, begrijp ik pas wat voor impact de afgelopen paar maanden hebben gehad. Of misschien kan ik beter jaren zeggen want we zaten natuurlijk niet van de een op andere dag in de chaos van het regime van prinses Erdogan. Nee, dat sloop er allemaal langzaam in, met een protest hier en een waterkanon daar.

Protesten en traangas hebben in een kleine vier jaar tijd plaatsgemaakt voor terroristische aanslagen en zelfmoordbommen.

De huidige politieke situatie is voor ons de voornaamste reden om te vertrekken uit Turkije.

De protesten rondom Gezi-park waren heftig en bizar, maar niets wat het leven ondragelijk maakte. Dat gebeurde later pas. Stapje voor stapje, steeds een beetje meer en vaak zonder dat we er ook maar iets van merkten. Protesten en traangas hebben in een paar jaar tijd plaatsgemaakt voor terroristische aanslagen en zelfmoordbommen. Het is de wazige realiteit van het land dat Turkije heet. Een rode draad is er niet te volgen, logica er is niet. Het is chaos en paniek. Maar als je er middenin zit, dan is het ‘gewoon’ je dagelijkse leven. Behalve dan dat het niet ‘gewoon’ is. Het is bizar. Absurd! En het heeft een heel negatieve invloed op het dagelijks leven. Zonder dat je het eigenlijk door hebt. Ik merkte het alleen als ik in Nederland was. Daar leeft iedereen ongestoord haar of zijn leven, zonder constante spanning en zonder constante stress. Er zijn niet genoeg woorden om uit te leggen hoe verschrikkelijk moeilijk en treurig het is, in het bijzonder voor iemand uit een rijk, ontwikkeld en Westers land als Nederland; een land waar alles goed geregeld is, je een mening mag hebben, deze hardop kunt uit spreken en bovenal: waar het veilig is. Er zijn zoveel onderwerpen die ik zou kunnen aankaarten en bespreken. Niet alleen het huidige politie klimaat, maar ook educatie en gezondheidszorg, feminisme en mensenrechten die keer op keer op grote schaal worden geschonden. Maar ik weet dat zoiets weinig zin heeft. Het is namelijk nauwelijks te begrijpen als je het niet zelf meemaakt. En dat is de reden dat ik laatst op mijn persoonlijke Facebook schreef dat ik vind dat Nederturken (dit zijn voor mij personen die Nederlands noch Turks en vrijwel altijd aanhangers van Erdogan zijn) maar eens een paar jaar in Turkije zouden moeten gaan wonen. Want om iets echt te kunnen begrijpen en voelen, moet je het meemaken. En dat doe je niet vanuit je luie stoel in bos en lommer en ook niet vanaf je strandbedje dat twee weken per jaar in Antalya gereserveerd voor je staat. Maar goed, dat is een politieke kwestie wat op dit moment nogal gevoelig ligt en ik beter niet hier kan behandelen. Ik wil alleen maar even een update over mijn persoonlijke situatie geven. De gehele politieke situatie buiten beschouwing laten kan ik echter niet. Het is namelijk de voornaamste reden voor ons besluit om te vertrekken uit Turkije.

De economie ligt gewoon totaal plat. De ene na de andere zaak heb ik zien sluiten. Ooit gezellige en levendige winkelstraten, zien er nu treurig en grauw uit. Ik ken mensen genoeg die met moeite rond kunnen komen, vaak zelfs net niet. Ook wijzelf kregen het steeds moeilijker. Eigenlijk was het financieel gewoon niet meer te doen, zeker niet omdat het voor een buitenlander extra moeilijk is om een fatsoenlijke baan te vinden. En met fatsoenlijk bedoel ik eigenlijk gewoon een officiële baan met officiële werktijden en officiële salarissen die op tijd worden uitbetaald zonder dat je wordt weggepest door een stel achterbakse, roddelende en jaloerse meisjes. We hadden het al niet makkelijk, maar het werd steeds moeilijker om een fatsoenlijk brood op tafel te kunnen krijgen. En dan heb ik het nog niet eens over de veiligheid. Iets dat voor mij ooit zo vanzelfsprekend was, maar in Turkije langzaamaan werd afgebrokkeld tot er nog maar weinig van over bleek te zijn. Tijdens de coup wist ik ineens hoe het voelt als er plotseling een oorlog uitbreekt. Een staatsgreep is natuurlijk geen oorlog, maar zo leek het wel. Het was alsof heel Istanbul plat werd gebombardeerd. Onze hele buurt was afgezet door het leger, de ramen trilden, het verkeer probeerde zich kris kras door elkaar heen een weg naar buiten de stad te manoeuvreren, winkels waren totaal leeg geplunderd, mensen waren in paniek, social media lag eruit, het nieuws werd overgenomen door gewapende mannen en we hoorden overal schoten en bommen (die later ‘alleen maar’ laagvliegende vliegtuigen bleken te zijn) afgaan. Ik wist dat ik dood zou gaan. Zo voelde het echt even. En dat was verschrikkelijk. Een belangrijke les heb ik wel geleerd. En dat is dat het leven zomaar voorbij kan zijn. Maar, ik heb maar een leven. En dat spendeer ik liever ergens waar ik me veilig voel, zonder groot risico dat er zomaar ineens een bom kan afgaan als ik boodschappen wil gaan doen en zonder groot risico dat mijn buurman een aanhanger van ISIS is. Het is tot twee keer aan toe voorgekomen dat ik net niet op een plaats delict aanwezig was. Een keer omdat ik mezelf had verslapen en een keer omdat ik de bus had gemist. Anders was ik misschien wel het slachtoffer van een zelfmoordaanslag geweest. En ik merk pas nu ik het opgeschreven en nagelezen heb om openbaar te publiceren, hoe bizar dat eigenlijk is.

Erdogan heeft het volk in tweeën verdeeld, zet aan tot haat en gebruikt zijn achterban in Europa om aan de macht te komen.

Nationaalsocialisme

Zo kan ik eindeloos doorgaan met voorbeelden noemen. Natuurlijk ligt het land in een onrustig gebied en maakt de situatie in de buurlanden het er niet beter op. Maar weet ook dat er politieke spanningen in het land zelf zijn, die niets met de regio te maken hebben. Nadat Hitler 02 (prinses Erdogan) ons Nederlanders voor nazi’s heeft uitgemaakt en ons land fascistisch heeft genoemd ben ik er dan ook helemaal klaar mee. Stel je voor dat ik daar nu nog woonde. Dan was het nu nog onveiliger voor mij om over straat te gaan! Erdogan heeft het volk in tweeën verdeeld, zet aan tot haat en gebruikt zijn achterban in Europa om aan de macht te komen. Het merendeel van de Turken in Turkije stemt ‘HAYIR’ (nee) en dat heeft een reden. Ik vind het zo jammer dat Nederlanders met een Turkse achtergrond dit op de een of andere manier niet lijken te zien. Zij hebben de educatie, kansen en middelen om onderzoek te doen in tegenstelling tot veel van de Turken zelf. Het zou deze mensen sieren als ze zich gewoon gedragen zoals wordt geacht in het land waar je brood verdient en als ze opkomen voor menselijke normen en waarden waar zij veelal mee geboren zijn, maar die in ‘hun’ land totaal niet vanzelfsprekend zijn. Maar goed, het is niet aan mij om hier campagne voor de voeren en eigenlijk wil ik er helemaal niet meer mee bezig zijn. Ik ben er zo klaar mee. Mij en mijn landgenoten een beetje voor een nationaalsocialisten uitmaken. Kijk eens naar jezelf man. Als je zo doorgaat ben je straks nog erger dan Hitler. Ik heb in Turkije dingen gezien en meegemaakt die menig Nederlander nooit zal zien of meemaken. Het nieuws dat in Nederland verschijnt is nog maar het topje van de ijsberg. Het is treurig tot in den diepste. En dat meen ik echt.

En zo zijn er nog talloze redenen waarom we besloten hebben om uit Turkije te vertrekken

Maar zelfs al zouden er geen politieke spanningen zijn, zelfs al zou ik gewoon ontspannen een winkelcentrum of met de metro door heel Istanbul kunnen reizen, zelfs al zou ik geen sluiproutes uit mijn hoofd hoeven kennen, zelfs al zou er niet op iedere hoek van de straat politie, leger of een andere eenheid staan, zelfs al zou social media er niet om de haverklap uit liggen, zelfs al zou het nieuws betrouwbaar zijn, zelfs al zou er geen Erdogan zijn, dan nog zijn er veel redenen waarom ik het moeilijk vond om echt permanent in Turkije te blijven. Ik mistte er bijvoorbeeld ontzettend kunst en cultuur, maar ook terrasjes en gezellige winkelstraten. En ik droomde over westerse supermarktketens met een uitgebreid aanbod. Eigenlijk was ik het voedsel ook best wel zat. Zoals velen van jullie ook wel weten had ik gezondheidsproblemen en kon niet eens zomaar ergens water drinken zonder ziek te worden, iets wat een constante belemmering was. Ik heb zoveel jaloezie, nijd, afgunst en haat meegemaakt de afgelopen jaren, dat ik genoeg heb gehad voor een leven. Tenzij je specifieke educatie hebt genoten, is het als buitenlander vrijwel onmogelijk om een baan te vinden als je niet zwart of als oppasser/schoonmaakster/in een callcenter wilt werken. Als zelfstandige, ontwikkelde vrouw heb ik nutteloze discussies moeten worden en eindeloos moeten vechten om serieus genomen te worden, vaak zonder dat het uiteindelijk lukte. Hoe rot dit ook is om te zeggen, hoe vervelend ik dit ook vind, ik moet eerlijk zijn. En de werkelijkheid is dat je als vrouw nu eenmaal gewoon op een trede onderaan de trap staat, hoe intelligent of zelfverzekerd je ook bent. Als vrouw loop je namelijk nogal eens tegen blokkades aan in een land dat overwegend door mannen wordt geregeerd. Ja, het is moeilijk om een vrouw te zijn in Turkije, zelfs als je net als ik een westerse partner hebt die honderd procent achter je staat en het altijd voor je opneemt. En zo kan ik nog wel even doorgaan, maar dan wordt het allemaal echt te lang. Misschien is het een interessant onderwerp voor een andere blogpost, want eigenlijk zou ik er een boek over kunnen schrijven.

Wordt vervolgd..

Omdat deze post wel heel lang aan het worden is, heb ik besloten om `m in tweeën te splitsen. Morgen verschijnt het tweede deel online waarin ik vertel naar welk land we zijn verhuisd en hoe het nu gaat.

Facebook Comments

comments

4 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *